სტამბოლი – მოგონებები დიად ქალაქზე

istanbul-wide-cropped
რამდენიმე წელი გავიდა მას შემდეგ რაც ჩემს ცხოვრებაში გაჩნდა გაუაზრებელი, აკვიატებული და ყველაზე ჩემეული სურვილი წავსულიყავი სტამბოლში და ვყოფილიყავი ამ ქალაქის ნაწილი, რადგანაც ის ჩემი ნაწილი წლების განმავლობაში იყო იმ შთაბეჭდილებების შემდეგ, რომელიც ორჰან ფამუქის, ელიფ შაფაქის წიგნებიდან შევიგრძენი. ფამუქის შემთხვევაში უფრო ნათლად და მკაფიოდ აღიქმება სტამბოლი, როგორც სულიერი ორგანიზმი და წიგნის მთავარი მოქმედი პერსონაჟი. ამ ავტორმა და სხვადასხვა ფილმმა იმდენი შთაბეჭდილება დამიტოვა, რომ ეს ქალაქი აკვიატებად მექცა.

წლების წინ დავწერე სწორედ ამ სურვილისა და იმ წარმოდგენების შესახებ, რომელიც რეალურად მხოლოდ ჩემი ფანტაზიის ნაყოფი იყო, ფამუქის აღწერების მიხედვით შექმნილი სტამბოლი.

_CSC0654.JPG

ახლა კი სტამბოლი უკვე აღარ არის მხოლოდ ჩემს მიერ წარმოდგენილი სულიერი ორგანიზმი. მე ის იმდენად მძაფრად შევიგრძენი, რომ უკვე იქცა არამარტო ჩემი წარმოსახვის ნაწილად, არამედ ჩემი ცხოვრების საუკეთესო მოგონებადაც.

_DSC0460.JPG

სტამბოლის კინო ფესტივალზე ჩასულმა კინემატოგრაფი ვიგრძენი ყველგან. თვითონ სტამბოლიც ძალიან კინემატოგრაფიული ქალაქია. ერთი ქუჩაც კი, არასოდეს არ არის ერთ წამშიც იგივენაირი. ის ძალიან ცოცხალი ორგანიზმია და მუდმივად ცვალებადი, რასაც ყველა ფეხის ნაბიჯზე იგრძნობ.

პირველი შთამბეჭდავი ეფექტი, რაც ღრუბლებს ზემოთ ყოფნას ჰქონდა იყო პირველი პლიუსი ჩემს სურვილებში: 1) ფრენა +

მეორე პლიუსი კი, რომელიც რეალურად ჩემი სურვილების ლიდერი იყო 2) სტამბოლი +

გოკჩენის აეროპორტიდან ტაქსიმის მოედნამდე განვლილი მანძილი, რომელსაც ერთი საათი მაინც დასჭირდა ფიქრში გავატარე. ავტობუსის ფანჯრიდან თვალს არ ვაშორებდი ქუჩას, შენობებს, შთამბეჭდავ გამწვანებებს, ყვავილნარს და ყველაფერს რაც მინის მიღმა ჩანდა. თუმცა ეს არ იყო ის რასაც მე ველოდი, ენით აღუწერელს, ემოციურს, წარუშლელს. გზად სულ იმაზე ვფიქრობდი, რომ ჩემი რჩეული ქალაქი ბათუმი მაინც ყველაზე საუკეთესოდ დარჩებოდა ჩემს ცხოვრებაში. არც ვაპირებდი ჩემი ბათუმის ამხელა მეგაპოლისთან შედარებას, თუმცა მაინც მიელვებდა თავში ათასი მსგავსი ფიქრი.

-ნუთუ სულ ესაა?

ტრაპიზონში უკვე ნანახი დაბალჭერიანი და არაფრით გამორჩეული შენობები ამოზრდილიყვნენ მაღალ სართულიანი ცათამბჯენების გვერდითა და შორიახლოს…

რამდენიმე წუთიც და ჩემს წინაშე სხვა სამყარო იშლება. ზუსტად ისეთი, როგორსაც ველოდი და არ დამხვდა აეროპორტიდან ჩამოსულს. ეს ტაქსიმია, ტაქსიმის მოედანი და ულამაზესი ფერადი და ჰიბრიდული ტიტები.

-აი ესაა – გავიფიქრე მე

ასეთს ნამდვილად ველოდი. თვალუწვდენელს, ქაოსურს, მრავალფეროვანს, გიჟურს…

ამჯერად შთაბეჭდილება და ნანახი წარმოდგენილს აღემატებოდა და მოლოდინსაც  გადააჭარბა.

თითქოს ეშმაკმა პირდაპირ ჯოჯოხეთის კარში გაგვიძღვა. ღია კარიდან ალბათ ჯოჯოხეთიც ასეთი ლამაზი უნდა იყოს რომ მასში შემსვლელი შეიტყუოს.

ჩემი მშვიდი სამოთხის შემდეგ, რომელიც რამდენიმე დღით დავტოვე, ეს ნამდვილი ჯოჯოხეთი იყო. ყველაზე მაგარი ჯოჯოხეთი, რაც კი ამქვეყნად შეიძლება არსებობდეს. ყოველშემთხვევაში იმათ შორის, რაც მე აქამდე მიხილავს. ეს ქალაქი ძალას გაცლის, მაგრამ ენერგიას გმატებს. ქანცგაწყვეტილიც კი არასოდეს იღლები. ნაბიჯს მაშინაც დგამ, როცა არ შეგიძლია და ფეხები გაბჟუებული არ გემორჩილება, თუმცა შენ წინ მიიწევ. მიიწევ იმიტომ, რომ ყველა ფეხის ნაბიჯზე რაღაც ახალს და საინტერესოს ელი, რაც შენში გაოგნებას, ზღვა შთაბეჭდილებას, აშლილ ემოციებს და სასიამოვნო განცდებს გამოიწვევს. თუმცა ეს ყველაფერიც ქაოსშია, ისევე როგორც შენ. სტამბოლში მყოფს ლამის ყველაფერი დამავიწყდა, ფიქრიც, მონატრებაც, მიჩვევაც და ა.შ. მხოლოდ ჰაერში ყოფნას ვგრძნობდი, დაბნეულობასა და თავბრუსხვევას. აქამდე არასდროს არ ჰქონია თავბრუსხვევას ასეთი ეფექტი- ასეთი მომაჯადოებელი.

ისტიკლალი – ესაა ქუჩა, რომელიც თავისუფლად შეიძლება წარმოიდგინო სიცოცხლედ, რომელიც დაღამებისა და გათენების მონაცვლეობას ატარებს. დილით რვა, ცხრა საათიდან კანტაკუნტით შეინიშნებოდა ადამიანები, ტრამვაი, ორივე მხარეს ქაოსურად მოსიარულე მანქანები და სულ რაღაც ერთ საათში ეს სურათი აბსოლუტურად სხვა მხატვრის ნახატს მოგაგონებდათ. ათასობით ადამიანი ერთმანეთში ირევა, მანქანებთან ერთად. ნემსის ჩასაგდები ადგილიც შეიძლება არ დარჩეს. ეს ქუჩაა სიცოცხლის (დილით) და გარდაცვალების (ღამით) საუკეთესო მაგალითი. თუმცა რაც ყველაზე კარგია ის ყოველდღე ახალი ფილმივით ახლიდან იბადება, თავისი ახალი სცენარითა და პერსონაჟებით.

_DSC0592.JPG

ფუსუნის კაბა – ორჰან ფამუქის “უმანკოების მუზეუმი”

_DSC0771.JPG

უსკუდარი “Maiden Tower”

_DSC0734.JPG

_DSC0014

გულჰანეს პარკი

_DSC0541.JPG

_DSC0046

_DSC0076.JPG

_DSC0149.JPG_DSC0180.JPG

_DSC0218.JPG

რაჰმი კოჩის მუზეუმი

_DSC0219.JPG_DSC0268.JPG

_DSC0251.JPG

რაჰმი კოჩის მუზეუმი

IMG_0846.JPG

აია სოფია

GALATA.JPG

გალათას კოშკი

Sora

ხედი გალათას ხიდიდან

IMG_E0668.JPG

ტიტების ფესტივალი; ტაქსიმის მოედანი

IMG_0612.JPG

უმანკოების მუზეუმი

Sora_DSC0014.JPG

 

