შეგროვილი ლოცვა

ეს მოხდა ერთხელ
დიდი ხნის წინათ…

 

ერთხელ მშრალ ხიდზე მიმავალს რომანტიკული განცდებით მოსიარულე ახალგაზრდას გალაქტიონი წარმომიდგა თვალწინ, რომელიც სასმელისთვის ფულს მთხოვდა, ეს საქციელი მას ამცირებდა ერთგვარად თუმცა იწვევდა ღრმა პატივისცემის გრძნობასაც ამავე დროს ჩემში. ეს არ იყო ნამდვილი გალაქტიონი, ის იყო ჩვეულებრივი მოხუცი ბაბუა, მოგრძო წვერით, სასიამოვნო მანერებით და არაჩვეულებრივი აურით, რომელმაც ჩემი ხელი აიღო, ეამბორა და დამლოცა. ხურდა მთხოვა, ხურდა გავუწოდე არა როგორც მოწყალება, არამედ როგორც მადლობის ნიშანი, იმ აურისთვის რომელიც მან მშრალ ხიდზე მიმავალი სტუდენტი გოგონას ირგვლივ მოაბნია და გზა, რომელსაც სულ საყვარელი ქალაქის მონატრებისგან გამოწვეული სევდით სავსე გადიოდა, უფრო ნათელი და ლამაზი წარმოუჩინა, საიდანაც მტკვარი და სამება ერთ არეალში ულამაზეს ნახატს წააგავდა. თითქოს ყველანაირი სიწმინდე ერთად  გოგონაში და  მოხუცში იყო თავმოყრილი და ეს ნათელი აცისკროვნებდა იმ წუთას მათ შორის შექმნილ და ამავდროულად არარსებულ „მისტიურ“ პოეტურ სამყაროს.

Advertisements

სისხლიანი ცრემლი

ისევ მომდის სისხლიანი ცრემლი
ცაც კი წვიმას სისხლით უშვებს ციდან
ვიღაც მოკვდავთ უმოწყალოდ გვწყევლის
თოვლი ფიფქებს სადღაც ცაში ცრიდა.
 
მე არ ვტირი არვინ ტირის ახლა
სისხლი ჟონავს ხეთქავს თვალის გუგებს
წყდება დროის უმოწყალო დაღლა
ქვეყნად ერთურთს ვეღარავინ ვუგებთ.
 
ქრება პულსი აღარ ფეთქავს გული
ძვლებმა მისით აქ დაიწყეს რხევა
ჩონჩხი ჩონჩხთან დავინახე ბმული
გაიყოლა მეგობარი მხევლად
 
ახლა მესმის სამყაროსგან წყევლა
ჭირი როცა ანაცვალებს ყოფას
ღმერთო კითხვებს პასუხს ვერ სცემს ყველა
იმედები სულ წალეკა ცოფმა…
 
უფერული ცრემლი მოკლა სისხლმა
ხორცი დალპა ძვლები დარჩა მხოლოდ
ისიც ისევ გადაიქცა ქვიშად
საწყისს ყველა დაუბრუნდა ბოლოს
 
სისხლიანი ცრემლი მოსდის ობოლს
განა გლოვობს მშობლის აღარ ყოლას
ქვეყნად ახლა ყველაფერი ორობს
გაყოფილა საცოდავიც ორად.
 
ერთი მისგან გაჰყვა თავის მშობელს
ერთი ქვეყნად დააბოტებს ახლაც
დანაწევრდა ორგანიზმი წვრილად
გაყინულმა გულმა იწყო დაღლა
 
ისევ მომდის სისხლიანი ცრემლი
ცაც კი წვიმას სისხლით უშვებს ციდან
ვიღაც მოკვდავთ უმოწყალოდ გვწყევლის
თოვლი ფიფქებს სიცივისთვის ცრიდა.
 
4-10-2017
მ.მსხალაძე

ისევ გარდავიცვალე

მე ბევრჯერ მოვკვდი
ახლაც ისევ გარდავიცვალე
ჩემში საზღვარი გაარღვია უთქმელმა განცდამ
ამ ცხოვრებისგან სევდის მსგავსი ბევრი ვისწავლე
მაგრამ ტკივილშიც დარღვეულმა დუმილმა მშთანთქა.
მე კი უთქმელად ჩუმ სიტყვებში ვიპოვე შვება
და კვლავ მეასედ უსხეულოდ წავედი ზეცას
მე ჩემი არსი ნაწილ-ნაწილ ავკუწე ხანჯლით
არ ვანაცვალე მწვანე ბალახს შხამი და ანწლი.
თუმცა ყველაფერს ვერ გავატან უბრალოდ მე დროს
წამი წუთების მედროვეა გვიჩერებს ერთდროს
მე ცოცხალი ვარ, კი არ მოვკვდი ფიზიკის ძალით
უბრალოდ გონმა, გულმა დამცა მიწაზე ქალი.
დაჩოქილს ისევ დამტყობია თვალებში დარდი
ნაოჭებს წლები ჩემს სახეზე ისევე ვერ თმობს
მე ბევრჯერ მოვკვდი
ყველაფრისთვის მოვკვდი სულ ერთხელ
მოვკვდი პირველად უნაპიროდ, უსულოდ ერთ დროს.
თუმცა შენთვის მე უკვე ასჯერ გარდავიცვალე
შავი ზღვის პირას სინანულის ცრემლების მხარეს,
ვიდარდე, ვეგდე ლეთარგიის მე ალში მწვავედ
კრთობდა სიცივის ჟრუანტელით მთრთოლვარე მკლავებს.
და ახლა როგორ შევძლებ თხრობას, დასასრულს ვერ ვცნობ
ეს უსასრულო ნარატივი ჰგავს კინო კადრებს
მე ვერ შევკარი მელოდია ერთ გრძნობის ნოტად
დედამიწაზე უყველაფროდ მკლავენ, მე მკლავენ.
არა მყავს მტერი ჩემით ვიწვი ჩემივე მორევს
ვისია ბრალი არც ეს ვიცი ამ ქვეყნად რომ ვართ
ვიღაც ცოცხალი, ვიღაც მკვდარი, ვიღაც კი მთვრალი
ნაბახუსევი ფხიზელ თვალებს რომ ახელს ოთხად,
„მე“ დაკარგულმა დავანებე სიცოცხლეს თავი
კი ვსუნთქავ, მაგრამ ჰაერს ვერ ვგრძნობ მე ჩემთვის ჯანსაღს
დედამიწაზე ვერ ვიპოვე მე სადმე კარი
რომლის მიღმაც მე შევაბიჯებ სამოთხის თავსხმად.
უკვე ძალიან შორს შევტოპე ვერ ვიხევ უკან
გამოსავალი არ არსებობს ამ ქვეყნად მოსვლის
თუმცა აქედან არასოდეს არც კი წავსულვარ
ვიღაცა უკვე ცრემლებს ჰღვრის და დამსტირის მოთქმით.
მე ბევრჯერ მოვკვდი
ახლაც ისევ გარდავიცვალე
სიკვდილი არ ცნობს მძინარისგან დახუჭულ თვალებს
მკვდარი ხარ, მაშინ როცა შენში არ ცოცხლობს არსი
მკვდარი ხარ, როცა ღვინის მთელი დაცალე თასი
არ გინდა იგრძნო არსებობის ეს მწარე განცდა
და სასმელს აკლავ ცოცხალ გრძნობებს, რომ სძლიო იგი
თუმცა არაფერს არ აქვს ასე მარტივად დაცლა
სიცოცხლეს კვდომის საპირწონედ ნურასდროს თვლიდი.
ისევ ფიქრებში წაიღო დღეს გულმა გონება
ისმის ფრაზები მხოლოდ ქალის და მოგონება
მე ბევრჯერ მოვკვდი,
ახლაც ისევ გარდავიცვალე
სადღაც აქვე ვარ თქვენ ვერ მხედავთ ფერი ვიცვალე…

