ზღვასთან გამხელილი აღსარება

მე ევა ვარ…

ქალი, რომელიც სამოთხიდან დაბადებამდე გამოაძევეს. მე იქ არასოდეს მიცხოვრია.

ჩემი ცხოვრების განვლილი გზა ჯოჯოხეთისა და სამოთხის ამქვეყნიურ გასაყარზე გადიოდა, რომელსაც ხშირად თან სდევდა ეშმაკისეული ცდუნებები, თუმცა მე ყველა ამქვეყნიური ცდუნების მიღმა დავრჩი იმ თავშეკავების გამო, რომელიც ბუნებამ მარგუნა.

მე ევა ვარ.

და მე მოვკვდი.

მოვკვდი, სწორედ მაშინ, როცა უნდა მეცოცხლა…

მისი ქორწინების დღის შემდეგ ჩემი ცხოვრება ორად გაიყო, მანამდე და მის შემდეგ ნაწილებად. იმ დღეს რომ გადავრჩი, სწორედ მაშინ მივხვდი, რომ სამუდამოდ მოვკვდი, გარდავიცვალე, ფერი ვიცვალე…

მე ის ვეღარასდროს ვიქნებოდი რაც მანამდე ვიყავი და აღარც ვყოფილვარ ისეთი, მას შემდეგ აღარ მიცხოვრია არცერთი წუთი სევდის გარეშე. ის არ მტოვებდა მარტოს და მეც ვერ დავაღწიე თავი მას, თუმცა ყოველთვის მინდოდა ჩემი ცხოვრების ეს ფურცელი, რომელიც მასშტაბით სქელტანიან წიგნსაც აჭარბებდა ისე გადამეშალა და დამეკუწა, რომ მისგან ცეცხლში დაწვის შემდეგ ფერფლიც არ დარჩენილიყო.

სამწუხაროდ ცხოვრება ასეთია, არაფერი არ ხდება ისე ადვილად, როგორც ადამიანს სურს. ამბობენ ბედისწერას თავად ადამიანი ქმნისო, ზოგი უფალს მიაწერს მის შექმნას, არ ვიცი ჭეშმარიტება სადაა, მაგრამ ის ზუსტად ვიცი, რომ ადამიანი ბევრ რამეს თვითონ არ ირჩევს, ის დაბადებიდან თითქოს თავისუფალი, მაგრამ პირველივე წუთიდან უფლებებდაკარგულია, ის პირველ არჩევანსაც არ აკეთებს თვითონ, არამედ წინასწარ დაწესებული, უკვე განსაზღვრული წესისამებრ, მისთვის შერჩეულია მშობლები, და-ძმა, სახლი, სადაც უნდა იცხოვროს და დაბადება, ახალ სამყაროსთან მისდაუნებურად შეხვედრა.

ამ ფურცლებზე სრული თავისუფლებით ვეცდები, ყველაფერი ღრმად და გულწრფელად მოვყვე, როგორც შავ ზღვასთან, ლურჯად მოლივლივე ტალღებთან საუბრისას.

ზღვას შეუძლია იყოს ძალიან საშიში, დაუნდობელი, ის ამავედროს ძალიან ეხმარება ადამიანს გადააქციოს მისგან წამოსული სევდა მის უსასრულობაში მოქცეულ წვეთ არარაობად.

არცერთ ადამიანთან არ მიგვრძნია თავი ისე კარგად, როგორც ბუნების ამ ყველაზე ცოცხალ ორგანიზმთან, რომელიც ხასიათს ხშირად იცვლის. ხან ყვირის, ხან მშვიდია, ხან ტირის, ხანაც ისეთია, რომ სიტყვებისთვის ძნელია გამოხატონ მისი მდგომარეობა და რაც მთავარია გულწრფელია. მას თანაგრძნობის უნარიც აქვს, ისე როგორც ცხოველს, მაგალითად ძაღლს, რომელიც საშიშთან ერთად შეიძლება ძალიან კეთილიც იყოს. ყველაფერში მიზიდავდა ეს ორი უკიდურესობა, ყოფილიყო, რაღაც ძალიან საშიში და ამავედროს ძალიან კარგი, სწორედ ასეთი იყო ბევრი რამ და ბევრი ვინმე ჩემს ცხოვრებაში. რაც მთავარია ეს საშიში ჩემთვის საინტერესოდ გადაიქცეოდა და შიშის გაელვებაც კი არ მქონია ამის გამო. თუმცა როგორც ყველას მეც მეშინოდა, მეშინოდა იმის რა პასუხიც იმ დღემ არგუნა, ჩემს ცხოვრებას, რის გამოც ისეთი ვეღარ ვიქნებოდი, როგორიც მანამდე.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s