Advertisements

ზღვის ქალიშვილი


მე ევა ვარ…
ევა.
ქალი, რომელიც სამოთხიდან დაბადებამდე გამოაძევეს.
მე იქ არასოდეს მიცხოვრია, არცერთი წუთით.
ჩემს ცხოვრებაში არსებული ბედნიერი მოვლენებიც კი წამის კუთვნილება იყო და წამთა მიმოსვლასვე გაჰყვებოდა ქარივით.
ჩემი ცხოვრების განვლილი გზა ჯოჯოხეთისა და სამოთხის ამქვეყნიურ გასაყარზე გადიოდა, რომელსაც ხშირად თან სდევდა ეშმაკისეული ცდუნებები, თუმცა მე ყველა ამქვეყნიური ცდუნების მიღმა დავრჩი იმ თავშეკავების გამო, რომელიც ბუნებამ მარგუნა.
მე ევა ვარ.
და მე მოვკვდი.
მოვკვდი უსხეულოდ.
მოვკვდი თუმცა ისევ შემიძლია ვისუნთქო, ჩემი სხეულიც მოძრაობს, ჩემი გული ფეთქავს, პულსიც მაქვს, მაგრამ…
მოვკვდი, სწორედ მაშინ, როცა უნდა მეცოცხლა…
იმ დღის შემდეგ ჩემი ცხოვრება ორად გაიყო, მანამდე და მის შემდეგ ნაწილებად. იმ დღეს რომ გადავრჩი, სწორედ მაშინ მივხვდი, რომ სამუდამოდ მოვკვდი, გარდავიცვალე, ფერი ვიცვალე…
მე ის ვეღარასდროს ვიქნებოდი რაც მანამდე ვიყავი და აღარც ვყოფილვარ ისეთი, მას შემდეგ აღარ მიცხოვრია არცერთი წუთი სევდის გარეშე. ის არ მტოვებდა მარტოს და მეც ვერ დავაღწიე თავი მას, თუმცა ყოველთვის მინდოდა ჩემი ცხოვრების ეს ფურცელი, რომელიც მასშტაბით სქელტანიან წიგნსაც აჭარბებდა ისე გადამეშალა და დამეკუწა, რომ მისგან ცეცხლში დაწვის შემდეგ ფერფლიც არ დარჩენილიყო.
სამწუხაროდ, ცხოვრება ასეთია, არაფერი არ ხდება ისე ადვილად, როგორც ადამიანს სურს. ამბობენ ბედისწერას თავად ადამიანი ქმნისო, ზოგი უფალს მიაწერს მის შექმნას, არ ვიცი ჭეშმარიტება სადაა, მაგრამ ის ზუსტად ვიცი, რომ ადამიანი ბევრ მოვლენას თავის სიცოცხლეში თვითონ არ ირჩევს, ის დაბადებიდან თითქოს თავისუფალი, მაგრამ პირველივე წუთიდან უფლებებდაკარგულია, ის პირველ არჩევანსაც არ აკეთებს თვითონ, არამედ წინასწარ დაწესებული, უკვე განსაზღვრული წესისამებრ, მისთვის შერჩეულია მშობლები, და-ძმა, სახლი, სადაც უნდა იცხოვროს და დაბადება, ახალ სამყაროსთან მისდაუნებურად შეხვედრა.
ამ ფურცლებზე სრული თავისუფლებით ვეცდები, ყველაფერი ღრმად და გულწრფელად მოვყვე, როგორც ზღვასთან, ლურჯად მოლივლივე ტალღებთან საუბრისას. ზღვასთან, რომელიც ერთ დროს ჩემი ერთადერთი და ყველაზე სანდო მეგობარი გახლდათ.
ზღვას შეუძლია იყოს ძალიან საშიში, დაუნდობელი, თუმცა ის ამავედროს ძალიან ეხმარება ადამიანს გადააქციოს მისგან წამოსული უსაზღვრო სევდა მის უსასრულობაში მოქცეულ წვეთ არარაობად.
არცერთ ადამიანთან არ მიგვრძნია თავი ისე კარგად, როგორც ბუნების ამ ყველაზე ცოცხალ ორგანიზმთან, რომელიც ხასიათს ხშირად იცვლის. ხან ყვირის, ხან მშვიდია, ხან ტირის, ხანაც ისეთია, რომ სიტყვებისთვის ძნელია გამოხატონ მისი მდგომარეობა და რაც მთავარია გულწრფელია. მას თანაგრძნობის უნარიც აქვს, ისე როგორც ცხოველს, მაგალითად ძაღლს, რომელიც საშიშთან ერთად შეიძლება ძალიან კეთილიც იყოს.
ყველაფერში მიზიდავდა ეს ორი უკიდურესობა, ყოფილიყო, რაღაც ძალიან საშიში და ამავედროს ძალიან პოზიტიური, სწორედ ასეთი იყო ბევრი რაღაც და ვიღაც ჩემს ცხოვრებაში. რაც მთავარია ეს საშიში ჩემთვის საინტერესოდ გადაიქცეოდა და შიშის გაელვებაც კი არ მქონია ამის გამო. თუმცა როგორც ყველას მეც მეშინოდა, მეშინოდა იმის რა პასუხიც იმ დღემ არგუნა, ჩემს ცხოვრებას, რის გამოც ისეთი ვეღარ ვიქნებოდი, როგორიც მანამდე.
არც ისე დიდხანს მიცხოვრია, მაგრამ იმდენი რამ განმიცდია, რომ ვფიქრობ არაფერი გამაოცებს და დამასევდიანებს ისე, როგორც უკვე ჩავლილი და წარსულად ქცეული მოვლენები, რომლებიც ჩემს ცხოვრებაში ჩემსგან დამოუკიდებლად შემოიჭრა, განმგმირა და გაუჩინარდა.
ხანდახან ყოველი წამი ამაოა.
ამაოა ფიქრიც
ფიქრი, ფიქრი, ფიქრი…
კითხვები ???
მაგრამ პასუხები არსად არ ჩანს და არც პასუხის გამცემია ვინმე.
მოთმინებაა საჭირო და თავად ცხოვრება გაგვცემს პასუხებს ყველაფერზე…
მაგრამ ზოგჯერ იმდენად სულსწრაფები ვართ, არ გვინდა დაველოდოთ ცხოვრებას და გვსურს წინასწარ განვსაზღვროთ ის ან ვინმემ განგვისაზღვროს.
რამდენიმე ჩემს მეგობარს ასეთმა მოუთმენლობამ შეაწუხა და წინასწარმეტყველებთან სიარულს მიჰყეს ხელი, მაგრამ მე ცდუნების მიღმა დავრჩი, იმიტომ რომ სულ არაფერი, რომ არ მჯეროდეს ქვეყნად, უფლის არსებობის მრწამს და იმის, რომ არავის სძალუძს გამოიცნოს უფლისგან განსაზღვრული ჩვენი ცხოვრების გზა.
წლების წინ, ვფიქრობდი, რომ ის ყველაფერი, რაც ჩემს თავთან ხდებოდა, თუ მართლაც უფლის ჩარევით იმართებოდა, ესე იგი მას არ ვუყვარდი. ყოველი ცრემლი, რომელიც ჩემს ღაწვებზე ეცემოდა, სწორედ ამის გამოხატულება მეგონა. თუმცა, ვნახე ადამიანები, რომლებთან შედარებით მე უკეთესი ბედი მარგუნა ღმერთმა, არსებობენ ისეთებიც, ვინც ჩემზე გაცილებით უკეთესი ცხოვრებით ცხოვრობს, მაგრამ არასდროს არ მქონია სურვილი, ვინმეს როლში შევჭრილიყავი, რაიმე უპირატესობის ქონის გამო. მე ყოველთვის ჩემთვის განსაზღვრული და სამყაროსგან გამეტებული „ლუკმა“ მინდოდა, რომელსაც სიცოცხლის ბოლომდე მოთმინებით დაველოდებოდი.
ახლა კი ვეცდები ყველაფერი ეს გავაცოცხლო და ჩემი ცხოვრების ნაწილებად თქვენც გაქციოთ, თქვენი როლი თავად განსაზღვრეთ თუმცა წინასწარ განსაზღვრულია ისიც, რომ მხოლოდ შემფასებლის, მეგობრის, მაყურებლის როლი შეიძლება გერგოთ იმ ისტორიაში, რომლის მოყოლასაც ვაპირებ.