მ.მსხალაძე
02.10.2017

მე რომ მოვკვდე ალბათ ქვეყნად
არ იტირებს არსად ქალი
მაგრამ ერთ კაცს უსველდება
თეთრ სახეზე შავი ხალი.

უფლის ძალით წლების შემდეგ
ისიც იგრძნობს, რომ აქვს ბრალი
ერთი პატარა გოგონას
სიყვარული მისი ვალი.

29/10/2016

facebook

თუ ღადავია ვიღადაოთ ახლა ბოლომდე
სიცილისგან ვარ მე უზომოდ ქანცგაწყვეტილი
ზოგი რას პოსტავს ჭამაზე და ზოგი ლოთობს დღეს
სახის წიგნაკი ჩვენს წინაა გადაცვეთილი.

ვიღაცა ამ წამს სადღაც დაკრეფს ყვავილებს ველზე,
ვიღაც კი შეჭამს მშიერია ბროწეულს ახალს
დაჩექინდება ფეიბუქზე ყველამ გაიგოს
მე ვარ კაფეში თან მაგარი სასტავი მახლავს  😄

ვიყავი აქაც არ ვყოფილვარ აქ მაგრამ მაინც
მოვიტყუები ვინ გაიგებს ახლა სიმართლეს
მაგარი ტიპი გამოვჩნდები სწორედ ამ მაისს
როცა ეგვიპტის პირამიდის შევწვდი სიმაღლეს.

აუ რა მაგრა დავისვენე რა ძერსკი გახლდით  😄
თქვენ სოფლელნი კი სოფლის სახლში მუდმივად დარჩით
მე კარენოი დავჩექინდი ახლა ვაკეში
ვიღაც გოიმი ამეკიდა მხია სახეში.

ამასაც დავწერ რომ გაიგონ ფემინისტებმა
და ამ მიზეზით შეიყარონ სადმე მიტინგზე
გზად ჩავლილები შენიშნავენ ალბათ პარადებს
ფეისბუქია სხვა სიმართლე აღარ ვიცი მე.

აუ რა ვიდზე გაიჩითა ვიღაც გოგონა
ანჯელინაა უცებ იგი ჯოლი მეგონა
მაგრამ უეცრად შევიცანი სასედკა ვარდო
თურმე უნდა რომ მას ჰგავდეს და ამაზე დარდობს.

აქვე ჩაივლის მეზობელი სვეცკუშა კეწი
ალბათ ბაღჩაში გაეხია საწყალი კეტი
არა გოიმო მოდაშია ასეთი სტილი
მომახალა და მოაცოცდა სახეზე ტილი.

ისევ აეხსნა მას სახეზე ნიღაბი ფარდა
ჯოლი კი არა ტილიანი კეწინო გახლდათ
ფეისბუქია რას გაიგებ ჩეკინობს ყველა
სად იყო ადრე ინტერნეტი ჩვენ დროში ძველად….

მ.მ
18.11.2016facebook-logo_0

ეს მოხდა ერთხელ….

 

ეს მოხდა ერთხელ დიდი ხნის წინათ

28 დეკემბრის ღამეს….

არ გაუვლია დროს სწრაფად, ხშირად

ღამით ვითვლიდი წამებს.

საამო ნაზი სიტყვების წვიმად

დაღვარე ბაგით ვნება

ან შეგიყვარდი, ან მეღადავე

ანდა ორივე ერთად.

ვიცი და მჯერა, რომ გსურდა ჩემთან

ბაასი ღამით მარტოს

წახვედი წინათ, ვერ დაგივიწყე

მთელი არსებით გნატრობ.

აღარ ღირს დარდი გაურბის გზა_კვალს

გაგეგცა წამში წუთი

დრო აღარ დაგრჩა, გავიდა სადღაც

წამი დაკარგა ხუთი.

სულელო, გრძნობამ გაცდუნა ალბათ

აღმოჩნდი ბეცი, სწრაფი

იჩქარე ალბათ ფიცის დადება

გაწყვიტე ბედის ძაფი.

ეს მოხდა ერთხელ დიდი ხნის წინათ

განმეორდება აწ კი

მჯერა სიწრფელის შენის და წვიმაც

ციდან დაეშვა მაშინ

ბაგიდან ნელა დაგაკვდა სიტყვა

წამს შეენაცვლა წუთი

ღამის სიბნელით შეშინდი ფრთხილად

ჩუმად წამოგცდა გულში.

მე შენთან ახლოს არ მცივა თბილა

ვგრძნობდი საოცარ სითბოს

სიტყვებმა იწყეს ბაგიდან წვიმა

ფუჭი აღმოჩნდა თითქოს

მატყუარა ხარ, მაგრამ ეს ჩუმად

მკაცრი არ მინდა ვიყო

ჩვეულებრივი არა ხარ ვხედავ

საოცარია ის დრო.

