სტამბოლი

istanbul-wide-croppedრამდენიმე წელი გავიდა მას შემდეგ რაც ჩემს ცხოვრებაში გაჩნდა გაუაზრებელი, აკვიატებული და ყველაზე ჩემეული სურვილი წავსულიყავი სტამბოლში და ვყოფილიყავი ამ ქალაქის ნაწილი, რადგანაც ის ჩემი ნაწილი წლების განმავლობაში იყო იმ შთაბეჭდილებების შემდეგ, რომელიც ორჰან ფამუქის, ელიფ შაფაქის წიგნებიდან შევიგრძენი. ფამუქის შემთხვევაში უფრო ნათლად და მკაფიოდ აღიქმება სტამბოლი, როგორც სულიერი ორგანიზმი და წიგნის მთავარი მოქმედი პერსონაჟი. ამ ავტორმა და სხვადასხვა ფილმმა იმდენი შთაბეჭდილება დამიტოვა, რომ ეს ქალაქი აკვიატებად მექცა.

წლების წინ დავწერე სწორედ ამ სურვილისა და იმ წარმოდგენების შესახებ, რომელიც რეალურად მხოლოდ ჩემი ფანტაზიის ნაყოფი იყო, ფამუქის აღწერების მიხედვით შექმნილი სტამბოლი.

_CSC0654.JPG

ახლა კი სტამბოლი უკვე აღარ არის მხოლოდ ჩემს მიერ წარმოდგენილი სულიერი ორგანიზმი. მე ის იმდენად მძაფრად შევიგრძენი, რომ უკვე იქცა არამარტო ჩემი წარმოსახვის ნაწილად, არამედ ჩემი ცხოვრების საუკეთესო მოგონებადაც.

_DSC0460.JPG

სტამბოლის კინო ფესტივალზე ჩასულმა კინემატოგრაფი ვიგრძენი ყველგან. თვითონ სტამბოლიც ძალიან კინემატოგრაფიული ქალაქია. ერთი ქუჩაც კი, არასოდეს არ არის ერთ წამშიც იგივენაირი. ის ძალიან ცოცხალი ორგანიზმია და მუდმივად ცვალებადი, რასაც ყველა ფეხის ნაბიჯზე იგრძნობ.

პირველი შთამბეჭდავი ეფექტი, რაც ღრუბლებს ზემოთ ყოფნას ჰქონდა იყო პირველი პლიუსი ჩემს სურვილებში: 1) ფრენა +

მეორე პლიუსი კი, რომელიც რეალურად ჩემი სურვილების ლიდერი იყო 2) სტამბოლი +

გოკჩენის აეროპორტიდან ტაქსიმის მოედნამდე განვლილი მანძილი, რომელსაც ერთი საათი მაინც დასჭირდა ფიქრში გავატარე. ავტობუსის ფანჯრიდან თვალს არ ვაშორებდი ქუჩას, შენობებს, შთამბეჭდავ გამწვანებებს, ყვავილნარს და ყველაფერს რაც მინის მიღმა ჩანდა. თუმცა ეს არ იყო ის რასაც მე ველოდი, ენით აღუწერელს, ემოციურს, წარუშლელს. გზად სულ იმაზე ვფიქრობდი, რომ ჩემი რჩეული ქალაქი ბათუმი მაინც ყველაზე საუკეთესოდ დარჩებოდა ჩემს ცხოვრებაში. არც ვაპირებდი ჩემი ბათუმის ამხელა მეგაპოლისთან შედარებას, თუმცა მაინც მიელვებდა თავში ათასი მსგავსი ფიქრი.

-ნუთუ სულ ესაა?

ტრაპიზონში უკვე ნანახი დაბალჭერიანი და არაფრით გამორჩეული შენობები ამოზრდილიყვნენ მაღალ სართულიანი ცათამბჯენების გვერდითა და შორიახლოს…

რამდენიმე წუთიც და ჩემს წინაშე სხვა სამყარო იშლება. ზუსტად ისეთი, როგორსაც ველოდი და არ დამხვდა აეროპორტიდან ჩამოსულს. ეს ტაქსიმია, ტაქსიმის მოედანი და ულამაზესი ფერადი და ჰიბრიდული ტიტები.

-აი ესაა – გავიფიქრე მე

ასეთს ნამდვილად ველოდი. თვალუწვდენელს, ქაოსურს, მრავალფეროვანს, გიჟურს…

ამჯერად შთაბეჭდილება და ნანახი წარმოდგენილს აღემატებოდა და მოლოდინსაც  გადააჭარბა.

თითქოს ეშმაკმა პირდაპირ ჯოჯოხეთის კარში გაგვიძღვა. ღია კარიდან ალბათ ჯოჯოხეთიც ასეთი ლამაზი უნდა იყოს რომ მასში შემსვლელი შეიტყუოს.

ჩემი მშვიდი სამოთხის შემდეგ, რომელიც რამდენიმე დღით დავტოვე, ეს ნამდვილი ჯოჯოხეთი იყო. ყველაზე მაგარი ჯოჯოხეთი, რაც კი ამქვეყნად შეიძლება არსებობდეს. ყოველშემთხვევაში იმათ შორის, რაც მე აქამდე მიხილავს. ეს ქალაქი ძალას გაცლის, მაგრამ ენერგიას გმატებს. ქანცგაწყვეტილიც კი არასოდეს იღლები. ნაბიჯს მაშინაც დგამ, როცა არ შეგიძლია და ფეხები გაბჟუებული არ გემორჩილება, თუმცა შენ წინ მიიწევ. მიიწევ იმიტომ, რომ ყველა ფეხის ნაბიჯზე რაღაც ახალს და საინტერესოს ელი, რაც შენში გაოგნებას, ზღვა შთაბეჭდილებას, აშლილ ემოციებს და სასიამოვნო განცდებს გამოიწვევს. თუმცა ეს ყველაფერიც ქაოსშია, ისევე როგორც შენ. სტამბოლში მყოფს ლამის ყველაფერი დამავიწყდა, ფიქრიც, მონატრებაც, მიჩვევაც და ა.შ. მხოლოდ ჰაერში ყოფნას ვგრძნობდი, დაბნეულობასა და თავბრუსხვევას. აქამდე არასდროს არ ჰქონია თავბრუსხვევას ასეთი ეფექტი- ასეთი მომაჯადოებელი.