და აი ასე მარტივად, იყო და არა იყო რა…
იყო ერთი გოგონა, რომელიც ზღვისპირა ქალაქში ცხოვრობდა.
ზღვას მის ცხოვრებაში დიდი ადგილი ეკავა, თითქმის თანაბრად იყო ზღვისა და ხმელეთის ნაწილი, ამიტომაც მას „ზღვის ქალიშვილსაც“ უწოდებდნენ.
გოგონა ერთადერთი ქალიშვილი იყო ოჯახში, ვაჟებთან ერთად. მშობლები მუდამ მათ გვერდით იყვნენ.
გოგონა თანატოლებისგან ყოველთვის გამოირჩეოდა, თუმცა ამ განსაკუთრებულობას ვერასოდეს შენიშნავდა უცხო თვალი, რადგან გამორჩეულობა არ იყო ფიზიკურად გამოხატული.
ერთი შეხედვით, ის იყო ჩვეულებრივი ბავშვი, როგორც მისი თანატოლები, მაგრამ მისი შინაგანი სამყარო გაცილებით ტევადი, დიდი და ღრმა იყო ვიდრე, სხვა მოზარდი გოგო-ბიჭებისა. ეს გამორჩეულობა გოგონას ხშირად ბოჭავდა, მას სამყაროსგან განცალკევებულ უცხოპლანეტელად აქცევდა, რომელიც მაინც ამ სამყაროს მუდმივ ნაწილად რჩებოდა. სადაც ყველას შეეძლო გაეცინა, გოგონა ღიმილის მიზეზსაც ვერ პოულობდა და პირიქით, მისი საწუხარი, შეიძლება სხვებისთვის ყოფილიყო სამხიარულო.
მოკლედ, ძნელი იყო მისთვის ეპოვა თავისნაირი ადამიანი, ვინც მისი თანამოაზრე, მეგობარი, მოსაუბრე იქნებოდა, თუმცა როგორც ყველა ადამიანს ალბათ ამ ცხოვრებაში, მასაც ჰყოლია ირგვლივ უამრავი ნაცნობი, ახლობელი, მეგობარი, მაგრამ მათგან განსაკუთრებულს მხოლოდ ერთხელ შეხვდა.
მას სახელი არ ჰქონდა, არც სქესი, რადგან გოგონას სჯეროდა, რომ მეგობრობას არ შეიძლება ჰქონდეს სქესი. შეგიძლიათ თავად შეურჩიოთ მას სახელი და დაარქვათ ის, რაც თქვენთვის უფრო ძვირფასთან და ახლობელთან ასოცირდება, მე კი მას მოვიხსენიებ, როგორც მეგობარს.
ევა გაიზარდა, დადგა მის ცხოვრებაშიც ყმაწვილქალობის ეტაპი…
ევა და მეგობარი სულ ერთად იყვნენ.
ევა ესაუბრებოდა მას თავის სურვილებზე, მეგობარი კი თავის ამბებზე, ოცნებებსა და მიზნებზე უყვებოდა. ისინი ერთად სეირნობდნენ ზღვის სანაპიროზე დიდხანს და ზღვის საამო სურნელით ტკბებოდნენ. ისეთ ადგილს გამოძებნიდნენ, სადაც არ იყო ადამიანის ჭაჭანება. მშვიდად საუბრობდნენ ზღვის მელოდიური, მშვიდი ხმაურის ფონზე.
ევა ძალიან გულჩათხრობილი ადამიანი იყო. მისი ხშირად ოჯახის წევრებსაც არ ესმოდათ. მას შეეძლო უბრალოდ სხვისი პრობლემების გამო ყოფილიყო სევდიანი. მაგალითად, ძალიან სწყინდა ღარიბი ბავშვის ხილვა, აუცილებლად შენიშნავდით მის თვალებში ჩაგუბებულ ცრემლს, რომელიც ლამობს თვალის გუგიდან ამოხტომას, თუმცა თითქოს ერიდება. მეგობარიც მის მსგავსად გულისხმიერი და მგრძნობიარე იყო. მათ ერთად ხშირად უტირიათ სამყაროში მომხდარი უბედურებების გამო, რომლებიც მათ მიღმა ხდებოდა, თუმცა ისინიც განიცდიდნენ…
განცდების ზღვა მაშინ დაიწყო, როცა ყმაწვილ ქალს პირველი გრძნობები ეწვია, ეს იყო სკოლის ასაკში. თაყვანისმცემლები როგორც ყველა გოგონას, მასაც ჰყავდა, მაგრამ ევა იმდენად ზომიერი, თავდაჭერილი, მიუკარებელი იყო, რომ მსგავს ურთიერთობებს სულ გაურბოდა.
ერთხელაც მის გულს ამურის ისარი მოხვდა და შემუსრა…
ევა დაიჭრა…
მოიწამლა ამ სენით, თანაც დიაგნოზი ძალიან მწვავე იყო.
სენი სამუდამო და განუკურნებელი აღმოჩნდა…
ევას ერთი ნახვით შეუყვარდა ის.
კაცი, რომელსაც ადამი უწოდა თავისმა მშობელმა.
ადამი ჩვეულებრივი ახალგაზრდა კაცი იყო, ისეთივე ჩვეულებრივი ადამიანის შვილი, როგორც ევა.
ისინი სამოთხეში არ ცხოვრობდნენ, მეტიც სამოთხიდან პირდაპირ დედამიწაზე გადმოასახლეს, ზღვის სანაპიროსთან ახლოს…
ევას გრძნობები გაუმხელელი იყო, მხოლოდ უსახელო მეგობარმა იცოდა ამის შესახებ. ის კი საიდუმლოს საგულდაგულოდ ინახავდა.
ევა არც ფიქრობდა ადამისთვის გრძნობის გამხელას. ევა ხომ ქალია, ქალი, რომელიც მამაკაცის მორჩილი უნდა იყოს, ქალი, რომელსაც უფლება არ აქვს უყვარდეს თუ არ უყვართ. ქალი, რომელსაც არ შეუძლია მამაკაცს გრძნობაში გამოუტყდეს, მას მხოლოდ იმის უფლება აქვს უპასუხოს სიყვარულს. თავად ვერ იქნება სიყვარულის მომთხოვნი მხარე. ასეთი იყო მის ირგვლივ გამეფებული აზრები, რის წნეხის ქვეშაც მოექცა ევას გრძნობები სამუდამოდ.
ევა ასეთია, სხვანაირი, ცოტათი უცნაური. თუ მეტყველი მზერა გაქვთ, როცა ნახავთ უმალ შეატყობთ, რომ ის ამქვეყნიური არააა, ამქვეყანაზეა, მაგრამ არაამქვეყნიური. შესაძლოა სამოთხიდან გამოძევებულიც მოგეჩვენოთ, რომელიც თითქოს აქ, ამ ქვეყანაზე არსებობს და თან არ არსებობს, ის გახლეჩილია ფიზიკურ და სულიერ არსად. მისი ფიზიკური ნაწილი ამ სამყაროს კუთვნილებაა, სულიერი კი თავის ადგილს ჯერ კიდევ ვერ პოულობს.
ევას გრძნობები ანგრევდა მას, თავშეკავება აღონებდა. ევამ არც იცოდა რა შეიძლებოდა გაეკეთებინა, რომ მის გრძნობებს ფრთა შესხმოდა და ადამსაც შეჰყროდა ის სენად. ამაზე ფიქრი მას უფრო სევდიანს ხდიდა. ის ძალიან გახდა სევდისგან და ხშირად მისდიოდა გული. თუმცა მიუხედავად ამისა, ევას გრძნობები მაინც დამალული დარჩა ოჯახისათვის, ახლობლებისა და ადამისთვისაც.
მეგობარი ფიქრობდა, რომ უმჯობესი იქნებოდა ევას დახმარებოდა, რომ გათავისუფლებულიყო ამ სენისგან, მაგრამ ევა არ ანებებდა, სთხოვდა საიდუმლოს შენახვას. მეგობარიც დათანხმდა, განა მას რა შეეძლო. ეს ევას პირადი ისტორიაა და ევას უფლებაა, თავად გადაწყვიტოს რა, როდის ან როგორ შეიძლება მოხდეს მის ცხოვრებაში. მეგობარი მუდმივად ჩასჩიჩინებდა, რომ მოვიდოდა დრო, როცა ევა უმოქმედობას ინანებდა. მიუხედავად იმისა, რომ ევაც ასე ფიქრობდა ის მაინც ვერ დგამდა ისეთ ნაბიჯს, რაც შეცვლიდა მის ცხოვრებას და გასცემდა საბოლოო პასუხს მის გრძნობებზე.
ევასგან განსხვავებით ადამი ზედმეტად ამქვეყნიური იყო და არაფრით გამორჩეული. თუმცა ერთი შეხედვით ქალს ადვილად მოხიბლავდა ეს სიმპათიური ახალგაზრდა.
ერთხელაც ერთი თანატოლი მეგობრის წვეულებაზე ადამი და ევა შემთხვევით შეხვდნენ ერთმანეთს. ევას გული გამალებით უცემდა, ლამის საგულედან ამოხტომას ლამობდა. თუმცა მაქსიმალურად იკავებდა თავს, ისე რომ მისი ემოციები შეუმჩნეველი დარჩენილიყო ყველასთვის. ევა ფიქრებში ჩაიძირა, მხოლოდ მაშინ გამოერკვა, როცა მის გვერდით მყოფმა გოგონამ სასმელი შესთავაზა, ევა უარის თქმას აპირებდა, მაგრამ უცებ იქვე ადამი ასხამდა სასმელს და გოგონებს შესთავაზა და დაუსხა. ევას გული გამალებით განაგრძობდა ფეთქვას, ადამმა ერთხელ გაიხედა, მიაწოდა ჭიქა და ნაზად გაიღიმა. ეს ერთადერთი ღიმილია, რომელიც ადამმა ევას აჩუქა და ერთადერთი საჩუქარი, რომელიც ევამ მისგან მიიღო. ამიტომაც ევამ დალევაზე უარი ვერ თქვა.
სასმელი ევას ესიამოვნა, ბოლოსდაბოლოს ის ადამის ხელით მირთმეულ სასმელს სვამდა. ამ დროს ევა იმაზეც კი ფიქრობდა, რომ შეეძლო საყვარელი მამაკაცისგან მოწოდებული საწამლავიც კი დაელია, არათუ ღვინო, მიუხედავად იმისა, რომ ევა ალკოჰოლისგან თავს სულ იკავებდა.
ევასთვის საჩუქარი ნამდვილად არ იყო, ის რაც შემდეგ მოხდა. ძალიან ამქვეყნიური ადამი ღრეობაში მაქსიმალურად ჩაერთო და უზომოდ ბევრს სვამდა. მალევე შეეტყო სიმთვრალეც. ის ღვინის სუნით იყო გაჟღენთილი თავიდან ბოლომდე. ცოტათი არაადეკვატური ადამის ხილვამ ევას სულ შეუცვალა წარმოდგენა ერთ წამში, სრულიად დაიმსხვდა ხატი, რომელსაც წმინდანთა რიგებში ხედავდა ევა, ახლა კი მოკვდავების გვერდით ღრეობის ეშხში შესული ადამი წინ და უკან ირწეოდა და თრობის გამო ვერ ინარჩუნებდა წონასწორობას. ევას არ მოეწონა ასეთი ადამის ხილვა, თუმცა თან ესიამოვნა, იფიქრა იქნებ გულიდან ადვილად ამოვიგდოო, მანამდე განზრახული ჰქონდა მალე გასცლოდა იქაურობას, რომ გული დაემშვიდებინა, თუმცა ვერ შეძლო. მეგობრებიც იქვე იყვნენ, ყველას სურდა დიდხანს მოლხენა. ევას კი ახლა უკვე ერთადერთი რამ სურდა, ენახა ადამის ნამდვილი სახე, რომლითაც არ მოიხიბლებოდა.
და აი იხილა იგიც.
ღვინის სუნით გაჟღენთილი ადამი, უჰაერობამ შეაწუხა და აივანზე გავიდა, მკერდზე ჩახუტებული ღვინის ბოთლით
ამ დროს ევა თავის მეგობარს ესაუბრებოდა აივანზე.
უცებ ყური მოჰკრა ქალის სახელს, რომელსაც ადამი იმეორებდა, ევამ ყურები დაცქვიტა და გული ერთიანად ჩაწყდა. ადამი უცნობი ქალის სახელს იმეორებდა სევდანარევი და ნამთვრალევი ხმით.
აქ დაისვა ამ ღამის წერტილი.
თუმცა ეს არ იყო საბოლოო წერტილი.
ეს ერთ-ერთი იმ წერტილთაგანია, რომელიც ევამ დასვა, მაგრამ როცა მიხვდა, რომ გაგრძელებაც მოჰყვებოდა ამ ყველაფერს მძიმედ გადააკეთა და თხრობა განაგრძო.
ამ ღამეზე ფიქრმა დიდხანს გასტანა, ის ღამეც უძილოდ გათენდა. ევა ძალიან განიცდიდა, რომ ადამი სხვა ქალით იყო შეპყრობილი და მისი გრძნობები ამაო აღმოჩნდა.
თუმცა ევას მეგობარს სჯეროდა, რომ ამ სამყაროში წონასწორობის, ერთიანობის შესანარჩუნებლად შეუძლებელი იყო ადამისა და ევას ცალკ-ცალკე ყოფნა. ევას ხომ ასე ძალიან უყვარდა ადამი. უსაზღვროდ, უკიდეგანოდ, უზომოდ, ენით აღუწერლად, უსიტყვოდ- ეს ის სიტყვებია, რომლებიც მცირედით თუ აღწერს ევას ვნებათაღელვას და განცდებს.
გავიდა ხანი. ევას ცოტათი მიუნელდა ინტერესი. ადამიც გაუჩინარდა. დიდხანს არ უნახავს.
მანამდე არსებული ადამის ხატი, ევას ცხოვრებაში სულ სხვანაირი იყო, ერთმა დღემ კი ევას ძალიან ჩვეულებრივი ახალგაზრდა კაცი დაანახა, ყველაზე მეტად არასასურველი ჩვევებით, ღრეობის მონაწილე, მთვრალი, იმისგან ბევრად განსხვავებული როგორიც ადრე ეგონა ევას.
– განსაკუთრებული, მომხიბვლელი, მოკრძალებული, თავდაჭერილი…