ეს მოხდა ერთხელ დიდი ხნის წინათ

28 დეკემბრის ღამით

შენ შემომფიცე დაგიმახსოვრებ

არ დაგივიწყებ წამით.

დრო კი გავიდა, შენ დამივიწყე

დავრჩით მე, ფიცი მხოლოდ

ეს მოხდა ერთხელ დიდი ხნის წინათ

სადღაც დეკემბრის ბოლოს…

 

მარი მსხალაძე

AFTER BIAFF (FIN)

maxresdefault.jpg

ყველაფერს გააჩნია დასასრული, რომელიც სხვანაირ სევდას გვიღვრის გულში, მითუმეტეს თუ ეს რაღაც ჩვენთვის სასიამოვნო და ხანგრძლივად სასურველი იყო. თუმცა, როგორც წესი კარგი მოვლენები “მოკლემეტრაჟიანია” ცხოვრებაში და ამ შემთხვევაშიც მრავალფეროვანი კინოდღეები ერთფეროვანმა რუტინამ სწრაფად ჩაანაცვლა. თუმცა მსგავსი ფაქტები მოგონებების დონეზეც სასიამოვნოა, რადგან დიდხანს გვამახსოვრდება კინოეკრანებზე ნანახი ფილმების მსგავსად კადრებივით ჩასახლდება ჩვენს მეხსიერებაში, რომელსაც ვერაფერი წაშლის. ნოსტალგიურმა განცდამ, რომელიც ზოგადად დასასრულს თან სდევს, ამჟამადაც არ ჩამიარა უკვალოდ. მიუხედავად იმისა, რომ ძალიან მარტივია აღმოაჩინო ბევრი ნაკლი უამრავ ღირსებასთან ერთად კინოფესტივალი მაინც ადვილად იქცა ჩემი ცხოვრების განუყოფელ ნაწილად, რომლის “ერთგულიც” უკვე ხუთ წელზე მეტია ვარ. ჩემთვის უსაყვარლესი მშობლიური ქალაქი კინოფესტივალის დროს უამრავ სტუმარს იტევს უცხოური თუ ქართული ნიადაგის კინოსამყაროდან, რაც აფერადებს მას, რადგან ბათუმს უხდება კინო. ეს ქალაქი საოცრად კინემატოგრაფიულია თავისი სულიერებით, შინაგანი ბუნებით და სიღრმით. სასურველი და საიმედოთ მოსალოდნელია სწორედ BIAFF-მა აქციოს ის ერთ-ერთ საინტერესო კინო ლოკაციად, რომლის მნიშვნელოვნებაში კინოფესტივალზე ჩამოსული სტუმრები აუცილებლად საკუთარი თვალით  დარწმუნდებიან.

images.jpg

24 სექტემბერს ბათუმის ხელოვნების ცენტრში გამართულ დახურვის ცერემონიაზე დაჯილდოვდნენ კონკურსში მონაწილე ფილმები, რეჟისორები, მსახიობები და უკვე გამოცდილი რეჟისორი, ამავე წელს BIAFF-ის ჟიურის წევრი მოჰსენ მახმალბაფი კინემატოგრაფში შეტანილი წვლილისათვის. ცერემონიამ კინო მუსიკის თანხლებით ჩაიარა და მუსიკალური ნოტებით უფრო “გააფერადა” საღამო.

და BIAFF-იც ერთი წლით დაგვემშვიდობა.

images (1).jpg

 ზემოთ ვსაუბრობდი დასასრულზე, რომელსაც რაღაც წერტილი დაესმევა და იმის შემდეგ არაფერი ხდება, უბრალოდ მთავრდება. კინოფესტივალი თავისი განმეორებითობაშიც ხელმეორედ იბადება და ვითარდება ყოველი წლის შემოდგომაზე “ზღვა” შრომის ხარჯზე. რაშიც დიდი როლია მაყურებლის, რომლის დეფიციტსაც არ განიცდის ფესტივალი, თუმცა ვერ ვიტყოდი, რომ მის სიჭარბეს განიცდის. ძალიან ბევრი მიზეზია იმისთვის რომ სექტებრის შუა პერიოდში ადამიანებმა კინოს მიეძალონ და ეს მიზეზები შემდეგია:

კინოფესტივალზე ნებისმიერ ფილმსა და მასტერკლასზე დასწრება არის უფასო

(ჩვენს ქვეყანაში, სადაც კინოში წასვლა ფუფუნების ტოლფასია, ამ “ფუფუნებასთან” უსასყიდლოდ ზიარება კიდევ უფრო დიდი ფუფუნებაა, რომელსაც სამწუხაროდ ქალაქის დიდი ნაწილი ვერ იაზრებს)

კინოფესტივალზე შეგიძლიათ ნახოთ დიდოსტატთა კოლექტია, რეტროსპექტივა და ამავე დროს გაეცნოთ იმავე წელს შექმნილ, როგორც უცხოურ ასევე ქართულ უმნიშვნელოვანეს კინოსურათებს.

კინოფესტივალის დროს შეგიძლიათ იხილოთ, გაიცნოთ, გაესაუბროთ და “კინოეკრანებიდან გამოიყვანოთ” არაერთი ცნობილი კინომსახიობი, რეჟისორი თუ ნებისმიერი სხვა პროფილის კინემატოგრაფისტი.

უბრალოდ თქვენ შეგიძლიათ სასიამოვნოდ ემოციურად დატვირთული ერთი კვირა ისეთ “კულტურულ” გარემოში გაატაროთ, რომ ამ ერთ კვირამ თქვენი ამავე წლის რომელიმე ერთ თვეზე მეტი გადაწონოს თავისი შინაარსით.

და ბოლოს, აუცილებლად უნდა იაროთ BIAFF-ზე და იმ კულტურულ ღონისძიებებზე, ფესტივალებზე, პროგრამებზე, რომლებსაც ქალაქის მერია, მუნიციპალიტეტები, სამინისტროები მხარს უჭერენ, სწორედ თავიანთი მოქალაქეების ამ ყველაფერში ჩართულობის გამო.