ისტიკლალი – ესაა ქუჩა, რომელიც თავისუფლად შეიძლება წარმოიდგინო სიცოცხლედ, რომელიც დაღამებისა და გათენების მონაცვლეობას ატარებს. დილით რვა, ცხრა საათიდან კანტაკუნტით შეინიშნებოდა ადამიანები, ტრამვაი, ორივე მხარეს ქაოსურად მოსიარულე მანქანები და სულ რაღაც ერთ საათში ეს სურათი აბსოლუტურად სხვა მხატვრის ნახატს მოგაგონებდათ. ათასობით ადამიანი ერთმანეთში ირევა, მანქანებთან ერთად. ნემსის ჩასაგდები ადგილიც შეიძლება არ დარჩეს. ეს ქუჩაა სიცოცხლის (დილით) და გარდაცვალების (ღამით) საუკეთესო მაგალითი. თუმცა რაც ყველაზე კარგია ის ყოველდღე ახალი ფილმივით ახლიდან იბადება, თავისი ახალი სცენარითა და პერსონაჟებით.

_DSC0592.JPG

ფუსუნის კაბა – ორჰან ფამუქის “უმანკოების მუზეუმი”

_DSC0771.JPG

უსკუდარი “Maiden Tower”

_DSC0734.JPG

_DSC0014

გულჰანეს პარკი

_DSC0541.JPG

_DSC0046

_DSC0076.JPG

_DSC0149.JPG_DSC0180.JPG

_DSC0218.JPG

რაჰმი კოჩის მუზეუმი

_DSC0219.JPG_DSC0268.JPG

_DSC0251.JPG

რაჰმი კოჩის მუზეუმი

IMG_0846.JPG

აია სოფია

GALATA.JPG

გალათას კოშკი

Sora

ხედი გალათას ხიდიდან

IMG_E0668.JPG

გალათას ხიდი

ბაზილიკა ცისტერნა (29).JPG

ბაზილიკა ცისტერნა

ტაქსიმის მოედანი (56).JPG

ტიტების ფესტივალი; ტაქსიმის მოედანი

IMG_0612.JPG

უმანკოების მუზეუმი

Sora_DSC0014.JPG

 

Advertisements

სიტყვა “მიყვარხარ”

………………………………………………….
ერთხელ მე გკითხავ როგორა ხარ და ველი პასუხს,
არ შემრჩა ისევ მოთმინების დრო წამზე მეტი.
მეორედ მე კვლავ გირეკავ და ვიხსნი ჩვენს წარსულს
ამ მეგობრობის მოგონებას ვუხდები ღმერთი.

მაგრამ მესამედ მოთმინების ამევსო თასი
თავმოყვარე ვარ, განა სიტყვას არა აქვს ფასი?
მინდა სითბო და სიყვარული მეც ვიგრძნო შენი
მეგობარი ხარ, ეს სიტყვა შენ რარიგად გშვენის.

დრო ძალზე ბასრი იარაღი აღმოჩნდა შენთვის
ვერ უძლებს მისგან ნაკარნახევ წეს-ჩვეულებებს,
ვიღაც რიგითი შეიძლება იპოვო ხალხში
ვისი მაგიდის წევრად ხვდები ამ წვეულებებს.

მაგრამ რა ხდება როცა ბოლო მოუჩანს ზეიმს
როცა ღრეობას თავს დააღწევ, გაგივლის თრობა
საკუთარ თავთან როცა რჩები ეული, მარტო
მაშინ ახლიდან სიამაყით დავიწყებ თხრობას.

წრფელ წყაროს სუფთა ანკარა წყალს დავუსხამ ყველას
უნდა დალიო მოთმინებით, კრძალვით და ფრთხილად
რომ არ დაშრიტო მეგობრობის ბოლომდე ალი
რომ დაიტოვო საკვებად შენ მწყურვალემ წყალი.

ეს მეგობრობაც ასეთია, ასეთი ნაზი
წვეთები ავსებს ფიალას აქ კანკალით ნელა
ის წვეთი არის საზრდო სწორედ იმ ერთი ღამის
როცა გცივა შენ, მაშინაც კი ყველას რომ ცხელა.

სწორედ რომ მაშინ ქვეყნად არვის, არ ესმის შენი
არ გინდა იყო სევდის შვილი, დაუდგე თანღვრად
შენც გინდა ახლა რომ დაიპყრო ბებერი გრემი
ზუსტად ამაღამ, აქ, ამ წუთას და აი ამ წამს.

წვეთწვეთად განვლე მე ყოველი ამ სოფლის ბოლო
მოხუცი უკვე ბუნდოვნებით ვიხსენებ წარსულს,
ამ ჩემს ნაოჭებს კვლავ დავცქერი ვით საწყალ ობოლს
როგორც ნაწყენი, გაბუტული, მტირალი ბავშვი.

და ქრება დროის ფერმიმკრთალი მიმოსვლა ჟამთა
დრო გარბის ახლა, მოგონება ისევ არ იცდის
უკვე არ ვიცი ქვეყნად მოვა ის ვისიც მრწამდა?
მაგრამ კარღია ყოველღამე მე კვლავ დაგიცდი.

გულს ვუღებ კარებს ვერ შეამტვრებ, არ ძალგიძს ვიცი
სახლის კი კარი ჩარაზული მაქვს უკვე დიდხანს
უკვე მეასედ, მეათასედ მე ისევ გიცდი
ვარ დაქარგული, ქარაგმული და მცივა მზის ჟამს.

ოჰ ისე მალე შეიცვლება სიტყვების ფასი
და იგი უცებ მუჭად შეკრავს კაცთა რაობას
რომ დაილევა აქ უზომოდ ეს ღვინის თასი
და ნამთვრალევებს გააღვიძებს ახალგაზრდობას.

ერთხელ მოწერილ როგორა ხარს შენ კიდევ ელი
კარგად – პასუხი კი არ არღვევს ამ მძიმე წამსაც,
გულში მალულად ჩაგერტმება წყეული ცელი
მაინც უყვარხარ, ბასრად გარტყავს, თუმცა ფარულად.