მაგრამ არა, ადამი ჩვეულებრივი მოკვდავი აღმოჩნდა, ძალიან ჩვეულებრივი…
დაიმსხვრა წარმოდგენები და სიყვარულის სურვილიც, თუმცა ეს ის ნამსხვრევებია, რომლებიც ბევრჯერ შეკოწიწდება მომავალში და ბევრჯერ დაიმსხვრევა, მაგრამ ყოველი მსხვრევა უფრო დიდ სურვილს გააჩენს ევაში ისევ აღადგინოს ის. ევამ ჯერ კიდევ არ იცის რა ელოდება წინ, რამდენ თავგადასავალს უმზადებს ბედი, რომელიც მისგან დამოუკიდებლად დაიწერა.
გავიდა ხანი.
ევა უმაღლეს სასწავლებელში ჩასაბარებლად ემზადებოდა. ის ყოველთვის კარგად სწავლობდა, ამიტომაც ეს ეტაპი მის ცხოვრებაში უმნიშვნელოვანესი იყო. გოგონა ბოლომდე ჩაეფლო სწავლის ამბებში და დროებით დაივიწყა ადამი, თუმცა მცირე გაელვება ყოველთვის ჰქონდა, როდესაც ნაცნობ ადგილებს ჩაუვლიდა, სადაც ადამი ჰყავდა ნანახი. ადამის ნაკვალევი ამ ადგილებზე მის მეხსიერებას არასოდეს მოშორებია და ყოველთვის აკრთობდა, რამეთუ ახსენებდა მის გრძნობებს, რომლებიც ოდნავ მიმქრალიყო.
ხშირად სტუმრობდა ევა და მეგობარი ზღვის სანაპიროს. ერთ-ერთი გასეირნებისას ისინი უსიამოვნო ფაქტის მოწმენი გახდნენ. უფროსი ბავშვები მცირეწლოვან ბავშვს დასცინოდნენ. სათამაშო ბურთს ართმევდნენ და აგდებდნენ. ევამ და მეგობარმა ეს ვერ აიტანეს, ბავშვს მხარში ამოუდგნენ და მოარიდეს უფროსებს. ბავშვი ტიროდა. ობოლი ბიჭუნა ჩაეხუტა ევას და მოუყვა მომხდარის შესახებ. მეგობრებმა მოჰკიდეს ბიჭს ხელი სანაპიროსთან მდგომ კაფეში წაიყვანეს, ფუნთუშები აჭამეს სახლისკენ გააცილეს ბურთით ხელში და მერე უკან დაბრუნდნენ დიდი ხნის მეგობართან, რომელიც ყოველთვის ელოდა მათ მოსვლას.
მეგობრები საუბრობდნენ მომხდარზე და ცხოვრების სხვადასხვა მოვლენებზე. ზღვა კი ღელავდა, ღრიალებდა თითქოს აღშფოთებული იყო იმ უსამართლობის გამო, რაც რამდენიმე წუთის წინ მოხდა მის ნაპირებთან. თვითონ კი ხელი ვერ შეუშალა. მეგობრებიც ამაზე წუხდნენ, რომ სამყაროში მომხდარ ამდენ უსამართლობას ხელს ვერაფრით უშლიდნენ. მხოლოდ მცირედ შემთხვევებში თუ შეუძლიათ მათ, რომ დაეხმარონ სხვას.

დიდოსტატთა კოლექცია – BIAFF – დან

BIAFF – 2018 ზე ისევე როგორც წინა წლებში განსაკუთრებული და ამავე დროს ორაზროვანი ინტერესი გამოიწვია დიდოსტატთა კოლექციის ფილმებმა, ამ ბლოგპოსტში სამ მათგანზე ვისაუბრებ. ესენია: “ცივი ომი” (პაველ პავლიკოვსკი) ; “ადამიანი, კოსმოსი, დრო და ადამიანი” (კიმ კი დუკი); “სახლი, რომელიც ჯეკმა ააშენა” (ლარს ფონ ტრიერი).

joanna-kulig

პაველ პავლიკოვსკის ფილმში “ცივი ომი” მოქმედება 1949- 64 წლებში ხდება პოლონეთში (იუგოსლავიაში, ბერლინსა და პარიზში). “იდას” შემდეგ ამ ფილმმაც მიიპყრო საკმაოდ დიდი ინტერესი საფესტივალო წრეებში და რეჟისორმა კანის ფესტივალზე პრიზი დაიმსახურა “საუკეთესო რეჟისურისთვის”. ფილმის შავ-თეთრი ტონალობა თანამედროვე გადასახედიდან წარსულის გაშუქების ერთ-ერთი საუკეთესო ვარიანტია სიუჟეტის ფილმის დროში რეალიზებისთვის. ფილმი სამყაროში მთავარ გრძნობას სიყვარულს ეხება, რაც როგორც უმეტეს შემთხვევებში მოიცავს კონფლიქტებს, განშორებას, ჩხუბს, თუმცა არ ჰკარგავს თავის მნიშვნელობას და მაინც იმარჯვებს. ამ ფილმშიც ჰქონდა ადგილი წასვლას, დარჩენას, თუმცა წყვილის შეხვედრის შემდეგ ისევ ფეთქდება ვნება მათ შორის, როცა უკვე მათ სხვა ცალკ-ცალკე მყოფი გზა აქვთ არჩეული, მაგრამ ეს მაინც ვერ იქნება დასასრული მათ ისტორიაში. რამდენიმე განშორების შემდეგ წყვილი ახერხებს ერთად ყოფნას და ისინი სიყვარულს შეჰფიცებენ ნანგრევებში ერთი დანთებული სანთლის ფონზე დაჩოქილები. ისინი თავად “აკურთხებენ” მათ ერთად ყოფნას და ამ გრძნობის გამარჯვებაში კიდევ ერთხელ გვარწმუნებენ. ფილმი საკმაოდ რიტმული მუსიკალური ნომრებითაა დატვირთული, რასაც ცვლის სევდანარევი პასაჟები, თუმცა ის მაინც აღწევს დრამატულ ფონს თავს და იქცევა რომანტიულ ფილმად, რომელშიც სიყვარული იმარჯვებს.

cold_war_zimna_wojna_fotosy252-h_2018

რაც შეეხება ჩემთვის გამორჩეული რეჟისორების სიის ლიდერებს ლარს ფონ ტრიერსა და კიმ კი დუკს მათ ამჯერად ბევრად უფრო სასტიკი და სისხლიანი კინო შემოგვთავაზეს. რაც გასაკვირი არცაა კიმ კი დუკისგან, რომლის ფილმმა გასულ წელსაც (რომელიც ბიაფფ-ის კინოსეანსების ფარგლებში ვნახე) საოცარი დისკურსი გამოიწვია. კიმ კი დუკთან სისხლს საკმაოდ შეეჩვია მაყურებელი, მისი ბოლოდროინდელი ფილმები მეტწილად გაჯერებულია სისხლიანი ეპიზოდებით, თუმცა ლარს ფონ ტრიერისთვის ეს არ იყო დამახასიათებელი. მისთვის საინტერესო თემების კუთხით ტრიერი ისევ მოწოდების სიმაღლეზეა, კიმ კი დუკის მსგავსად და ძნელია მიუხედავად ამდენი სისხლით გაღიზიანებული მაყურებლის ემოციებისა მათი ფილმები შეაფასო მხოლოდ “ცუდია” ან “კარგიას” კატეგორიაში. რადგან ეს იქნებოდა ყველაზე მშრალი და არაფრისმთქმელი შეფასება, ასეთ მრავლისმთქმელ რეჟისორებთან, რომელთა ფილმებიც სავსეა ძიებებით, სამყაროში ადამიანის არსებობის უმნიშვნელოვანესი კითხვებით, მუდმივი ფიქრით და ა.შ. პირველი განცდა რაც მე პირადად ტრიერის ფილმების ხილვისას მეუფლება არის “ეს კაცი გიჟია” ან გენიოსი, გაოცება, გაოგნება, უამრავი კითხვა ქაოსურად მფრინავ პასუხებთან ერთად, რომელთაგანაც ვერასდროს ვერ გამოიცნობ სწორ პასუხს, რადგანაც ტრიერი ბოლომდე არასოდეს გახსნის კარტებს.

“სახლი, რომელიც ჯეკმა ააშენაც” იმ კატეგორიის ფილმია, რომელიც არამხოლოდ უბრალოდ გადაღებული, არამედ საოცრად ნააზრევი კინოა. ტრიერის ფილმებს ყოველთვის ეტყობა ის, რომ რეჟისორს ძალიან დიდხანს აქვს ნაფიქრი და ფაქიზი სიზუსტით განსაზღვრული თითოეული დეტალი ფილმში, თითოეული პერსონაჟის ამოსუნთქვაც კი საოცარი რუდუნებით აქვს გადატანილი ეკრანზე. შეუძლებელია არ აღინიშნოს მეთ დილონის საოცარი შესრულება და ვიზუალის სწორი შერჩევა შესრულებული როლისთვის.
IMG_6937.JPG
ვერც კი ვივარაუდებ, რომ ტრიერს დასჭირდება ოდესმე მიბაძოს ვინმეს, იმდენად მრავალფეროვანი და მისთვის დამახასიათებელი ხელწერა აქვს, თუმცა ამ ფილმის ყურების დროს ფილმის წყობის თვალსაზრისით, განსაკუთრებით დასაწყისში რამდენჯერმე გამახსენდა გერმანელი რეჟისორის ტომ ტიკვერის ფილმი “გაიქეცი, ლოლა გაიქეცი”. ტრიერიც ტიკვერის მსგავსად გმირის ისტორიის რაღაც ეტაპს ელვის სისწრაფით ჩავლილი კადრების ფონზე გვამცნობს რამდენიმე ეპიზოდში, რაც ტრიერთან ფილმის დინამიკას საოცრად აჩქარებს. ექსპრესიული კამერა, მრავალფეროვანი კადრები, დეტალების აქცენტირება იმდენად მაღალ დონეზეა შეზავებული ერთმანეთთან, რომ ძნელია უყურადღებოდ დაგრჩეს რეჟისორის მაღალი ოსტატობა. მართალია არ შემიძლია მომწონდეს ზოგადად ამ თემატიკის, ასეთი აგრესიით, სისხლით და ნეგატიური ელფერით სავსე ფილმები, თუმცა არც ის შემიძლია არ მომწონდეს კიმ კი დუკის და ლარს ფონ ტრიერის შექმნილი კინოსურათი. მიუხედავად იმისა, რომ ეს ორი რეჟისორი სრულიად სხვადასხვა ფრონტზე იბრძვიან BIAFF -ის კინო ჩვენებების შემდეგ ისინი ერთგვარად “სისხლიანი კინოს” ავტორების განსაზღვრებაში მოექცნენ მაყურებლის თვალში. ფილმის ჩვენების დროს დარბაზი მაქსიმალურად გადავსებული იყო, მაყურებელი იატაკიდანაც მოხერხებულად ადევნებდა ფილმს თვალს, თუმცა რამდნიმე ეპიზოდს ვერ გაუძლო რაღაც ნაწილმა და ერთიანად წამოიშალა რამდენჯერმე თითქმის ფილმის ფინალში და გავიდა დარბაზიდან. მიუხედავად იმისა, რომ მიმაჩნია ყველა რეჟისორს სურს თავის ფილმზე დარბაზი გადაივსოს, ტრიერის მიზანი ამასთან ერთად ისიც შეიძლება იყოს, რომ მან მაყურებელი იმდენად გააღიზიანოს, იმდენად შემზარავი ისტორია ანახოს, რომ მან ვერ გაუძლოს და დატოვოს დარბაზი. ამიტომაც ეს არ არის კინო “სუსტებისთვის”, ამ რეჟისორის ფილმებს უნდა გაუძლო შესაბამისი ფსიქოლოგიური მზაობით, რაც რათქმაუნდა ყველას არ გააჩნია.
IMG_6940.JPG

“უარს მხოლოდ დამნაშავე იტყოდა” – ამბობს ჯეკი სახლის ჩხრეკის დროს, ის რამდენჯერმე ცდილობს არაპირდაპირ წარმოაჩინოს თავი დამნაშავედ, ქერა ქალთან ყოფნისას, რომელიც სხვა ქალებთან შედარებით მეტ სიმპათიას იწვევდა მასში, ის პოლიციელსაც უმხელს თავის დანაშაულს, თუმცა პოლიციელი ამას სიმთვრალეს მიაწერს და გულგრილად ტოვებს ქუჩას.

