სიტყვა “მიყვარხარ”

………………………………………………….
ერთხელ მე გკითხავ როგორა ხარ და ველი პასუხს,
არ შემრჩა ისევ მოთმინების დრო წამზე მეტი.
მეორედ მე კვლავ გირეკავ და ვიხსნი ჩვენს წარსულს
ამ მეგობრობის მოგონებას ვუხდები ღმერთი.

მაგრამ მესამედ მოთმინების ამევსო თასი
თავმოყვარე ვარ, განა სიტყვას არა აქვს ფასი?
მინდა სითბო და სიყვარული მეც ვიგრძნო შენი
მეგობარი ხარ, ეს სიტყვა შენ რარიგად გშვენის.

დრო ძალზე ბასრი იარაღი აღმოჩნდა შენთვის
ვერ უძლებს მისგან ნაკარნახევ წეს-ჩვეულებებს,
ვიღაც რიგითი შეიძლება იპოვო ხალხში
ვისი მაგიდის წევრად ხვდები ამ წვეულებებს.

მაგრამ რა ხდება როცა ბოლო მოუჩანს ზეიმს
როცა ღრეობას თავს დააღწევ, გაგივლის თრობა
საკუთარ თავთან როცა რჩები ეული, მარტო
მაშინ ახლიდან სიამაყით დავიწყებ თხრობას.

წრფელ წყაროს სუფთა ანკარა წყალს დავუსხამ ყველას
უნდა დალიო მოთმინებით, კრძალვით და ფრთხილად
რომ არ დაშრიტო მეგობრობის ბოლომდე ალი
რომ დაიტოვო საკვებად შენ მწყურვალემ წყალი.

ეს მეგობრობაც ასეთია, ასეთი ნაზი
წვეთები ავსებს ფიალას აქ კანკალით ნელა
ის წვეთი არის საზრდო სწორედ იმ ერთი ღამის
როცა გცივა შენ, მაშინაც კი ყველას რომ ცხელა.

სწორედ რომ მაშინ ქვეყნად არვის, არ ესმის შენი
არ გინდა იყო სევდის შვილი, დაუდგე თანღვრად
შენც გინდა ახლა რომ დაიპყრო ბებერი გრემი
ზუსტად ამაღამ, აქ, ამ წუთას და აი ამ წამს.

წვეთწვეთად განვლე მე ყოველი ამ სოფლის ბოლო
მოხუცი უკვე ბუნდოვნებით ვიხსენებ წარსულს,
ამ ჩემს ნაოჭებს კვლავ დავცქერი ვით საწყალ ობოლს
როგორც ნაწყენი, გაბუტული, მტირალი ბავშვი.

და ქრება დროის ფერმიმკრთალი მიმოსვლა ჟამთა
დრო გარბის ახლა, მოგონება ისევ არ იცდის
უკვე არ ვიცი ქვეყნად მოვა ის ვისიც მრწამდა?
მაგრამ კარღია ყოველღამე მე კვლავ დაგიცდი.

გულს ვუღებ კარებს ვერ შეამტვრებ, არ ძალგიძს ვიცი
სახლის კი კარი ჩარაზული მაქვს უკვე დიდხანს
უკვე მეასედ, მეათასედ მე ისევ გიცდი
ვარ დაქარგული, ქარაგმული და მცივა მზის ჟამს.

ოჰ ისე მალე შეიცვლება სიტყვების ფასი
და იგი უცებ მუჭად შეკრავს კაცთა რაობას
რომ დაილევა აქ უზომოდ ეს ღვინის თასი
და ნამთვრალევებს გააღვიძებს ახალგაზრდობას.

ერთხელ მოწერილ როგორა ხარს შენ კიდევ ელი
კარგად – პასუხი კი არ არღვევს ამ მძიმე წამსაც,
გულში მალულად ჩაგერტმება წყეული ცელი
მაინც უყვარხარ, ბასრად გარტყავს, თუმცა ფარულად.

ერთია იგრძნო, მეორეა გათქვა სიმართლე
ეს შენი გრძნობა ფარულია ერთ დროს განთქმული
მეგობრობაა, კაცთა წარღვნა, შენ რომ ინათე
სწორედ ამ წარღვნას ვერვინ ვერ ვთმობთ ჩუმად, ფარული.

ბოლოს მსურს გითხრა, ერთი მუდამ გახსოვდეს კარგო
სამყაროს წესი, თავს უძახო სად ხარ, ვინახარ
არ გაიფიქრო დავიწყება საყვარელ და-ძმებს
ყოველდღე უთხრა დილით სისხამ სიტყვა “მიყვარხარ..”.

მ.მსხალაძე
11-02-2018

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s