ერთია იგრძნო, მეორეა გათქვა სიმართლე
ეს შენი გრძნობა ფარულია ერთ დროს განთქმული
მეგობრობაა, კაცთა წარღვნა, შენ რომ ინათე
სწორედ ამ წარღვნას ვერვინ ვერ ვთმობთ ჩუმად, ფარული.

ბოლოს მსურს გითხრა, ერთი მუდამ გახსოვდეს კარგო
სამყაროს წესი, თავს უძახო სად ხარ, ვინახარ
არ გაიფიქრო დავიწყება საყვარელ და-ძმებს
ყოველდღე უთხრა დილით სისხამ სიტყვა “მიყვარხარ..”.

მ.მსხალაძე
11-02-2018

ბედის ირონია

 

ამბავი, რომელსაც მოვყვები არ ვიცი სად და როდის მოხდა, მაგრამ ვფიქრობ, აუცილებლად მოხდებოდა ოდესმე, სადმე დედამიწის ზურგზე. ესაა ამბავი გაწბილებული კაცისა. როგორც ზღაპარი ეს ამბავიც ასე დაიწყო…

იყო და არა იყო რა.

იყო ერთი სოფელი, რომელშიც ყველა ამბავი ელვის სისწრაფით ჩაიქროლებდა და ყველა სახლის კარებში აღწევდა, შემდეგ კი ყველა ენა ახმოვანებდა მას. ასე გავარდა მოულოდნელად ერთი ჭორიკანა დედაკაცის პირიდან სოფლის მდინარის განაპირა მხარეს მცხოვრები ერთი გლეხის ოჯახის გამდიდრების ამბავი.

ოჯახის ქალიშვილი სოფლის ავტობუსში რამდენიმე ოქროს ბეჭდით შენიშნეს. ჭორიკანა დედაკაცმა მისი დაკითხვა გადაწყვიტა.

  • ეს ამდენი სამკაული საიდან? ნუთუ ლატარია მოიგეთ და ოქროთი აივსეთ- ჰკითხა ჭორიკანა დედაკაცმა ახალგაზრდა ქალს.
  • არა დეიდა მერი, ნუთუ არ გაგიგიათ, დავინიშნე და ეს ჩემი მეუღლის ნაჩუქარი ოქროს სამკაულებია – ამაყად მიუგო გოგონამ
  • ძალიან ლამაზია შვილო, გილოცავ – თქვა ჭორიკანა ქალმა და გაიფიქრა, ეს რამდენი ოქრო მოუტანიათ, ნამდვილად მდიდარი საქმრო უპოვია ამ გლეხი კაცის ქალიშვილსო.

 

გავიდა რამდენიმე დღე და ეს ამბავი არამარტო სოფელს მოედო, არამედ მის ფარგლებსაც გასცდა. ჭორიკანა დედაკაცის ნაამბობი სოფელში საეჭვო რეპუტაციის მქონე ყმაწვილ კაცებმაც შეიტყვეს და დაიწყეს ფიქრი იმის შესახებ თუ რა ეღონათ, რომ უცებ გამდიდრებული გლეხის ოჯახის სიმდიდრე ხელში ჩაეგდოთ. რამდენიმე დღიანი ქაოსის შემდეგ ხმა გლეხის გამდიდრების შესახებ თვითონ გლეხის ყურსაც მისწვდა და ოჯახს უამბო, რომ მთელი სოფელი მათზე საუბრობდა. გოგონა ძალიან გახალისდა ამ ამბით და გულიანად იცინა ამაზე, თუმცა რატომ ჯერჯერობით არავინ იცოდა.

 

გოგონების ოჯახის ღიმილიანი სახეების ფონზე ჩაიარა ნიშნობამ, გახარებულმა მშობლებმა ისაუბრეს ქორწილის შესახებაც. დაიგეგმა ქორწილი და დაიწყო ფუსფუსი ქალიშვილის ოჯახში, რომელმაც თითოეული თეთრი მოიძია, საქონელი გაყიდა, მოსავალი სწრაფად აიღო, რომ მდიდარ მძახალთან თავი არ შეერცხვინა და გოგონაც შეძლებისდაგვარად კარგად გაემზითვებინათ.

 

ასე ჩაიარა რამდენიმე დღემ.

გოგონას ოჯახში საქორწინო სამზადისია.

სოფელში კი ისევ არ ჩამცხრალა გლეხის ოჯახის ქალიშვილის მდიდარი საქმროს ამბავი.

სოფლის ცენტრში მდგარ გაჩერების სადგურში კი საეჭვო რეპუტაციის ბიჭები ასევე საეჭვო გეგმებს სახავდნენ.

 

ერთ დღესაც მამლის ყივილმა ტრადიციულად გამოაფხიზლა სოფელი და გავარდა ხმა, ქურდობის შესახებ. გლეხის ოჯახი გაუქურდავთ და ქალიშვილისთვის საქმროს მირთმეული სამკაულებიდან ყველა წაუღიათ, ხელი მეტი არაფრისთვის უხლიათ, რაც იმას ნიშნავს, რომ ქურდებმა სწორედ გლეხის გამდიდრების ამბის გაგების შემდეგ გადაწყვიტეს მისი გაქურდვა. გლეხი კაცი საგონებელში ჩავარდა, რა უნდა უთხრას სასიძოს ოჯახს. ის ცოლთან ერთად გოდებას მოჰყვა.