“მშვიდობით არა, ნახვამდის” 🙂 🙂 🙂

Без названия.png

 

 

 

“მეტი” – მეტი, ვიდრე უბრალოდ ფილმი

თურქული ხელოვნება ბოლო წლებში განსაკუთრებით თავს იჩენს საერთაშორისო მასშტაბით, ლიტერატურაში ორჰან ფამუქის, ელიფ შაფაქის სახელი და კინემატოგრაფში ბოლო დროინდელი რეჟისორები ნური ბილგე ჯეილანი (ფილმები : uzak; ერთხელ ანატოლიაში), დენიზ გამზე ერგიუვენი (რეჟისორი ფილმისა “მუსტანგი”, რომელიც ბიაფფზე იყო ნაჩვენები) და სხვები კონკრეტული შემოქმედის საზღვრიდან ქვეყნის სახელამდე ფართოვდებიან და ჩვენც რამდენიმე მათგანის შემოქმედების საფუძველზე გვექმნება წარმოდგენა ზოგადად ქვეყნის კინემატოგრაფიულ ამინდზე, ხედვაზე, შესაძლებლობებზე და ზოგად კინო “ჰაერზე,” რომელსაც ყველა ქვეყანაში განსხვავებულად შეისუნთქავენ. BIAFF 2017- ზე წარმოდგენილმა ფილმმა “მეტი” თავისი სისასტიკით გამახსენა კიმ კი დუკის იგივე დარბაზში, იგივე კინოეკრანზე ნანახი ფილმისგან ” ONE ON ONE ” მიღებული ემოციები. სადაც შევეჯახე იმ სისასტიკეს, რომლის ატანაც მე პირადად ეკრანს მიღმაც, როგორც მაყურებელს არ შემიძლია.

IMG_5672.JPG მეტი, ონურ საილაკ, თურქეთი, 2017

Kağan Uluca; Uğur Aslan; tuba büyüküstün – ეს თანამედროვე თურქული სატელევიზიო კინოს სახეების ის ჩამონათვალია, რომელსაც რეჟისორმა ონურ საილაკმა ფილმში “მეტი” ერთად მოუყარა თავი. თუმცა ისინი ფილმის მთავარ ფლანგზე არ ფიგურირებენ, ისინი მხოლოდ დამხმარე მოთამაშეები არიან მამისა და შვილის გვერდით, რომლებიც არალეგალებს ეხმარებიან საზღვრის დატოვებაში. სასტიკი, დესპოტი მამა შვილს სწავლას უშლის და თავის “ბინძურ” საქმეებში აღებინებს მონაწილეობას.

“ორ რამეს შეგიძლია ენდო ცხოვრებაში ფულს და მე”- მამის ეს პრინციპი შვილის ცხოვრებას ცვლის და რეგრესისკენ მიჰყავს.გულუბრყვილო მოზარდს კი სასტიკ ადამიანად აყალიბებს. ზოგჯერ ბოროტებასაც შეიძლება ჰქონდეს საზომი და არსებობდეს მსუბუქი ბოროტება და აბსოლუტური ბოროტება. ამ ორ ფლანგზე იყოფოდნენ ბიჭის მამა და მამის მეგობრები, რომლებმაც ვერ აიტანეს მისგან მოზარდი ბავშვის მკვლელობა, საკუთარი შვილის სასტიკი ცემა და მოკლეს ის ამ დანაშაულებების გამო. როგორც ჩანს ბოროტმოქმედშიც არსებობს სინდისი, რომელიც მასზე უფრო ბოროტს განსჯის. უფრო მეტიც ალბათ არსებობს ისეთი დანაშაული, რომლის ჩადენა მათაც ვერ წარმოუდგენიათ. მამა იმ გზაზე და იმ შედეგით ასრულებს, რაც დაიმსახურა. თუმცა ეს არაფერს ცვლის მოზარდისთვის, რომელსაც ვერ უშველა “მამის მკვლელების” საქციელმა. ის უკვე ბოლომდე ჭაობშია, რომლისგან ამოქაჩვაც არ შეუძლია. ის სიამოვნებას იღებს სხვისი ტანჯვით და ფსიქოპათიურ მდგომარეობაში გადადის, მისი ჯანსაღი ფსიქიკა ნელ-ნელა კვდებოდა მამის სხვებისადმი და მისადმი გამოჩენილი სისასტიკის ფონზე. ბიჭი ტყვედ გრძნობდა თავს, რომლისთვისაც მამა იყო ციხეც, მოსამართლეც, განაჩენიც და გისოსებიც. ხოლო ქაღალდის თვითმფრინავი, რომელსაც არალეგალ ბავშვებს უკეთებდა “თავისუფლების” სიმბოლო, რასაც თვითონ ვერ ეზიარა. (ათენასგან განსხვავებით, ფილმიდან “აფრენა”). ბიჭისთვის შეუძლებელი ხდება ამ სივრცისგან თავის დაღწევა.

“არცერთ პატიმარს არ უოცნებია იმდენი თავისუფლებაზე, რამდენიც მე” – ეს ფრაზა ფილმის დასასრულს მიჰყვება ეპიზოდს, როგორც გმირის მოგონებები წარსულზე, სადაც ის დაუნდობლად ტკბებოდა სხვების ტანჯვით, ხალხის, რომლებიც მიწისქვეშა ოთახში ჰაერს ითხოვდა. “თუ ადამიანი არ გამოვიყენეთ, როგორც იარაღი მას ფასი არა აქვს” – ეს სიტყვები თან სდევს მამის ქმედებებს, რომელიც შვილზეც ახდენს გავლენას, ის იყენებს ადამიანებს, უფრო სწორად მათ ტკივილს ბოლო სცენაში სადო-მაზოხისტური სიამოვნების მიღების მიზნით. მამა განზრახ აქცევს შვილს თავისი შავ-ბნელი საქმეების მონაწილედ და ამას ის სრულიად მართებულად მიიჩნევს. თუმცა ვერ ამჩნევს თავისი შვილის ჩამოშლილ ბავშობას, მის სამყაროს, რომელიც მინასავით დაილეწა და განადგურა. ფილმში სიმძიმეს, რომელსაც შინაარსობრივი მხარე განაპირობებს, ამსუბუქებს ბუნების ნატურალური კადრები ფართო რაკურსებით, რასაც მეტი ჰაერი შემოაქვს კინოსურათში და წამიერ “ღრმად ამოსუნთქვის” ეფექტს ქმნის.