“დამალვის საუკეთესო გზაა, საერთოდ არ დამალო” – ეს ჯეკის დევიზია, ის ცდილობს აფიშირებას, არც მალავს საკუთარ თავს, მაგრამ მაინც ვერ იჭერენ მას. ფილმი მოიცავს პრედიქტ კადრებსაც, რაც რამდენიმე ეპიზოდში ვლინდება. მაშინაც კი როცა ქერა ქალი შველას ითხოვს და ჯეკი მას ამის საშუალებას აძლევს, არავინ არ ჩანს კორპუსში ისეთი ვინც ქალის ბედით დაინტერესდება. მკვლელი შანსს აძლევს მსხვერპლს, რომელიც განწირულია, თანაც ახლა არამხოლოდ ჯეკის მხრიდან, არამედ გულგრილი საზოგადოების მხრიდანაც.

“ადამიანის საბოლოო მიზანი სიცოცხლეში კი არა სიკვდილის შემდეგ იკვეთება” – ეს ჯეკის მოსაზრებაა. შეიძლება ამიტომაც ემხრობა ის სიკვდილს და ხელს უწყობს ადამიანების გარდაცვალებას. კაცი, რომელიც უმოწყალოდ კლავს ადამიანებს, ვერაფრით იქცევა არმოსაწონ გმირად, მიუხედავად მისი სისასტიკისა, ის იწვევს სიმპათიას, მაგრამ არა თანაგრძნობას, რომლითაც შეიძლება გაამართლო ის ან ახსნა მისი ხელოვნების სახელით განხორციელებული ქმედებების მოტივები. ჯეკი კლავს უმიზეზოდ, ყინავს ადამიანებს მაცივარში, იმისთვის რომ შემდეგ მათგან ხელოვნების ნიმუშისთვის შესაბამისი პოზები მიიღოს.
ფილმის ირგვლივ გაჟღერებულ მოსაზრებებში იყო ფემინისტური მოსაზრებაც, იმის შესახებ, რომ ტრიერი ქალთმოძულეა და განზრახ ირჩევს მსხვერპლად ქალებს. თუმცა ფილმში ნათლად ჩანს, რომ ბევრი ქალის გვერდით, ჯეკი კლავს ბავშვებსაც და მამაკაცებსაც კეტავს მაცივარში გასაყინად. “ყოველთვის ქალებთან უფრო ვთანამშრომლობდი” – ასე ხსნის ცხედრებში ქალთა სიმრავლეს ჯეკი. ფილმში ჟღერდება ფრაზა, სადაც ჯეკი ახსენებს, რომ მამაკაცის მოგერიება ფიზიკურად ბევრად უფრო ძნელია, ვიდრე ქალის. ამ ინფორმაციით(რომლითაც ტრიერტმა პერსონაჟი აალაპარაკა) რეჟისორი ცდილობს თავის დაზღვევას, მოსალოდნელ ფემინისტურ პროტესტზე, თუმცა როგორც ჩანს ეს საკმარისი არ აღმოჩნდა. ფილმი სიცოცხლის, გარდაცვალების, კერპების, რელიგიის თემებს მოიცავს, სადაც მთავარი პერსონაჟი თვლის, რომ რელიგია ადამიანებს თავის მონებად აქცევს.

THTJB_Styx_Poster_wide_House_rgb.indd

“განდიდება ნაშრომს აკნინებს” – ჯეკი კერპებზეც აკეთებს აქცენტს, სადაც სტალინს, ჰიტლერს და სხვებს ვხვდებით, რომელთაც ის უდიდესი ხელოვნების ნიმუშებს უწოდებს. ფილმში ვხვდებით სცენას მელანქოლიიდან, ნახსენებია ანტიქრისტეც, ტრიერმა ამ ფილმში თითქოს შეკრა მთელი თავისი ფილმოგრაფიის საერთო სათქმელი.
“ჰგონიათ, რომ ხელოვანები შემოქმედებაში იმას ასახავენ, რისი განხორციელებაც სინამდვილეში სურთ” – ასე ხსნის მთავარი პერსონაჟი ხელოვნებაში სისხლიანი ბრძოლების, სიკვდილის თემას. ის მკვლელობის მსგავს სცენას აცოცხლებს მის მიერ მოკლული ადამიანების ცხედრებით, რასაც ფონად გასდევს ბრძოლის სცენები სხვადახვა მხავტრის შემოქმედებიდან. ფილმი საინტერესო დრამატურგიას გვთავაზობს. თხრობის სტილი დაყოფილია თავებად და სრულდება ეპილოგით, როცა ჯეკი თავის თანამოაზრე ვერდისთან ერთად ჯოჯოხეთში ხვდება. რატომ მოევლინა ჯეკს ვერდი, იქნებ ტრიერმა მას თანაგრძნობის ნიშნად მეგობარი მოუძებნა, ვინც მოუსმენდა, გაუგებდა, მაგრამ სჭირდება კი ჯეკს გაგება? შეიძლება კი მისი ქმედებების ახსნა?
მინდვრის სცენა, ბავშვობის მოგონებები, მკვდარი ბავშვები, უამრავი გვამი, შემზარავი სისასტიკე – ეს ყველაფერი ჯეკის ისტორიის ეპილოგს გასდევს და ჯოჯოხეთის ცეცხლი, რომელშიც ჯეკი მაშინ ვარდება, როცა კედელზე ცოცვით ერთი მხარიდან მეორეზე გადასვლა განიზრახა. ჯეკმა ის დასასრული მიიღო, რომელიც დაიმსახურა. იმ მძიმე ფონზე, რაც ფილმში დასაწყისიდან თითქმის ბოლომდე მიმდინარეობს, ჯეკის ჯოჯოხეთის სცენა ერთგვარი ირონია იყო, ზედმეტად დიდი დაცინვა შესაძლოა, თავად ადამიანის აღსასრულის და მისი ჯოჯოხეთსა თუ სამოთხეში მოხვედრის თემისადმი. აქ ნაწილობრივ იკითხება ტრიერის პოზიცია. ის ამ მძიმე ისტორიიდან გვაგდებს ძალიან მარტივად გაკეთებულ ჯოჯოხეთის ზღაპრულ სცენაში, სადაც ცეცხლია. სჯერა კი ტრიერს ასეთი დასასრულის არსებობის? მითუმეტეს ამავე ფილმში უცხადებს ის რელიგიას უნდობლობას, საიდანაც წარმოშობილია ჯოჯოხეთის თემაც. ყურადსაღებია ისიც, რომ ჯეკი რამდენჯერმე აშენებს და ანგრევს სახლს. სახლი კი ემსაგვსება ცხოვრების გზას, რომელსაც ადამიანი თავად ქმნის და რომელიც ჯეკისთვის ჯოჯოხეთის ცეცხლით სრულდება

და ბოლოს ამ ფილმზეც და ტრიერზეც ალბათ დაუსრულებლად შეიძლება საუბარი, თუმცა ვეცდები მოკლედ შევაჯერო აზრი და ყურადღება კიმ კი დუკისკენ მივმართო. “სახლი, რომელიც ჯეკმა ააშენა” წარმოადგენს ერთ-ერთ საინტერესო სურათს, რომელიც ჭარბად იწვევს უარყოფით ემოციებს, მაგრამ ის მეტად ეფექტური ფილმია, ვიდრე დეფექტური, მიუხედავად იმისა, რომ მე ტრიერის შემოქმედების სხვა ფილმებით ბევრად უფრო მოხიბლული ვარ, თავისი ეპატაჟით ის ყოველთვის მოწოდების სიმაღლეზეა და გვაოცებს.