 

  • ქალო რა ვიღონოთ ახლა, როგორც იქნა ჩვენი ოცნება ასრულდა, ძლივს იპოვა ჩვენმა გოგომ მდიდარი საქმრო და ეს რა დაგვემართა, ვაი, ვაი – ამოიკვნესა კაცმა.
  • დამშვიდდი კაცო, რამე არ მოგივიდეს, იქნება ჩვენმა პოლიციამ გამოიძიოს, ღმერთი არ გაგვწირავს, არა – მიუგო ქალმა.
  • ღმერთის იმედად როგორ ვიყოთ, სიძე, რომ მოვა და ცარიელი თითებით დახვდება ჩვენი გოგო რა ვუთხრათ
  • რამეს მოვიფიქრებთ
  • ტყუილს ვერ ვიტყვით ფულიც არ გვაქვს, რომ ახალი სამკაულები ვუყიდოთ ჩვენს გოგოს
  • დამშვიდდი რამე არ დაგემართოს
  • როგორ დავმშვიდდე- აღმოხდა კაცს და თვალები გადაატრიალა
  • ვაიმე მიშველეთ შვილო- დაიძახა ქალმა. გოგონა ოთახიდან გამოვიდა, ის ცოტათი განიცდიდა ამ ამბავს მაგრამ არც ისე, როგორც მისი მშობლები
  • რა მოხდა დედა
  • მამაშენი ცუდადაა შვილო, სასწრაფოდ სოფლის ექიმთან წადი
  • კი მაგრამ დედა დამშვიდდით, ასე ნუ განიცდით
  • როგორ არ განვიცადოთ შვილო შენი ბედი წყდება, შენი საწყალი ბედი- წაიბუტბუტა ქალმა და შვილს ექიმის ფული გაუწოდა, გოგონამ ქურთუკი მოიხურა და გაუდგა გზას, ექიმის მოსაყვანად. ამ დროს დივანზე მიგდებულმა მამამ თვალი გაახილა და ამოიკვნესა
  • ეჰ, ეს რა დღე დაგვიდგა ღმერთო, ეს რა განსაცდელი დაგვიდგა- აღმოხდა კაცს.

 

ამ დროს გოგონა სოფლის შარა გზაზე მიაბიჯებდა და ფიქრობდა თან თავის გეგმებზე, ისიც ადარდებდა, რომ მშობლები მის ამბავს განიცდიდნენ, თუმცა მათ დამშვიდებასაც ვერ ახერხებდა. უცებ თვალწინ წარმოუდგა  მისი და მისი ასევე ღარიბი საქმროს შეთანხმება, რომლის წყალობითაც ის მდიდარი ყმაწვილის საცოლის როლში უნდა გამოჩენილიყო სოფელშიც და ოჯახშიც, რადგან ოჯახის თანხმობა მოეპოვებინა ქორწინებაზე.

გოგონას მშობლები ბავშვობიდან უნერგავდნენ გოგონას რომ აუცილებლად მდიდარი საქმრო უნდა ეპოვნა, რადგან სიღარიბისთვის თავი დაეღწიათ. გოგონას ჩანაფიქრიც ასეთი იყო, რადგანაც ძალიან მობეზრებული ჰქონდა ამ სოფლის ყოფა, გაჭირვება და მასაც სურდა ამ მდგომარეობისგან თავის დაღწევა სარფიანი ქორწინებით, თუმცა სიყვარული დაუკითხავად შემოვიდა მის გულში და ვერ დააღწია თავი მას. ბევრი ფიქრის შემდეგ კი საქმროს მოელაპარაკა და რამდენიმე თვის ნაგროვები დანაზოგით წავიდნენ ბაზრობაზე, სადაც ერთ იუველირს მიაგნეს, რომელსაც უბრალო ლითონის სამკაულები შეეძლო ოქროსფრად ისე შეეღება, რომ მის სიძვირფასეში ეჭვი არავის შეპარვოდა და მხოლოდ ოქრომჭედელი თუ მიხვდებოდა მის ფასს, ისიც სპეციალური შემოწმების საფუძველზე. გეგმის თანახმად ადვილად მოტყუვდებოდა გოგონას ოჯახი, რომელსაც საქმრომ რამდენიმე ოქროს ბეჭედი, ოქროს ყელსაბამი, სამაჯური და საყურეები მოუტანა.

 

ეს ძღვენი იმდენად შთამბეჭდავი აღმოჩნდა გოგოს მშობლები თავს იქებდნენ გოგონას მომავალი ბედით.

მთელი სოფელი ამ ამბის ირგვლივ ალაპარაკდა.

გოგონა კი ფიქრობდა, რომ სიყვარული შეაძლებინებდა ეს ყალბი სამკაულები ნამდვილად წარმოედგინა და ოდესმე თავის ქმართან ერთად შეძლებდა უამრავი ნამდვილი ოქროს სამკაულის ყიდვას. ნიშნობაზე, რომელიც თანამედროვე წესით ძალიან ვიწრო წრეში იმართება, საქმრო მარტო იყო საცოლის ოჯახში და მშობლების საქმიან ვიზიტზე საზღვარგარეთ ყოფნა მოიმიზეზა. რადგანაც ასევე გლეხი და ღარიბი მშობლების გამოჩენა სიმართლეს გამოააშკარავებდა და შესაძლოა გოგონას ოჯახი ამ ქორწინების წინააღმდეგ წასულიყო.  გოგოს ოჯახი ცალკე ცდილობს მდიდარი მძახლებისთვის თავის მოსაწონებლად გოგოს მზითევისთვის ფული შეაგროვოს და თავის მხრივ საქმროც საგონებელშია, დღე და ღამე  მუშაობს, წელებზე ფეხს იდგამს, რათა დააგროვოს თანხა, რომელიც ქორწილის გასამართად სჭირდება.

 

ამასობაში ფიქრებიდან გამორკვეული გოგონა მიადგა სოფლის ექიმის სახლის კარს და ექიმს მამის ამბავი უთხრა და სახლისკენ გაუძღვა. ექიმთან კონსულტაციის შემდეგ ოჯახი დამშვიდდა, რადგანაც მამის ჯანმრთელობის მდგომარეობა არ იყო საგანგაშო. გოგონას პრობლემა კი მაინც მოუგვარებელი დარჩა. გოგონა ფიქრობდა სიმართლის გამხელას ოჯახისთვის თუმცა ეს ძალიან ხელის შემშლელი იქნებოდა მისი ქორწინებისთვის. ამიტომაც გადაწვიტა საქმროს ნახვის შემდეგ მასთან ერთად მოეფიქრებინა როგორ გამომძვრალიყო ამ სიტუაციიდან.

 

სოფლის ჭორიკანა დედაკაცები ახლა გლეხის გაქურდვის შესახებ ჰყვებიან მთელს სოფელში. ქურდები კი ნაქურდალის გასაღებას ცდილობენ.  რამდენიმე ახალგაზრდა კაცი შეიკრიბა და წავიდნენ ქალაქის მიმართულებით ფრთებშესხმულები, გამდიდრების მოლოდინში. თუმცა იუველირთან მისულები გაწბილებულები დარჩებიან.