IMG_5673.JPG

აღსანიშნავია, ფილმის მთავარი პერსონაჟების და სხვა როლების შემსრულებელი მსახიობების მაქსიმალური ბუნებრიობა, დამაჯერებლობა, რაც ზრდის მაყურებლის თანაგრძნობის მომენტს. ეს ფილმიც “უსიყვარულოს” (ანდრეი ზვიაგინცევის) მსგავსად შეიძლება იყოს მსგავსი მამებისთვის სარკე, რომელში ჩახედვისასაც ისინი საკუთარ თავს დაინახავენ და ეს უარყოფითი მაგალითი მათი ცხოვრების დადებითად წარმართვაში უდიდეს როლს შეასრულებს. მეტი – კი იქცევა “დადებითი სლოგანების კინოდ“, რომელიც იქნება მეტი, ვიდრე უბრალოდ ფილმი…
MV5BYThkMWM0YjMtNWQ2OC00ZDJhLWFmZmYtYTUyNGQ5ZTJiMjMxXkEyXkFqcGdeQXVyNjA1MjM0NDA@._V1_SY647_CR0,0,1776,647_AL_.jpg

 

დრომოჭმული ტრადიციების თანამედროვე პროექცია კინო ეკრანებზე

        ძველ დროში ნაცხოვრებ ადამიანებს, რომ ვუსმენ თავიანთი და მათი წინაპრების ისტორიების მოყოლისას ვფიქრობ, რომ ისინი სხვა საქართველოს შესახებ საუბრობენ და სხვა ქვეყანაში ცხოვრობდნენ. მართალია დროს ყოველთვის აქვს თავისი ცვლილებები და ის ამათუიმ ქვეყანას და ხალხს ერგება, თუმცა ზოგჯერ ძალიან ძნელია თავი იგივე ადგილის ნაწილად იგრძნო, რომელზეც სრულიად განსხვავებულად ჰყვებიან. სვანურ ტრადიციებზე თანამედროვეობაშიც აქტიურად საუბრობენ თუმცა BIAFF-ზე წარმოდგენილი მარიამ ხაჭვანის ფილმი “დედე” შედარებით ძველ ფასეულობებზეა.

13310614_1749005918669677_8748070795204047716_n_5962121e91ad1.jpg

ფილმი შემაშფოთებელი სურათია ადამიანური ნების, უუფლებობის შესახებ, სადაც ქალი აუცილებლად მარიონეტის როლში უნდა იყოს წარმოდგენილი, როცა მას სთავაზობენ სიყვარულს ის აუცილებლად უნდა დათანხმდეს, მას არ უნდა გააჩნდეს საკუთარი გრძნობები და სურვილები, მითუმეტეს ისეთი რაც მისი ოჯახის სურვილებს შეეწინააღმდეგება, მეტიც მათ “ხალხში გამოჩენისას” შეარცხვენს, ხალხში, რომლის ნაწილსაც თვითონ წარმოადგენენ.

მათემატიკურ მოდელად რომ ვაქციოთ ტრადიციები და ბიზნესის გეგმის მსგავსად მოვახდინოთ მისი მოდელირება, აუცილებლად დაგვჭირდება

პროდუქტი? – ტრადიცია

დამკვეთი? – ხალხი

შემქმნელი და მიმღები? – ხალხი

ვინ ქმნის ამ ტრადიციებს – ხალხი.

ვინ იღებს და ემორჩილება მას – ხალხი.

ვის უქმნის ეს ტრადიციები პრობლემებს, რაც გამოიხატება საკუთარი ნების არ არარსებობით – ხალხი

და რეალურად თუ დამკვეთიც, მიმღებიც და დაზარალებულიც ერთია რაღა საჭიროა მსგავსი პროდუქტის არსებობა, რაც მხოლოდ გვაზარალებს. ვინ უნდა შეცვალოს ტრადიციის მანკიერი მხარეები – რათქმაუნდა ხალხმა ოღონდ დროის დახმარებით.

დროს ყველაფერში დიდი როლი აქვს, მითუმეტეს ტრადიციების სახეცვლილებასა და მის შემდგომ გაქრობაში. სწორედ ასეთ “მიმქრალ” და “მომაკვდავ” ტრადიციებს ვხვდებით ხშირად საქართველოს სხვადასხვა რეგიონში.

maxresdefault.jpg

დავუბრუნდეთ ფილმს “დედე” – ფილმის დასაწყისში ორი მეგობარი საუბრობს ერთიდაიგივე ქალის სიყვარულზე, რის შესახებაც რათქმაუნდა მათ არ იციან. ეს ძალიან ნაცნობი სცენარია, რომელიც ბევრ უცხოურ ფილმში ვითარდება, თუმცა ზოგჯერ შეუმჩნეველია ნარატივის ხაზი საით წაიყვანს ამ ფაქტს. ამ ფილმში ეს თავიდანვე შესამჩნევია პირველი დიალოგი მეგობრებს შორის ცხადყოფს, რომ მათი სიყვარულის ისტორია იქნება მათი მეგობრობის დასასრულის მომასწავლებელი. დავითი თავს იკლავს სწორედ ამ ფაქტის გამო, დინა კი გეგის აქედან წაყვანას სთხოვს, რაც უკვე საგვარეულო დაპირისპირების საგნად იქცევა, რომელსაც გეგიც ეწირება, დინას კი მეგობარი გირშელი გამოუჩნდება ახალ ხელისმთხოვნელად და ნების საწინააღმდეგოდ ქალი ახლაც იძულებულია დათანხმდეს ამ ქორწინებას. პირველი წინააღმდეგობა დავითთან ქორწინებისას დავითისთვის საბედისწერო აღმოჩნდა. დინას ცხოვრების გზას სწორედ ეს ტრადიციული გავლენა აქცევს ფატალური ქალის ცხოვრებად, რომლის გვერდით “ყველა იღუპება”. რეალურად კი დინა ამ როლში ფუნქციის გარეშეა, ყველაფერი მისგან დამოუკიდებლად დაიგეგმა თავდაპირველად დავითის შემთხვევაში და საბოლოოდ გირშელის შემთხვევაში. საკუთარი ნების გამოვლენისას (იგულისხმება გეგისთან ერთად წასვლა) ის გარიყული ხდება. ერთი ახალგაზრდა ქალის ირგვლივ შექმნილი დაძაბულობა, მთელი ეს სიმძიმე და ტვირთი, რომელსაც დინასთან ერთად ფილმის განმავლობაში მაყურებელიც ათრევს, ძალიან რთული ასატანია პერსონაჟისთვის.