IMG_6936.JPG

ახლა კი რაც შეეხება კიმ კი დუკის ფილმს “ადამიანი, კოსმოსი, დრო და ადამიანი” პირველი რაც შეიძლება ამ ფილმმა გაგვახსენოს ისევ და ისევ კიმის ხელწერაა, თუნდაც სათაურებში, როგორც მკვეთრ განაცხადში გამოსახული. “ფილმის ნახევარი მისი სათაურია” (ბრესონი)დაახლოებით ასევეა ამ ფილმის შემთხვევაში. ის უტრიალებს ადამიანს, რომელიც სხვადასხვა სიტუაციაში საოცარ ტრანსფორმაციას განიცდის.
201812827_3.jpg
ფილმში ერთმანეთისგან განსხვავებული ადამიანები ერთ სივრცეში იყრის თავს. აქ ვხვდებით სენატორს ვაჟთან ერთად, შეყვარებულ წყვილს,ახალდაქორწინებულებს, იდუმალ მოხუცს, მეძავებს და მოძალადე დამნაშავეთა ჯგუფს თავიანთი ლიდერით. ოკეანის მორევიდან მგზავრები უეცრად ღრუბლებში აღმოჩნდებიან, რაც მათში პანიკას იწვევს უკვე გამოვლენილ ცხოველურ, სექსუალურ ინსტიქტებს ემატება შიმშილის თემაც, რაც ადამიანებს ერთმანეთის მჭამელებად გადააქცევს. პერსონაჟების ისტორია მოცემულ დროში არსებობს, სამოქმედო სივრცე გემია, სადაც მათი ბედი ერთმანეთთან მწვავე პრობლემით გადაიკვეთება. ძალადობა, შიმშილი, სისასტიკე, უფლებათა დარღვევა სოციალური ფონით – საკმაოდ რეალისტური და მძიმე სურათია, თუმცა ყველაფერი ეს ბოლოს ფანტასტიკურ ელფერს იღებს, როცა ადამიანები იქცევიან კანიბალებად. ტრიერის ფილმის მსგავსად, მაყურებელმა ვერც კიმ კი დუკის ამ შემოთავაზებას გაუძლო და გულისრევის, სიბრალულის, ზიზღის შეგრძნებით დამძიმებული ტოვებდა დარბაზს. რატომ აქცევს თავის პერსონაჟებს ყოველთვის ძალადობის მსხვერპლად ეს რეჟისორი? იმდენად მასშტაბურ სახეს იძენს მის ფილმებში ამ თემის პროექცია, რომ შესაძლოა ამის მიღმა პირადი გამოცდილება იკითხებოდეს.
1278071_Human-space-time-and-human-c-kim-ki-duk-film
ფილმში ადამიანების თვითგადარჩენისთვის ბრძოლა ემსგავსება ცხოველთა ბრძოლას.
“მთავარი გადარჩენაა”- სენატორი მამა საკუთარ შვილს მისი ხორცით გამოკვებას სთავაზობს, რათა მასში გააგრძელოს სიცოცხლე. ღირს კი ასეთი სახით სიცოცხლის შენარჩუნება?
საიდან წარმოიშვა ამდენი აგრესია?
ფილმი გაოცების, გაურკვევლობის და უამრავი კითხვის მორევში გვაქცევს.
რატომ ამდენი ძალადობა?
საიდან ამხელა სისასტიკე?
ნუთუ რეჟისორს თვითგადარჩენისთვის მებრძოლი ადამიანის უკიდურესი სახე უნდა გვანახოს, როცა ის საკუთარი მშობლის სხეულით გამოკვებაზეც თანახმაა, როცა ადამიანს სხვისი სისხლით შეუძლია დაიკმაყოფილოს წყურვილი, ან სხვა ადამიანის ხორცით გაიქროს შიმშილის გრძნობა. რამდენიმეჯერ გაუპატიურებული გოგონა, რომლის ქმარსაც კლავენ, ორსულად აღმოჩნდება. პირველი ზიზღის შემდეგ, ის მოხუცის გავლენით იტოვებს ბავშვს, მეტიც მიზნად დაისახავს, რომ ბავშვი აუცილებლად გააჩინოს. ჯერ არ დაბადებული ბავშვი ერთგვარ საფარველად აღმოჩნდება მისთვის, როგორც სიცოცხლის გაგრძელების სიმბოლო, თუმცა რეჟისორი აქაც დაუნდობელია და ბავშვს დაბადებამდე სახავს, როგორც ცოდვის პირმშოს. მას შემდეგ რაც გემზე მცენარეები იზრდება და ქათამი კვერცხს დებს, ირგვლივ ადამიანი აღარ ცოცხლობს, გარდა ორსული გოგონასი, რომელსაც ამ პირობებში მარტო უწევს მშობიარობა. ის გემზე აჩენს ბავშვს, საიდანაც წლების შემდეგ რეალურ ყოფაში გადადის, სადაც ჩვეულებრივი დედა შვილის ურთიერთობა უნდა ვიხილოთ თითქოს, მაგრამ აქაც ისევ განაგრძობს ცოდვა არსებობას, შვილს აქვს სასტიკი გამოვლინებები და ყველაზე ცუდი რაც შეიძლება ამ ისტორიაში იკითხებოდეს, ის სურვილია, რაც ფილმის ფინალში ჩანს. იმ სისხლიანი ძალადობით სავსე ისტორიაში, რასაც რეჟისორი გვთავაზობს, შეუძლებელია HAPPY END-ზე გვეფიქრა, თუმცა “ოიდიპოს კომპლექსი”, შვილის ფარული ვნება საკუთარი მშობლის მიმართ ზედმეტი ცოდვით ამძიმებს ამ ფილმს და მაყურებელსაც, რომელსაც არ შეუძლია ერთბაშად გადახარშოს ამდენი ნეგატიური ტალღა, რომელსაც ამ კინოსურათისგან იღებს.
თუმცა ის რაც მაყურებელს დანამდვილებით შეუძლია მიიღოს კიმ კი დუკისგან, ან ტრიერისგან არის გაოცება, გაოგნება, ფიქრი, გაურკვევლობა და უამრავი რატომ ფილმის ბოლოს?
რატომ??????
220px-Human,_Space,_Time_and_Human

BIAFF 2018 დასრულდა

IMG_6540.JPG

BIAFF-2018 23 სექტემბერს ბათუმის ხელოვნების ცენტრში გამართული მუსიკალური ნომრებისა და გამარჯვებულებების დასახელებით დასრულდა. აღსანიშნავია ბათუმის ჯაზ ბენდი, რომელიც სასიამოვნო მუსიკას ჰქმნიდა და ალამაზებდა თავისი ჰანგებით საღამოს. რაც შეეხება გამარჯვებულებს მათი სია საკმაოდ დიდია.

BIAFF 2018-ის მხატვრული ფილმების საერთაშორისო კონკურსის სექციის ხუთკაციანმა ჟიურიმ – სერგეი რახლინი (აშშ) – თავმჯდომარე, ბენსე ფლიგაფი (უნგრეთი), ოლეგ ნეგინი (რუსეთი), ალინ ტასჩიანი (თურქეთი), ლევან თუთბერიძე (საქართველო), გამოავლინა გამარჯვებულები:

– გრანპრი – „რეი და ლიზი”, რიჩარდ ბილინგჰემი, დიდი ბრიტანეთი, 2018; 107 წთ.

– საუკეთესო რეჟისურა – ალიჩე რორვახერი ფილმისთვის „ბედნიერი ლაზარე“, იტალია/შვეიცარია/საფრანგეთი/ გერმანია, 2018; 122 წთ.

– საუკეთესო მსახიობი მამაკაცი – ადრიანო ტარდიოლო ფილმში, “ბედნიერი ლაზარე”, ალიჩე რორვახერი, იტალია/შვეიცარია/საფრანგეთი/გერმანია, 2018; 122 წთ.

– საუკეთესო მსახიობი ქალი – ელა სმითი, ფილმში „რეი და ლიზი”, რიჩარდ ბილინგჰემი, დიდი ბრიტანეთი, 2018; 107 წთ.

– ჟიურის სპეციალური პრიზი – „ჰორიზონტი“, თინათინ ყაჯრიშვილი, საქართველო/შვედეთი, 2018; 105 წთ. და „სტიქსი“, ვოლფგანგ ფიშერი, გერმანია/ავსტრია, 2018; 90 წთ.

BIAFF 2018-ის დოკუმენტური ფილმების საერთაშორისო კონკურსის სექციის ხუთკაციანმა ჟიურიმ – ვიტალი მანსკი (ლატვია) – ჟიურის თავმჯდომარე, ინა როსოვ (გერმანია), ზავენ სარგისიანი (სომხეთი), სერგეი ლავრენტიევი (რუსეთი), მარიამ ჭაჭია (საქართველო), შემდეგი პრიზები გასცა:

– საუკეთესო დოკუმენტური ფილმი – “მამებისა და შვილების შესახებ”, ტალალ დერკი, გერმანია/სირია/ლიბია/ყატარი, 2017; 99 წთ.

– ჟიურის სპეციალური პრიზი – “დროის ხიდები”, ოდრიუს სტონის, ლატვია, 2018; 80 წთ.

BIAFF 2018-ის მოკლემეტრაჟიანი ფილმების საკონკურსო სექციის ჟიურიმ – ნიკოლოზ ხომერიკი (რუსეთი), ჟალე არიკანი (გერმანია), ქეთევან დევდარიანი (საქართველო), ასევე ორი ძირითად ნომინაციაში გასცა პრიზები:

საუკეთესო მოკლემეტრაჟიანი ფილმი – საშლელი, დავით ფირცხალავა, საქართველო, 2018, 18 წთ.
ჟიურის დიპლომი (სპეციალური მოხსენიება) – გადაეცა ორ ფილმს:
„ყველა ის არსება“, ჩარლზ ვილიამსი, ავსტრალია, 2018, 13 წთ.

„საკვები მიტანით“, იაზან ალ გჰაზავი, იორდანია, 2018, 22 წთ.

BIAFF 2018-ის ქართველ კინოკრიტიკოსთა ჟიურიმ – გოგი გვახარია , თეო ხატიაშვილი, ლელა ოჩიაური, გამოვლინა კინოკრიტიკოსთა რჩეული ფილმები:

– საუკეთესო მხატვრული ფილმი – „დონბასი“, სერგეი ლოზნიცა, გერმანია/უკრაინა/საფრანგეთი/ნიდერლანდები/რუმინეთი, 2018; 121 წთ.

– ჟიურის სპეციალური მოხსენიება – “ბედნიერი ლაზარე”, ალიჩე რორვახერი, იტალია/შვეიცარია/საფრანგეთი/გერმანია, 2018; 122 წთ.

BIAFF-ის პრიზი კინოხელოვნების განვითარებაში შეტანილი წვლილისათვის გადაეცათ:

ლომერ ახვლედიანი (საქართველო)

გელა კანდელაკი (საქართველო)

იოსებ ბარდანაშვილი (საქართველო)(რომელმაც ექსპრომტად შეასრულა ნაწარმოები სცენაზე საოცარი მანევრირებით).

საბანკეტო წვეულებას კი მუსიკალურად აფორმებდა ჯგუფი “ASEA SOOL” , რომელიც განსაკუთრებულ მუსიკას ქმნის.

ეს იყო მთავარი ინფორმაცია BIAFF 2018 – ის დასკვნითი ღონისძიებიდან, BIAFF კი ისევ ერთი წლით დაგვემშვიდობა….