 

 

  • გამარჯობა ბატონო – მიესალმა იუველირს ახალგაზრდა კაცი და მეგობრებთან ერთად შეაბიჯა ოქროს ბაზრობის შენობაში, ერთ-ერთ მაღაზიაში.
  • გამარჯობა – მიესალმა იუველირიც.
  • ძალიან ძვირფასი სამაკულები გვაქვს, დედას გაუჭირდა და გადავწყვიტეთ გავყიდოთ – განუცხადა იუველირს ქალაქის მთავარ ოქროს ბაზრობაზე ერთ-ერთმა ყმაწვილმა.
  • აბა მაჩვენეთ, შევამოწმებ და ღირებულების ნახევარს გადაგიხდით- უპასუხა იუველირმა
  • რატომ ნახევარს ჩვენი სამკაულები ძალიან ძვირფასია და გასაყიდი ღირებულების 90 % უნდა გადაგვიხადოთ, იშვიათი დიზაინის და ძალიან ძვირფასი სამკაულებია – უპასუხა თავდაჯერებულმა ახალგაზრდა კაცმა და ჯიბიდან ამოიღო ცხვირსახოცში შეხვეული ნაქურდალი და გაუწოდა იუველირს. იუველირმა დახედა სამკაულებს და თქვა:
  • მართლაც ლამაზი დიზაინია, ვნახოთ შევამოწმებ სპეციალურ აპარატზე და ფასზეც მოვილაპარაკებთ – უთხრა იუველირმა.

დაიმედებულმა ბიჭებმა გაუღიმეს ერთმანეთს და გონებაში იმაზე ფიქრი წარმოუდგათ თუ რამდენი რამის ყიდვას შეძლებდნენ აღებული ფულით. იუველირს ცოტა შეაგვიანდა, როცა კარში შემოაბიჯა ყმაწვილები შეეგებენ.

 

  • აბა ბიძია რას იტყვით როგორ შეაფასებთ დედაჩემის ნაქონ სამკაულებს – იკითხა ქურდმა.
  • შვილო ეს სამკაულები ყალბია და არცერთი მათგანი არაა ოქროსი  – უპასუხა იუველირმა.
  • კი მაგრამ როგორ ნამდვილად ოქროსია – უპასუხა გაოგნებულმა ბიჭმა და გადახედა მეგობრებს.
  • არა შვილო ჩემი ოქროს შესამოწმებელი აპარატის გარდა, სხვა ოქრომჭედლების აპარატებზეც შევამოწმეთ. ერთი შეხედვით შეიძლება ვერ მიხვდე, მაგრამ ნამდვილად ყალბია. თანაც ყველა მათგანი და მათი ღირებულება ჯამში 50 ლარსაც არ შეადგენს – უპასუხა იუველირმა სახტად დარჩენილ ყმაწვილებს.
  • კი მაგრამ ახლა რაღა ვქნათ, ნუთუ სულ ტყუილად გავისარჯეთ- თქვა ბიჭმა.
  • რას გულისხმობთ – უპასუხა იუველირმა.
  • არაფერს. კარგად იყავით ჩვენ წავალთ – უპასუხა ახალგაზრდა კაცმა.
  • კარგად იყავით – დაემშვიდობა იუველირმა და ყალბი სამკაულები გაუწოდა ბიჭებს. ბიჭებმა გაბრაზებული, გაოცებული და ამავე დროს დამწუხრებული სახით გამოართვეს იუველირს ყალბი სამკაულები და გზას გაუდგნენ.

მთელი გზა ფიქრობდნენ გაწბილებულები ქურდები, თუ  რა ფუჭად ჩაიარა მათმა მცდელობამ და ხმამაღლაც ვერაფერს ამბობდნენ სხვების გასაგონად სოფელში. ხალხს ისევ ეგონა რომ გლეხის ოჯახმა უცებ ნანახი სიმდიდრე უცებვე დაკარგა. გოგონამ გადაწყვიტა ოჯახისთვის სიმართლე გაემხილა და დაემშვიდებინა. მართალია ოჯახი ძალიან დამწუხრდა რომ მათი სასიძო სულაც არ აღმოჩნდა მდიდარი ყმაწვილი, მაგრამ შვილს უთხრეს, რომ პატიობდნენ ტყუილს, რადგანაც თავს დამნაშავედ თვითონაც თვლიდნენ. ისინი შვილს გამუდმებით სიმდიდრის ძიებას ჩასჩიჩინებდნენ და მიხვდნენ, რომ თვითონ უბიძგეს გოგონას ამ ტყუილისკენ.

  • მაპატიე მამა- უთხრა აცრემლიანებულმა შვილმა
  • შენც გვაპატიე შვილო, ჩვენც დავაშავეთ- უპასუხა მამამ
  • ალბათ არ უნდა გაგვეზარდე სიმდიდრის წყურვილში, ალბათ მაგიტომაც მოგვატყუე, ჩვენც არ ვყოფილვართ მდიდრები და გვინდოდა შენ მაინც დაგეღწია თავი გაჭირვებისგან, თუმცა ახლა ვხვდები ფულის გარეშეც შეიძლება იყო ბედნიერი, მე და მამაშენს ფული არასდროს გვქონია ბევრი, მაგრამ ერთმანეთი უფულოდაც გვიყვარდა, ასე რომ თუ იმ ყმაწვილს მართლაც ძლიერ უყვარხარ უფულოდაც შეძლებთ იყოთ ბედნიერები – უთხრა დედამ შვილს და ჩაეხუტა.
  • რა ვქნათ, სოფელში რომ ამ ამბავს გაიგებენ-იკითხა გოგონამ
  • არაფერიც არ ვქნათ, არ არის აუცილებელი ყველამ გაიგოს – თქვა დედამ და გაიღიმა.
  • უკვე გაგვქურდეს და დაე ეგონოთ, რომ სიძისგან მოტანილი ოქრო წაგვართვეს, დაე თანასოფლელებმა იფიქრონ, რომ შენი საქმრო მდიდარია- უთხრა მამამ გოგოს და ხმამაღლა გადაიხარხარა.
  • როგორც თქვენ იტყვით, ისე მოვიქცევი- თქვა გოგონამ და ორივე მშობელს ჩაეხუტა.