dede-still-3.jpg

ფილმში სხვა “უფლებაწართმეული” პერსონაჟიც გვხვდება ამჯერად დინას მეგობარი ქალი, რომელსაც იტაცებენ და აიძულებენ საკუთარი ნების საწინააღმდეგოდ განაცხადოს თანხმობა დარჩენაზე, რადგან შესაძლოა მისმა უარმა სისხლისღვრა გამოიწვიოს. გმირებს უკანდახევის თითქმის ყველა გზა მოჭრილი აქვთ, ამიტომაც არ ჩნდება საკუთარი ნების საჯარო აფიშირების სურვილი, რაც ნათლად მიგვიყვანს ცუდ დასასრულამდე. დინა მეგობარზე ძლიერი აღმოჩნდა მან საკუთარი სიყვარულის აღიარება მაინც შეძლო თუმცა მასაც არ ჰქონდა კარგი დასასრული. რეალურად ამ ფილმში არ არსებობს მსხვერპლი საკუთარი მსხვერპლის გარეშე? დინა – საზოგადოებრივი აზრის, “დრომოჭმული ტრადიციების ” მსხვერპლია, თუმცა მსხვერპლია დავითიც – ოღონდ საკითხავია ვისი? ფილმის პერსონაჟების აზრით – ის ამ ქალის მსხვერპლია, რეალურად კი ისიც ამავე ტრადიციებმა მიიყვანა თვითმკველობამდე, ახალგაზრდა კაცს წარმოუდგენლად მიაჩნდა “ჩაშლილი ქორწილის” ლაფით ხალხში გამოჩენა. მსხვერპლია გეგიც – სოფელში დაბრუნებისას მას კლავენ. ამ ფილმში ყველა მსხვერპლია თვით ისინიც კი ვინც ემხრობიან იმას, რომ თუ კაცს სურს ქალის შერთვა, ქალის აზრი უმნიშვნელოა. ისინი ამ შეგონებით გაიზარდნენ, ისინიც გარემოს მსხვერპლს წარმოადგენენ. ეს ფილმი ამ ხალხისთვის სარკეა, რომელში ჩახედვისას ისინი საკუთარ  სულში ჩაიხედავენ. კარგია მსგავსი კინოსურათების შექმნა სწორედ იმისთვის, რომ საზოგადოებრივ ცნობიერებაში მძიმე, ტრაგიკული და საბედისწერო მაგალითების ფონზე მაინც მოხდეს გარდატეხა და თუ კიდევ სადმე საქართველოს მიყრუებულ სოფლებში შემორჩენილა დროისთვის მისაბარებელი, დასამარხი და ამოსაძირკვი მთის ტრადიციები, რომლებსაც კარგი არავისთვის მოაქვს, სჯობს სამუდამოდ ქარს გავატანოთ და დავიტოვოთ ის უამრავი კარგი რაც უდაოდ გაგვაჩნია და ასე მიმზიდველს ხდის ჩვენს ქვეყანას.

უჩვეულოდ გადაჭედილი იყო,სხვა ახალი ქართული ფილმების მსგავსად ამ ფილმზეც დარბაზი, უხარვეზოდ არ ჩაუვლია ჩვენებას, ფილმის შუა მონაკვეთში ეკრანი გათეთრდა, თუმცა რამდენიმე წამში პრობლემა აღმოიფხვრა, თანაც იმდენად, რომ რამდენიმე ეპიზოდის განმეორებით ნახვის საშუალება მოგვეცა. ეს ტექნიკური პროცესების თანმსდევი ფაქტია, რომელიც რაოდენ გასაკვირიც არ უნდა იყოს ჩემთვის ერთ-ერთი საყვარელი მოვლენაა, რომელიც იწვევს სხვების ქაოსს, მე კი ამ დროს ღიმილად ვიღვრები. (ვგულისხმობ გაწყვეტილ კინოჩვენებას, გათიშულ ფონოგრამას მუსიკალური ნომრის დროს და ა.შ :D)

3

 

ირანული კინოს ზეიმი BIAFF-ზე

მუდმივი ძიება, დაძაბულობა, “შეჭმუხნული სახე” სხვა უფრო მძაფრი ტკივილის, ემოციის მიღების მოლოდინში და უწყვეტი კითხვები – თან სდევს მაყურებელს, რომელიც ეკრანზე ირანულ კინოსურათს შესცქერის. მახმალბაფების კინოს, რომელიც ერთ-ერთი გამორჩეულია ამ ქვეყნის რეჟისორთა კინოსურათებში არ ჩამორჩა ბიაფფ-ზე წარმოდგენილი სხვა ირანული კინოსურათებიც. ჰანა მახმალბაფი წელს თავისი ფილმით “სიგიჟის სიხარული”, ხოლო მოჰსენ მახმალბაფი “უმანკოების მომენტით” წარსდგა BIAFF-ის მაყურებლის წინაშე. 

516xw+EKQ0L.jpg

რაც შეეხება სხვა ნიმუშებს ერთ-ერთი გამორჩეული გახლდათ ფილმი “პატიოსანი კაცი”.

“პატიოსანი კაცი”

(რეჟისორი: მოჰამად რასულოფ, ირანი)

ეს ფილმი პირველივე კადრიდან შეიმჩნევა, რომ არის ირანული კინემატოგრაფის ნიმუში, არ ვიცი რა დავარქვა ამ ალღოს, რომელსაც პრეინფორმაციების გარეშე ფილმის ქვეყნის, რეჟისორის ან შესაძლო თემატიკის გამოცნობა შეუძლია, მაგრამ აშკარაა, რომ რაღაც არის  “აურა”, რომელსაც თითქოს ნაცნობ კინო გარემოში მიყავხარ, ისე რომ წარმოდგენაც კი არ გაქვს საიდან მიხვდი, რომ იგივე ადგილას აღმოჩნდი, ოღონდ ამჯერად სხვა ადამიანების (პერსონაჟების) გარემოცვაში… ასეთია ირანული კინო – რაღაც ამოუხსნელი “საერთო მახასიათებლის” მატარებელი (პერსონაჟების ვიზუალური იერსს არ ვგულისხმობ), რომელსაც ყოველთვის აქვს პრობლემა, თანაც ისეთი მძაფრი პრობლემა, რომელთან შეჯახებაც ეკრანს მიღმა მყოფ “პასიურ პერსონაჟებს,” მაყურებლებსაც ძალიან უჭირთ ისე, რომ თავის ცხოვრებაში, გულსა და გონებაში, როგორც პირადი პრობლემა არ გაატარონ და არ განიცადონ ფილმის გმირების მსგავსად, ეს “თანაგანცდა” უმეტეს შემთხვევაში ახლავს ამ ქვეყნის რეჟისორების კინოსურათებს მძაფრი პრობლემატურობიდან გამომდინარე.

lerd

ფილმმა “A Man of Integrity” 2017 წ კანის კინოფესტივალზე მთავარი პრიზი მოიგო.