Biaff.jpg

მხატვრული კინო BIAFF 2018

მოკლედ მიმოვიხილავ რამდენიმე ფილმს, რომლებიც მხატვრული კინოს საკონკურსო სექციაში მოხვდა. ეს სექცია ყოველთვის უფრო საინტერესოა ჩემთვის, როგორც მხატვრული კინოს მოტრფიალისთვის, ვიდრე დოკუმენტური კინო. თუმცა სამწუხაროდ, ფილმების დიდი ნაწილი, რომლებსაც ახლა ვახსენებ ჩემი აღფრთოვანების და ინტერესის ქვეშ ნაკლებად მოექცა…
images
აი ფილმებს და რეჟისორებს, რომლებიც ისევ დიდ ინტერეს იწვევენ ჩემში ცალკე პოსტს მივუძღვნი (ვგულისხმობ დიდოსტატთა კოლექციის წარმომადგენლებს, ლარს ფონ ტრიერსა და კიმ კი დუკს, რომლებიც ჩემი საყვარელი კინორეჟისორთა სიის სათავეებში არიან.)
ახლა კი რამდენიმე ფილმზე, რომელიც ვნახე ბიაფფ-ის მხატვრული კინოს საკონკურსო სექციიდან.
წელს ბიაფფზე იყო ფილმები, რომელზეც დარბაზი ფაქტიურად გადაიჭედა, ერთ-ერთ ფილმის გასპარ ნოეს “ექსტაზის” ჩვენების დროს დარბაზში ადგილიც კი არ შემხვდა, ნახევარი საათის შემდეგ, ვერ გავუძელი იატაკის “სირბილეს” და დავტოვე დარბაზი, თუმცა მთლად იატაკს ვერ დავაბრალებ, რადგან წლების განმავლობაში ფეხზე დამდგარსაც მინახავს საინტერესო ფილმები დაახლოებით ორი საათის განმავლობაში. მიუხედავად იმისა, რომ მუსიკა, ცეკვა საკმაოდ ენერგიულ რიტმს უქმნიდა ფილმს და თითქოსდა სძენდა დინამიკას, მაინც მონოტონურად მომეჩვენა თხრობის სტილი, რაც დოკუმენტურ ელემენტებს შეიცავდა. არ აღმოჩნდა ჩემი კინო “დონბასიც”, რომელიც მალევე მივატოვე. არის ფილმები,რომლებიც თუ ნახევარს გაუძელი, მაშინ შემდეგში საინტერესოც შეიძლება აღმოჩნდეს, თუმცა ხანდახან ამ ნახევარს ვერ ვუძლებ ხოლმე :D.
რაც შეეხება, ბოლო პერიოდში თურქული კინოს თემების მრავალფეროვნებასა და აქტუალურობას, ამან განაპირობა ის რომ, სანახავ ფილმთა სიაში მოვინიშნე თურქი რეჟისორის ტარიკ აქთაშის ფილმი “მკვდარი ცხენის ნისლეული”, თუმცა ისევ იმედგაცრუებული დავრჩი თურქული ფილმით (ვგულისხმობ “მარცვალს”), განსხვავებით წინა წლებისგან, როცა ქართულ კინო ფესტივალებზე ყოველთვის საინტერესო ფილმებს ვნახულობდი ამ ქვეყნის რეჟისორების შემოქმედებიდან.

dead-horse-nebula-2
კადრი ფილმიდან “მკვდარი ცხენის ნისლეული”
ესაა ფილმი, რომელშიც არაფერია ისეთი მომხიბვლელი, როგორიც სინოფსისი, ის აშკარად გვატყუებს და არაფრით არ ამართლებს თავის თავს. ერთგვარი დაპირისპირება ადამიანისა და ბუნების, ცხოველებსა და ადამიანთა შორის თითქოს არღვევს სიცოცხლის ჰარმონიას, მაგრამ ამის ჩვენება უფრო მცდელობაა რეჟისორის მხრიდან, რომელიც კრახით მთავრდება, ვიდრე რეალური პროექცია ამ მნიშვნელოვანი თემებისა. ფილმი კი მეტისმეტად ბუნდოვანი რჩება მაყურებლისთვის, პერსონაჟის განცდებითა თუ წარსულის გავლენით.
IMG_7165.JPG
გაცილებით უფრო საინტერესო თემებს აშუქებს გერმანელი რეჟისორის ვოლფგან ფიშერის ფილმი “სტიქსი”, რომელშიც ზღვის მორევში ხდება მოქმედება…

45473967_303

ფილმის ჩვენება რეჟისორის შესავალი სიტყვით დაიწყო. ფილმში პირველივე მომხიბვლელ კადრში ჩნდება მაიმუნი და ჩემი ქვეცნობიერი კითხვა?
რატომ ასეთი დასაწყისი?
რამდენიმე წუთის გასვლის შემდეგ ფილმში ჩნდება დარვინის თეორიის შესახებ ცნობა და ექიმი ქალი, რომელიც ზღვაში გადის. ფილმის დასაწყისში მომხდარი ავარია, თითქოს არაფრით უკავშირდება ფილმს, როგორც შესავალი კადრი ისტორიაში. ის მხოლოდ ინფორმაციაა იმისთვის, რომ ფილმში შემოვიდეს მთავარი პერსონაჟი, (და ხაზი გაესგას მის პროფესიას)
თანაც, რაოდენ გასაკვირიც არ უნდა იყოს ქალი, რომელიც დამოუკიდებლად მართავს იახტას და სრულიად მარტო გადის შორეულ მოგზაურობაში, სადაც სირთულეებს აწყდება. ესაა ბრძოლა გადარჩენისთვის, ოღონდ სხვისი სიცოცხლის გადარჩენისთვის, სადაც მთავარი როლის შემსრულებელი და რეჟისორი სრულ ჰარმონიაშია ერთმანეთთან.
Susanne+Wolff+Wolfgang+Fischer+Styx+Press+GaB5XJM1lhMl

გადარჩენილი ბავშვი გემიდან აგდებს ზღვაში მთავარ პერსონაჟს, რომელიც ბიჭს უხსნის, რომ ვერ მივა იმ გემთან, რომელიც იღუპება, რადგან ეს მგზავრების სიცოცხლისთვის შესაძლოა საფრთხის შემცველი აღმოჩნდეს, რადგან მგზავრები დაიწყებენ წყალში გადმოხტომას. ბიჭი წითელ თოკს აგდებს წყალში, ქალი ადის გემზე, ის მუდმივად იმის მცდელობაშია დამხმარე რაზმი გამოიძახოს, მაგრამ სანამ ის საკუთარი გემის საფრთხეზე არ ეუბნება დამხმარე რაზმი არ ჩანს. მათი გულგრილობა ბევრი ადამიანის სიკვდილის მიზეზი ხდება. ქალი კი შეწუხებულია გარდაცვლილთა რაოდენობის გამო. ფილმი შესანიშნავი მაგალითია, თანაგრძნობის, სხვისი დახმარების სურვილის, ზღვაში მყოფი ადამიანის რთული ბედის და ასევე დამხმარე რაზმის გულგრილობის, მათი არადროული რეაგირება განაპირობებს ფილმის ფინალს. პერსონაჟის გაოგნებული სახე ასრულებს ფილმს. ის რეალობის მიღმაა იმ რეალობისა, რომელში ყოფნაც არ სურს, რისი შეცვლაც სურდა და ვერ მოახერხა. მიუხედავად საკმაო გამბედაობისა ის მაინც ვერ შეეწინაღმდეგა სხვათა უბედურებას და ვერ აიცილა თავიდან ეს. მის სახეზე იკითხება წუხილი იმის გამო, რომ საკმარისად ძლიერი არ აღმოჩნდა.


მხატვრული კინოს საკონკურსო ჩვენებები დაასრულა ქართველი რეჟისორის თინათინ ყაჯრიშვილის ფილმმა “ჰორიზონტი”. ფილმი ახალგაზრდა მამაკაცის უკან დარჩენილ ცხოვრებასა და აწმყოში არსებულ წარსულის გავლენაზე მოგვითხრობს. მშვენიერი ბუნების სურათები გაშლილ ჰორიზონტზე მეტ ჰაერს სძენს ფილმს, ჟანგბადით ავსებს და არ იქცევა ფუჭ, ცალკე მდგომ კადრებად. ფილმი საკმაოდ კარგად აწყობილია ვიზუალურად, როგორც საოპერატორო ნამუშევარი წარსულისა და აწმყოს კადრების შერევით, ხმისა და გამოსახულების შეთამაშებით, თუმცა თანამედროვე ქართული ფილმების ხილვისას ხშირად არსებული განცდა ამ ფილმზეც განმიახლდა და დეფიციტურად ვიგრძენი დიალოგები. მიუხედავად იმისა, რომ დიალოგების და ბევრი ტექსტის მომხრე არ ვარ კინემატოგრაფში, ტექსტში არსებული ხანგრძლივი პაუზები ხშირ შემთხვევაში მეჩვენება სათქმელის, ან მისი გამოხატვის ხერხების ვერ მოძბენის მიზეზად. რეალურად ამ ფილმში პერსონაჟებს აქვთ ბევრი სათქმელი ერთმანეთთან, მაგრამ რატომღაც თავის თავს ბოლომდე ვერ გამოხატავენ. ვფიქრობ, რომ ფილმის გმირები შეიძლებოდა მეტად გახსნილიყო, თუმცა თავშეკავება სდევთ მათ, ამიტომაც განცდილზე მეტად მათ შესრულებას ნათამაშევი ემჩნევა. სიყვარული, განშორება, “მეგობრობა”, ახალი ქორწინება, ქალაქის ცხოვრებისგან მიყრუებულ ადგილას აღმოჩენა – ეს ყველაფერი გიოს ირგვლივ ხდება, რომელსაც ყოფილი ცოლის მიმართ სიყვარული არ განელებია, ის კი “მეგობრად” მიიჩნევს მას. წარსულთან განშორების ვერ შეგუება ხდება გიოს სიკვდილის მიზეზი. ანა კი ცრემლად იღვრება კაცის გარდაცვალების გამო.
რა სურს ამ ისტორიით დაგვანახოს რეჟისორს?
რა გავლენები აქვს ადამიანის ცხოვრებაზე წარსულს, რომელთანაც აწმყოც გაკავშირებს (შვილების სახით) და ვერასოდეს აქცევ წარსულად.
თუ შეუცვლელ სიყვარულზე, რომელთან განშორებაც კაცს ფატალურ შედეგამდე მიიყვანს.
ვინ არის ამ ისტორიაში დამნაშავე?
ქალი, რომელიც ხელჩაკიდებული დადის ყოფილ ქმართან ერთად, როცა მასვე უმტკიცებს, რომ ახლა სხვა უყვარს თუ თვითონ ეს მამაკაცი, რომელმაც საკუთარ გრძნობებზე უარი ვერ თქვა.
არ შეიძლება არ აღვნიშნო მოხუცი ვალიკო, რომელიც საკმაოდ სახასიათო და საინტერესო პერსონაჟია, ვინც განაპირობებს ფილმის იუმორისტულ ხასიათს. ფილმი საკმაოდ მომხიბვლელია, თუმცა დამაკლდა განცდა. ვფიქრობ, საკმაოდ მშრალი იყო პერსონაჟების პროექცია და მაყურებელში მთავარ გმირებზე მეტ სიმპათიას სწორედ მოხუცი ვალიკო დაიმსახურებდა. ის სოფელში მოხუც ქალბატონთან, ახალგაზრდა ქალთან და ჯანოსთან ერთად ცხოვრობს. ისინი ოჯახის წევრები არ არიან, თუმცა ერთ სახლში ცხოვრობენ. ქალაქური ცხოვრების მიღმა, აქ სხვა სიმყუდროვეა, რომელშიც გიო ცდილობს სიმშვიდე და სულიერი ჰარმონია იპოვოს, მაგრამ ის მაინც ვერ აღწევს იმას თავს, რის გამოც ქალაქიდან წამოვიდა და თვითმკვლელობამდე მიდის. და ბოლოს მიუხედავად ზემოთხსენებული “შენიშვნებისა” ვთვლი, რომ “ჰორიზონტი” ერთ-ერთი საინტერესო ქართული კინოსურათია თანამედროვე რეალობაში. გადაჭედილი დარბაზი ისევ ფეხზე მდგომი და იატაკზე მსხდომი მაყურებლით აივსო, როგორც ყოველთვის ქართველ თუ უცხოელ სტუმრად მოწვეულ ადამიანებში დიდია ინტერესი თანამედროვე ქართული კინოს მიმართ, რაც ყოველწლიურად შეიმჩნევა საფესტივალო ჩვენებებზე.