 

ასე დასრულდა ეს ამბავი. ცოდვა გამხელილი სჯობიაო და გაამხილეს ცოდვა, ქურდს ნაქურდალი არ შეერგო და მატყუარას ტყუილი არ გაუმართლდა. თუმცა ცხოვრება გრძელდება და ყველაფერი შეიძლება მოხდეს…

 

 

 

 

 

05-02-2018

 

ზღვასთან გამხელილი აღსარება

მე ევა ვარ…

ქალი, რომელიც სამოთხიდან დაბადებამდე გამოაძევეს. მე იქ არასოდეს მიცხოვრია.

ჩემი ცხოვრების განვლილი გზა ჯოჯოხეთისა და სამოთხის ამქვეყნიურ გასაყარზე გადიოდა, რომელსაც ხშირად თან სდევდა ეშმაკისეული ცდუნებები, თუმცა მე ყველა ამქვეყნიური ცდუნების მიღმა დავრჩი იმ თავშეკავების გამო, რომელიც ბუნებამ მარგუნა.

მე ევა ვარ.

და მე მოვკვდი.

მოვკვდი, სწორედ მაშინ, როცა უნდა მეცოცხლა…

მისი ქორწინების დღის შემდეგ ჩემი ცხოვრება ორად გაიყო, მანამდე და მის შემდეგ ნაწილებად. იმ დღეს რომ გადავრჩი, სწორედ მაშინ მივხვდი, რომ სამუდამოდ მოვკვდი, გარდავიცვალე, ფერი ვიცვალე…

მე ის ვეღარასდროს ვიქნებოდი რაც მანამდე ვიყავი და აღარც ვყოფილვარ ისეთი, მას შემდეგ აღარ მიცხოვრია არცერთი წუთი სევდის გარეშე. ის არ მტოვებდა მარტოს და მეც ვერ დავაღწიე თავი მას, თუმცა ყოველთვის მინდოდა ჩემი ცხოვრების ეს ფურცელი, რომელიც მასშტაბით სქელტანიან წიგნსაც აჭარბებდა ისე გადამეშალა და დამეკუწა, რომ მისგან ცეცხლში დაწვის შემდეგ ფერფლიც არ დარჩენილიყო.

სამწუხაროდ ცხოვრება ასეთია, არაფერი არ ხდება ისე ადვილად, როგორც ადამიანს სურს. ამბობენ ბედისწერას თავად ადამიანი ქმნისო, ზოგი უფალს მიაწერს მის შექმნას, არ ვიცი ჭეშმარიტება სადაა, მაგრამ ის ზუსტად ვიცი, რომ ადამიანი ბევრ რამეს თვითონ არ ირჩევს, ის დაბადებიდან თითქოს თავისუფალი, მაგრამ პირველივე წუთიდან უფლებებდაკარგულია, ის პირველ არჩევანსაც არ აკეთებს თვითონ, არამედ წინასწარ დაწესებული, უკვე განსაზღვრული წესისამებრ, მისთვის შერჩეულია მშობლები, და-ძმა, სახლი, სადაც უნდა იცხოვროს და დაბადება, ახალ სამყაროსთან მისდაუნებურად შეხვედრა.

ამ ფურცლებზე სრული თავისუფლებით ვეცდები, ყველაფერი ღრმად და გულწრფელად მოვყვე, როგორც შავ ზღვასთან, ლურჯად მოლივლივე ტალღებთან საუბრისას.

ზღვას შეუძლია იყოს ძალიან საშიში, დაუნდობელი, ის ამავედროს ძალიან ეხმარება ადამიანს გადააქციოს მისგან წამოსული სევდა მის უსასრულობაში მოქცეულ წვეთ არარაობად.

არცერთ ადამიანთან არ მიგვრძნია თავი ისე კარგად, როგორც ბუნების ამ ყველაზე ცოცხალ ორგანიზმთან, რომელიც ხასიათს ხშირად იცვლის. ხან ყვირის, ხან მშვიდია, ხან ტირის, ხანაც ისეთია, რომ სიტყვებისთვის ძნელია გამოხატონ მისი მდგომარეობა და რაც მთავარია გულწრფელია. მას თანაგრძნობის უნარიც აქვს, ისე როგორც ცხოველს, მაგალითად ძაღლს, რომელიც საშიშთან ერთად შეიძლება ძალიან კეთილიც იყოს. ყველაფერში მიზიდავდა ეს ორი უკიდურესობა, ყოფილიყო, რაღაც ძალიან საშიში და ამავედროს ძალიან კარგი, სწორედ ასეთი იყო ბევრი რამ და ბევრი ვინმე ჩემს ცხოვრებაში. რაც მთავარია ეს საშიში ჩემთვის საინტერესოდ გადაიქცეოდა და შიშის გაელვებაც კი არ მქონია ამის გამო. თუმცა როგორც ყველას მეც მეშინოდა, მეშინოდა იმის რა პასუხიც იმ დღემ არგუნა, ჩემს ცხოვრებას, რის გამოც ისეთი ვეღარ ვიქნებოდი, როგორიც მანამდე.