 

ფილმში რეჟისორი ეჭიდება ისეთ თემას, როგორიცაა ადამიანის არსებობა, იმ საზოგადოებაში, რომელმაც თავისი მორალური ცენტრი დაკარგა. პროტაგონისტი გახლავთ რეზა (Reza Akhlaghirad)- კაცი, რომელიც უსამართლობას ეჯახება და მის დამარცხებას ცდილობს სამართლებრივად თუმცა აქ ის უფრო დიდ უსამართლობას ეჯახება, როცა ხვდება, რომ სამართალიც “მოსყიდულია” და ამ გზით ის ვერ იპოვის ჭეშმარიტებას. მაშინ რა უნდა იღონოს კაცმა, რომელიც “პატიოსნად” ცხოვრობდა? მიმართოს თავისი მტრის მეთოდებს თუ დაემორჩილოს მას? მან ორივე გზა სცადა, თუმცა მაინც პირველს მიემხრო. მიუხედავად იმისა, რომ შურისძიება, ბოროტი ზრახვები მისთვის აქამდე უცნობი იყო, ის ამ ბრძოლაში მოპაექრის ხერხებით იმარჯვებს. სწორედ ამას ეუბნება მეუღლე ჰადისი რეზას, რომ უსამართლობასთან ბრძოლას სამართლის წესებით ვერ შეძლებს და მანაც სხვების მსგავსად უნდა მოისყიდოს მოსამართლეები. რეზა ცხოვრობს ისეთ ადგილას, სადაც არ არსებობს “ჭეშმარიტი სამართალი” და ადამიანები არ ასრულებენ მათზე დაკისრებულ სოციალურ პასუხისმგებლობებს.

ერთ მხარეს “პატიოსანი მამაკაცი”

მეორე მხარეს შვილის მკვლელი მამა

ვინ იქნება გამარჯვებული???

რეზა გრძნობს თავის ქმედებებში “ჭუჭყით” დაფარვას და ამ ჭუჭყის მოცილებას წყლით ცდილობს. წყალია – ის რაც გვევლინება ფილმში დავის დამწყებ ინდიკატორად და განწმენდის საშუალებათაც. წყლის გადაკეტვით დაწყებული კონფლიქტი – მძაფრ დაპირისპირებაში გადაიზარდა. სადაც ორ დაპირისპირებულ მხარეს შორის ფარულად “მესამე მოთამაშე” ჩნდება, რომელიც მანიპულირებს მთავარი პერსონაჟით და მის აბსოლუტურ გარდაქმნას ახერხებს. ის უგდებს ანკესს რეზას და აგებს ამ ანკესზე მარტივი ტყუილის დაჯერებით. რეზას თევზები მოწამლულია, დამნაშავე კი “ფარული გმირი” აღმოჩნდება, რომელიც კაცს შურისძიებისკენ მოუწოდებს მტრის მიმართ და ამ ქმედებასაც მას მიაწერს. რეალურად რეზას გამწარებას, მის შურისმაძიებლად გამოყვანას სწორედ ეს ფაქტი ამძაფრებს, ის თავისთვის ერთ-ერთი მნიშვნელოვანი საქმის “დაღუპვისთვის” შურს აუცილებლად იძიებს, რაც “მესამე მოთამაშისთვის” ხელსაყრელი აღმოჩნდება, ის იყენებს რეზას მარიონეტად, რომელსაც ასტიმულირებს და მოუწოდებს შურისძიებისკენ.

FRANCE-CANNES-FILM-FESTIVAL

Iranian actress Nasim Adabi, Iranian actor Reza Akhlaghirad and Iranian actress Soudabeh Beizaee pose on May 19, 2017 during a photocall for the film ‘Lerd’ (A Man of Integrity) at the 70th edition of the Cannes Film Festival in Cannes, southern France. 

“კაცები სიამაყით შეცდომებს უშვებენ, რომლის გამოსწორებაც ქალების ჭკუას შეუძლია”–  ეს რეზას ცოლის სიტყვებია. თუმცა ფუჭი, რადგანაც ის ბოლომდე “გონივრულად” არ იქცევა, როცა სხვა რელიგიის მქონე მოსწავლეს სკოლიდან გარიცხავს, ის არ ფიქრობს შედეგებზე, თუ სად მიიყვანს ეს “უარყოფა” მოზარს, განსაკუთრებით კი ისეთ ფატალურ შედეგზე, როგორიცაა – გზა სასაფლაოსკენ.

“აქ ასეთი წესია, ისეთ ადგილას წადით, სადაც თქვენი რელიგია არ იციან” – ეს სიტყვები, რომელიც სკოლის დირექტორს და რეზას მეუღლეს ეკუთვნის იმ დიდ უსამართლობასთან გვაჯახებს, რასაც “განსხვავებულის” დევნა ჰქვია ირანულ კულტურაში (სწორედ “განსხვავებულის” დევნას ეძღვნება არაერთი ფილმი ირანელი რეჟისორების მახმალბაფების შემოქმედებაშიც).     რელიგია “თვითმკვლელობის” მიზეზად იქცევა მოზარდისთვის, გარემო, მასწავლებლები, დირექტორი, ხალხი – კი “თვითმკვლელობის” მონაწილეებად. ამ ფილმში არ არსებობს “უდანაშაულო” პერსონაჟი. “უდანაშაულოც” კი თავისდაუნებურად დამნაშავე ხდება.

ცხოვრება რად გაქცევს საით წაგიყვანს, რას გაგაკეთებინებს წინასწარ ძნელია შეცნობა. ასე იყო რეზასთვისაც. “პატიოსანი კაცი” გარემომ, შექმნილმა ვითარებამ “შურისმაძიებელად” აქცია და ჩართო ბრძოლაში, რომელშიც მას საკუთარი თავი ვერ წარმოედგინა. აბასსის სიკვდილი კი რომელიც რეზასთვის “შვების” მომტანი უნდა ყოფილიყო ამ მდგომარეობისგან თავის დაღწევის გამო, პირიქით აღმოჩნდა. პერსონაჟის წყალში განწმენდის სცენები, საბოლოოდ ამავე გუბეში ცრემლად ღვრის სცენად იქცევა. მისი ცრემლებით ცხადი ხდება, რომ შურისძიებას შვება არ მოაქვს. თუმცა ეს დაპირისპირებების ურღვევი ჯაჭვი ბოლოს აუცილებლად ერთი მხარისთვის ფატალურად უნდა დასრულებულიყო. ამ შემთხვევაში აბასსი მკვდარია, რეზა ცოცხალი, მაგრამ არა “გამარჯვებული”, რასაც ადასტურებს მისი ცრემლები ბოლო ეპიზოდში. ის ვერ იღებს იმ მდგომარეობას, რომლითაც კმაყოფილი იქნება, შესაბამისად ის არ არის ბედნიერი.