შეგროვილი ლოცვა

ეს მოხდა ერთხელ
დიდი ხნის წინათ…

 

ერთხელ მშრალ ხიდზე მიმავალს რომანტიკული განცდებით მოსიარულე ახალგაზრდას გალაქტიონი წარმომიდგა თვალწინ, რომელიც სასმელისთვის ფულს მთხოვდა, ეს საქციელი მას ამცირებდა ერთგვარად თუმცა იწვევდა ღრმა პატივისცემის გრძნობასაც ამავე დროს ჩემში. ეს არ იყო ნამდვილი გალაქტიონი, ის იყო ჩვეულებრივი მოხუცი ბაბუა, მოგრძო წვერით, სასიამოვნო მანერებით და არაჩვეულებრივი აურით, რომელმაც ჩემი ხელი აიღო, ეამბორა და დამლოცა. ხურდა მთხოვა, ხურდა გავუწოდე არა როგორც მოწყალება, არამედ როგორც მადლობის ნიშანი, იმ აურისთვის რომელიც მან მშრალ ხიდზე მიმავალი სტუდენტი გოგონას ირგვლივ მოაბნია და გზა, რომელსაც სულ საყვარელი ქალაქის მონატრებისგან გამოწვეული სევდით სავსე გადიოდა, უფრო ნათელი და ლამაზი წარმოუჩინა, საიდანაც მტკვარი და სამება ერთ არეალში ულამაზეს ნახატს წააგავდა. თითქოს ყველანაირი სიწმინდე ერთად  გოგონაში და  მოხუცში იყო თავმოყრილი და ეს ნათელი აცისკროვნებდა იმ წუთას მათ შორის შექმნილ და ამავდროულად არარსებულ „მისტიურ“ პოეტურ სამყაროს.

სისხლიანი ცრემლი

ისევ მომდის სისხლიანი ცრემლი
ცაც კი წვიმას სისხლით უშვებს ციდან
ვიღაც მოკვდავთ უმოწყალოდ გვწყევლის
თოვლი ფიფქებს სადღაც ცაში ცრიდა.
 
მე არ ვტირი არვინ ტირის ახლა
სისხლი ჟონავს ხეთქავს თვალის გუგებს
წყდება დროის უმოწყალო დაღლა
ქვეყნად ერთურთს ვეღარავინ ვუგებთ.
 
ქრება პულსი აღარ ფეთქავს გული
ძვლებმა მისით აქ დაიწყეს რხევა
ჩონჩხი ჩონჩხთან დავინახე ბმული
გაიყოლა მეგობარი მხევლად
 
ახლა მესმის სამყაროსგან წყევლა
ჭირი როცა ანაცვალებს ყოფას
ღმერთო კითხვებს პასუხს ვერ სცემს ყველა
იმედები სულ წალეკა ცოფმა…
 
უფერული ცრემლი მოკლა სისხლმა
ხორცი დალპა ძვლები დარჩა მხოლოდ
ისიც ისევ გადაიქცა ქვიშად
საწყისს ყველა დაუბრუნდა ბოლოს
 
სისხლიანი ცრემლი მოსდის ობოლს
განა გლოვობს მშობლის აღარ ყოლას
ქვეყნად ახლა ყველაფერი ორობს
გაყოფილა საცოდავიც ორად.
 
ერთი მისგან გაჰყვა თავის მშობელს
ერთი ქვეყნად დააბოტებს ახლაც
დანაწევრდა ორგანიზმი წვრილად
გაყინულმა გულმა იწყო დაღლა
 
ისევ მომდის სისხლიანი ცრემლი
ცაც კი წვიმას სისხლით უშვებს ციდან
ვიღაც მოკვდავთ უმოწყალოდ გვწყევლის
თოვლი ფიფქებს სიცივისთვის ცრიდა.
 
4-10-2017
მ.მსხალაძე

ისევ გარდავიცვალე

მე ბევრჯერ მოვკვდი
ახლაც ისევ გარდავიცვალე
ჩემში საზღვარი გაარღვია უთქმელმა განცდამ
ამ ცხოვრებისგან სევდის მსგავსი ბევრი ვისწავლე
მაგრამ ტკივილშიც დარღვეულმა დუმილმა მშთანთქა.
მე კი უთქმელად ჩუმ სიტყვებში ვიპოვე შვება
და კვლავ მეასედ უსხეულოდ წავედი ზეცას
მე ჩემი არსი ნაწილ-ნაწილ ავკუწე ხანჯლით
არ ვანაცვალე მწვანე ბალახს შხამი და ანწლი.
თუმცა ყველაფერს ვერ გავატან უბრალოდ მე დროს
წამი წუთების მედროვეა გვიჩერებს ერთდროს
მე ცოცხალი ვარ, კი არ მოვკვდი ფიზიკის ძალით
უბრალოდ გონმა, გულმა დამცა მიწაზე ქალი.
დაჩოქილს ისევ დამტყობია თვალებში დარდი
ნაოჭებს წლები ჩემს სახეზე ისევე ვერ თმობს
მე ბევრჯერ მოვკვდი
ყველაფრისთვის მოვკვდი სულ ერთხელ
მოვკვდი პირველად უნაპიროდ, უსულოდ ერთ დროს.
თუმცა შენთვის მე უკვე ასჯერ გარდავიცვალე
შავი ზღვის პირას სინანულის ცრემლების მხარეს,
ვიდარდე, ვეგდე ლეთარგიის მე ალში მწვავედ
კრთობდა სიცივის ჟრუანტელით მთრთოლვარე მკლავებს.
და ახლა როგორ შევძლებ თხრობას, დასასრულს ვერ ვცნობ
ეს უსასრულო ნარატივი ჰგავს კინო კადრებს
მე ვერ შევკარი მელოდია ერთ გრძნობის ნოტად
დედამიწაზე უყველაფროდ მკლავენ, მე მკლავენ.
არა მყავს მტერი ჩემით ვიწვი ჩემივე მორევს
ვისია ბრალი არც ეს ვიცი ამ ქვეყნად რომ ვართ
ვიღაც ცოცხალი, ვიღაც მკვდარი, ვიღაც კი მთვრალი
ნაბახუსევი ფხიზელ თვალებს რომ ახელს ოთხად,
„მე“ დაკარგულმა დავანებე სიცოცხლეს თავი
კი ვსუნთქავ, მაგრამ ჰაერს ვერ ვგრძნობ მე ჩემთვის ჯანსაღს
დედამიწაზე ვერ ვიპოვე მე სადმე კარი
რომლის მიღმაც მე შევაბიჯებ სამოთხის თავსხმად.
უკვე ძალიან შორს შევტოპე ვერ ვიხევ უკან
გამოსავალი არ არსებობს ამ ქვეყნად მოსვლის
თუმცა აქედან არასოდეს არც კი წავსულვარ
ვიღაცა უკვე ცრემლებს ჰღვრის და დამსტირის მოთქმით.
მე ბევრჯერ მოვკვდი
ახლაც ისევ გარდავიცვალე
სიკვდილი არ ცნობს მძინარისგან დახუჭულ თვალებს
მკვდარი ხარ, მაშინ როცა შენში არ ცოცხლობს არსი
მკვდარი ხარ, როცა ღვინის მთელი დაცალე თასი
არ გინდა იგრძნო არსებობის ეს მწარე განცდა
და სასმელს აკლავ ცოცხალ გრძნობებს, რომ სძლიო იგი
თუმცა არაფერს არ აქვს ასე მარტივად დაცლა
სიცოცხლეს კვდომის საპირწონედ ნურასდროს თვლიდი.
ისევ ფიქრებში წაიღო დღეს გულმა გონება
ისმის ფრაზები მხოლოდ ქალის და მოგონება
მე ბევრჯერ მოვკვდი,
ახლაც ისევ გარდავიცვალე
სადღაც აქვე ვარ თქვენ ვერ მხედავთ ფერი ვიცვალე…