“პატიოსანი კაცი” – ერთგვარად ცინიკური სლოგანია. არავინ იცის ვინ რად იქცევა, ყველა ბედისწერის იარაღია და ძნელია განჭვრიტო ადამიანის ქცევა ამათუიმ ვითარებაში. ეს ფილმი ბევრის მთქმელია ირანული საზოგადოებისთვის. ქვეყნიდან წასული რეჟისორები მიუხედავად კანონის მკაცრი ზომებისა მაინც ეჭიდებიან რთულ თემებს (ოღონდ საზღვრების მიღმა), რომლებითაც სურთ ირანის საზოგადოებას, განსაკუთრებით კი მთავრობას ჩაახედონ თავიან მანკიერ სულში და დაანახონ ის ცუდი შედეგები, რასაც პერსონაჟები კინოეკრანებზე, რეალური ადამიანები კი ცხოვრებაში განიცდიან, იმ ურყევი და ძალიან მცდარი დამოკიდებულებების გამო, რომლებიც ფილმში სხვადასხვა პერსონაჟის მაგალითზე ნათლადაა გამოკვეთილი.

და ბოლოს, ეს უდაოდ საინტერესო კინოსურათი უნდა მოინიშნოთ, როგორც ერთ-ერთი აუცილებლად სანახავი ფილმი, რომელიც ბევრ რამეზე დაგვაფიქრებს…

phoca_thumb_l_4

გაუგებარი, მოსაწყენი ფილმიდან მძაფრსიუჟეტიან დრამად იქცევა ფილმი “აფრენა” (რეჟისორი: ეჰსან აბდიპური). რომელსაც ირანული კინოსთვის დამახასიათებელი სიმძიმე პირველივე კადრებიდან აქვს.

images

უბრალო გართობით დაწყებული ისტორია ნამდვილ დრამად იქცევა, დრამათ, რომელსაც ხუთი ზრდასრული მონაწილე ჰყავს. ისინი თამაშობენ თამაშს სახელად “სიმართლე ან მოქმედება”. თავისუფლების იდეა მთავარია ამ თამაშისთვის. ისინი აკეთებენ ყველაფერს, რაც შეიძლება წარმოუდგენელი იყოს მათთვის, როგორიცაა მაღაზიის მინების ჩალეწვა, ჩხუბი უმიზეზოდ, ქუჩაში უცნობ გოგონასთან სასიყვარულო დიალოგი და ა.შ. თუმცა ის უკიდურესობა, რომელსაც ათენა ირჩევს ძალიან რადიკალური გადაწყვეტილებაა ნებისმიერი მოთამაშისთვის. თავისუფლებისკენ სწრაფვა და თავისუფალი ნება გამოიხატება თამაშის ყველა ეპიზოდში თუმცა ათენა ყველაზე რთულ გზას ირჩევს. ის უნებართვოდ თვითმფრინავს გაიტაცებს და თავისუფლებისკენ სწრაფვას თავისუფლების ერთ-ერთი უზენაესი სიმბოლოთი აფრენით იწყებს, თუმცა ეს გამბედაობა გმირისთვის ფატალურ შედეგამდე მიდის. სიტუაცია უკონტროლო, შედეგი კი ნათელი ხდება. ის თავის უკანასკნელ სიტყვებს აწვდის ძმას და ეს სიტყვები დამშვიდობების სიტყვებია. ფსიქოლოგიური პრობლემების მქონე ათენა, რომელიც ვერ გრძნობდა თავს კარგად ამ სამყაროში მისგან გასაქცევად ერთ-ერთ რადიკალურ გზას მიმართავს, მაგრამ გაურკვეველია შეძლებს ის თავისი ადგილის პოვნას იქ საითკენაც მიემართება ? _ მაღლა, ცაში? ან იქნებ დასასრულია სწორი არჩევანი ამ შემთხვევაში?

თავდაპირველად არსებული გაწელილი კადრები, ფილმის დუნე რიტმი მახსენებს კინო-თეორეტიკოსების გამონათქვამებს იმასთან დაკავშირებით რომ არსებობს ფილმები, რომლის ნახევარსაც უნდა გაუძლო იმისათვის, რომ მათში ფასეულს ეზიარო, იმას რაც ფინალშია შემონახული. ასეთივე განცდა დამეუფლა ამ ფილმის შემთხვევაშიც თავიდან კინო-თეატრის დარბაზის დატოვებაც მომინდა იმდენად დიდ გაუგებრობაში ვიგრძენი თავი, მაგრამ მაინც გავძელი ზოგადად კინოს სიყვარულის გამო. ვერ ვიტყვი რომ ეს ფილმი საყვარელ ფილმად მექცევა, მაგრამ უბრალოდ ამ ფილმს გააჩნია ერთ-ერთი მთავარი ღირსება, რაც ხელოვნების ნიმუშს უნდა ახასიათებდეს- ესაა ბიძგი დასაფიქრებლად, რომელსაც კინოდარბაზიდან გამოსვლის შემდეგ ვერ ივიწყებ და თავში ათასი უპასუხო კითხვა გიტრიალებს.

images.jpg

ფილმის ერთ ეპიზოდში თამაშისას ერთ-ერთ პერსონაჟს ეკითხებიან სად ისურვებდა ცხოვრებას მომავალში თუ წარსულში? ის პასუხობს აწმყოში, აქ და ამ წუთას – იქნებ ეს სლოგანია მაყურებლისთვის დააფასონ ყოველი წუთი, რომელიც აუცილებლად იქცევა წარსულად და რომელსაც თან სდევს მომავალი, მაგრამ მაინც განუმეორებელია, რადგან ის ჩვენს ხელშია, კინოს ძირითადი პრინციპის მსგავსად “აქ და ამ წუთას.” 

და აი მეც “აქ და ამ წუთას” დროებით გემშვიდობებით 🙂 🙂