მ.მსხალაძე
02.10.2017

მე რომ მოვკვდე ალბათ ქვეყნად
არ იტირებს არსად ქალი
მაგრამ ერთ კაცს უსველდება
თეთრ სახეზე შავი ხალი.

უფლის ძალით წლების შემდეგ
ისიც იგრძნობს, რომ აქვს ბრალი
ერთი პატარა გოგონას
სიყვარული მისი ვალი.

29/10/2016

facebook

თუ ღადავია ვიღადაოთ ახლა ბოლომდე
სიცილისგან ვარ მე უზომოდ ქანცგაწყვეტილი
ზოგი რას პოსტავს ჭამაზე და ზოგი ლოთობს დღეს
სახის წიგნაკი ჩვენს წინაა გადაცვეთილი.

ვიღაცა ამ წამს სადღაც დაკრეფს ყვავილებს ველზე,
ვიღაც კი შეჭამს მშიერია ბროწეულს ახალს
დაჩექინდება ფეიბუქზე ყველამ გაიგოს
მე ვარ კაფეში თან მაგარი სასტავი მახლავს  😄

ვიყავი აქაც არ ვყოფილვარ აქ მაგრამ მაინც
მოვიტყუები ვინ გაიგებს ახლა სიმართლეს
მაგარი ტიპი გამოვჩნდები სწორედ ამ მაისს
როცა ეგვიპტის პირამიდის შევწვდი სიმაღლეს.

აუ რა მაგრა დავისვენე რა ძერსკი გახლდით  😄
თქვენ სოფლელნი კი სოფლის სახლში მუდმივად დარჩით
მე კარენოი დავჩექინდი ახლა ვაკეში
ვიღაც გოიმი ამეკიდა მხია სახეში.

ამასაც დავწერ რომ გაიგონ ფემინისტებმა
და ამ მიზეზით შეიყარონ სადმე მიტინგზე
გზად ჩავლილები შენიშნავენ ალბათ პარადებს
ფეისბუქია სხვა სიმართლე აღარ ვიცი მე.

აუ რა ვიდზე გაიჩითა ვიღაც გოგონა
ანჯელინაა უცებ იგი ჯოლი მეგონა
მაგრამ უეცრად შევიცანი სასედკა ვარდო
თურმე უნდა რომ მას ჰგავდეს და ამაზე დარდობს.

აქვე ჩაივლის მეზობელი სვეცკუშა კეწი
ალბათ ბაღჩაში გაეხია საწყალი კეტი
არა გოიმო მოდაშია ასეთი სტილი
მომახალა და მოაცოცდა სახეზე ტილი.

ისევ აეხსნა მას სახეზე ნიღაბი ფარდა
ჯოლი კი არა ტილიანი კეწინო გახლდათ
ფეისბუქია რას გაიგებ ჩეკინობს ყველა
სად იყო ადრე ინტერნეტი ჩვენ დროში ძველად….

მ.მ
18.11.2016facebook-logo_0

ეს მოხდა ერთხელ….

 

ეს მოხდა ერთხელ დიდი ხნის წინათ

28 დეკემბრის ღამეს….

არ გაუვლია დროს სწრაფად, ხშირად

ღამით ვითვლიდი წამებს.

საამო ნაზი სიტყვების წვიმად

დაღვარე ბაგით ვნება

ან შეგიყვარდი, ან მეღადავე

ანდა ორივე ერთად.

ვიცი და მჯერა, რომ გსურდა ჩემთან

ბაასი ღამით მარტოს

წახვედი წინათ, ვერ დაგივიწყე

მთელი არსებით გნატრობ.

აღარ ღირს დარდი გაურბის გზა_კვალს

გაგეგცა წამში წუთი

დრო აღარ დაგრჩა, გავიდა სადღაც

წამი დაკარგა ხუთი.

სულელო, გრძნობამ გაცდუნა ალბათ

აღმოჩნდი ბეცი, სწრაფი

იჩქარე ალბათ ფიცის დადება

გაწყვიტე ბედის ძაფი.

ეს მოხდა ერთხელ დიდი ხნის წინათ

განმეორდება აწ კი

მჯერა სიწრფელის შენის და წვიმაც

ციდან დაეშვა მაშინ

ბაგიდან ნელა დაგაკვდა სიტყვა

წამს შეენაცვლა წუთი

ღამის სიბნელით შეშინდი ფრთხილად

ჩუმად წამოგცდა გულში.

მე შენთან ახლოს არ მცივა თბილა

ვგრძნობდი საოცარ სითბოს

სიტყვებმა იწყეს ბაგიდან წვიმა

ფუჭი აღმოჩნდა თითქოს

მატყუარა ხარ, მაგრამ ეს ჩუმად

მკაცრი არ მინდა ვიყო

ჩვეულებრივი არა ხარ ვხედავ

საოცარია ის დრო.

ეს მოხდა ერთხელ დიდი ხნის წინათ

28 დეკემბრის ღამით

შენ შემომფიცე დაგიმახსოვრებ

არ დაგივიწყებ წამით.

დრო კი გავიდა, შენ დამივიწყე

დავრჩით მე, ფიცი მხოლოდ

ეს მოხდა ერთხელ დიდი ხნის წინათ

სადღაც დეკემბრის ბოლოს…

 

მარი მსხალაძე