და რაც შეეხება მხატვრული კინოს საკონკურსო ფილმთა სიას, ნანახ ფილმებს შორის მე სტიქსის ა და ჰორიზონტის გულშემატკივარი ვარ სხვა საკონკურსო ფილმებთან შედარებისას და ველოდები გამარჯვებულთა სიაში მათ გაჟღერებას…

“პანიკური შეტევა”

23b2261152ebe7d3e3384590e1539cd2

BIAFF -ის მხატვრული ფილმების საკონკურსო სექციაში ვხვდებით პოლონელი რეჟისორის პაველ მასლონას ფილმს “პანიკური შეტევა”.მასლონამ იუმორისტული ნიშნებით რამდენიმე ადამიანის ისტორია გააერთიანა და აქცენტი გააკეთა ისეთ ადამიანურ განცდებზე, როგორიცაა შფოთვა, დეპრესია, მარტოსულობა. აქ გადმოცემული ისტორიები ტრაგიკულ ნიშნებთან ერთად ატარებს კომიკურ ელფერსაც. მაგალითად თვითმფირინავის სცენა, სადაც შუა ასაკის წყვილის გვერდით მჯდომი მოლაქლაქე მსუქანი მამაკაცი რამდენიმე წუთში მკვდრად გვევლინება. ამ ფაქტის დამალვის მცდელობა, რომ თვითმფრინავი დროზე ადრე არ დაჯდეს, უფრო კომიკურ ხასიათს სძენს მთელ ისტორიას, რაც თვითმფრინავში ხდება, ვიდრე ტრაგიკულს, მიუხედავად იმისა, რომ თავისთავად ადამიანის გარდაცვალების თემა სულაც არ არის სასაცილო. ფილმში რამდენიმე ისტორია ეპიზოდურად ცვლის ერთმანეთს და ისევ უბრუნდება იმ მონაკვეთს, სადაც ერთი ისტორია გაწყდა მეორე ისტორიის შემოსვლით. ყველა ამბავი დამოუკიდებელია და აქვს თავისი განვითარება და დასასრულიც. გარდაცვლილი თვითმფრინავში, ქალი პანიკური შეტევით, რომელიც მარტო ახორციელებს თავის ფანტაზიებს, განქორწინებული წყვილი, დაბოლილი ბავშვი, მშობიარე პატარძალი და თამაშის აზარტში შესული მიმტანი – ყველა ეს პერსონაჟი მთავარ ფაბულას ქმნის ფილმში. მათი ისტორიები ქაოსურად ანაცვლებს ერთმანეთს. პერსონაჟები კი ელოდებიან ცუდ დასასრულს, “კატასტროფას.” მიმტანის პანიკა თამაშთან დაკავშირებით ძალიან იუმორისტულია, თუმცა ეს კომედია ტრაგიკულ დასასრულს პოვებს ბოლო ეპიზოდში, სადაც ის დედის იარაღის გასროლის მიზეზი ხდება, რაც სიცოცხლის დასასრულის გამომხატველია. აღსანიშნავია, ასევე პატარძლის მშობიარობის სცენა,ბავშვის დაბადება, რაც ანაცვლებს მიმტანის დედის სიკვდილს, როგორც დასაწყისი – გამოხატავს ადამიანის არსებობის წრეს დაბადებითა (დასაწყისით) და სიკვდილით (დასასრულით).

13251_1.7.jpg

“ნაწილობრივ ეს არის ფილმი, რომელშიც ვსაუბრობთ კატასტროფის მიდგომაზე. “პანიკის თავდასხმა” ასევე ყველაფერი, რაც ხდება მანამდე ქმნის გარდაუვალი კატასტროფის მოლოდინს. ” – განაცხადა თავად რეჟისორმა.

z20902566V,-Atak-Paniki---Relacja-z-planu-zdjeciowego-filmu

” პანიკის შეტევა “- თამამი დებიუტი, რომელიც ადასტურებს, რომ შემოქმედებითი ამბიციები და მაყურებლის სიამოვნებაზე ზრუნვა ყოველთვის არ არის ურთიერთგამომრიცხავი. პაველ მასლონა პოლონური კინოს მნიშვნელოვანი წარმომადგენელია, რომელიც წარმოაჩენს კინოს უმაღლეს დონეზე, ქმნის უჩვეულოდ სუფთა, სასაცილო და მკვეთრ ვარიაციებს ფილმში არსებულ მრავალ თემაზე.
Atak-Paniki-T.jpg

ძველი ქართული კინო BIAFF-ზე

qartuli-panorama-natumis-kinofestivalze

ყოველთვის საინტერესოა თანამედროვე კინოში არსებული სიახლეებისთვის თვალისდევნება, თუმცა არანაკლებ მნიშვნელოვანია ძველი კინოს ნიმუშები, მათ შორის აღსანიშნავი და გამორჩეულია ქართული კინო. BIAFF 2018 გახსნის დღიდან აშუქებს ქართული კინო კლასიკის ნიმუშებს. კოტე მიქაბერიძის “ჩემი ბებიას” შემდეგ, ფესტივალმა მაყურებელს შეახსენა რამდენიმე ძველი ქართული ფილმი, მათ შორის “ფიროსმანი” (გიორგი შენგელაია 1969); “ჯიმ შვანთე” (“მარილი სვანეთს”- მიხეილ კალატოზიშვილი 1930წ); “ალავერდობა” (გიორგი შენგელაია 1962წ).
Без названия
“ფიროსმანი” მხატვრული ფილმია, რომელიც ცნობილი ქართველი თვითნასწავლი მხატვრის ნიკო ფიროსმანის ცხოვრებზე მოგვითხრობს. ნიკალაც იმ ხელოვანთა ბედს იზიარებს, რომელსაც სიცოცხლეში არ აფასებენ და მხოლოდ სიკვდილის შემდეგ ხვდებიან მის ფასს. ფილმი ეხება ფიროსმანის ტრაგიკულ ბედს, მძიმე და სევდიან ცხოვრებას. ეს მნიშვნელოვანი სურათია იმ კუთხითაც, რომ ის თაობებს შემოუნახავს გენიალური მხატვრის ისტორიას. ფილმმა არაერთი პრიზი მიიღო, 1973 წელს მას გადაეცა ბრიტანეთის კინოინსტიტუტის პრემია, 1974 წელს გრან-პრი “ოქროს ჰიუგო” ჩიკაგოს საერთაშორისო კინოფესტივალზე, ამავე წელს მიიღო კიდევ ერთი ჯილდო აზოლოს საერთაშორსო კინოფესტივლზე.

p1010776.jpg

რაც შეეხება “ალავერდობას” ის რეჟისორმა გურამ რჩეულიშვილის ამავე სახელწოდების მოთხრობის მიხედვით გადაიღო. ფილმში მთავარ როლს გეიდარ ფალავანდიშვილი ასრულებს. ფილმი ასახავს სახალხო ზეიმს, რომელიც ტრადიციულად ტაძრის წინ იმართება. ზეიმი იღებს ღრეობის სახეს, ამ ღრეობაში კი თითქოს იკარგება რწმენის და საკრალური ადგილის მნიშვნელოვნება, სულიერების ღირებულება რის გამოც ერთ-ერთი მონაწილე გურამი პროტესტს გამოხატავს. ის ილაშქრებს იმ ადამიანთა წინააღმდეგ, ვისთვისაც იდეა ცრურწმენად, ზნეობრივი ტრადიცია ყალბ ტრადიციად ქცეულა. ამ ადამიანებს აქვთ ძალა პროტესტი განუცხადონ, აღდგნენ საკუთარი სიცარიელის წინააღმდეგ და სძლიონ კიდეც მას. ის ცხენით შეიჭრება ხალხში და ტაძარზე აძრომით ხალხის გამოფხიზლებას ცდილობს.ფილმის მთავარი გმირი ახერხებს წუთით მაინც გამოიყვანოს ამ მიძინებული, თრობის მდგომარეობიდან ტაძრის ეზოში შეკრებილი ხალხი და ეს იმპულსი შესაძლოა ხვალინდელი ნათელი აზროვნების დასაწყისად იქცეს. ფილმი 60-იანელთა ერთგვარ მანიფესტს წარმოადგენს. “თანდათან ვივსები ჟინით”, “წამით მაინც გამოვაფხიზლებ მათ მოდუნებულ ვნებას” – “ალავერდობის” გმირის მონოლოგი თითქოს ესადაგება საბჭოთა 60-იანელთა მეამბოხეობას. ზემოთხსენებულ ორივე ფილმში რეჟისორი იცავს სტილს, მთავარი პერსონაჟი დაუპირისპიროს საზოგადოებას, მიუხედავად იმისა, ეყოფა თუ არა ძალა მას ამისთვის ბოლომდე. გურამისთვის ვიწროა ცხოვრების სივრცე – იგი ცხენის ჯირითით არღვევს შეზღუდულ რეალობას, რომელშიც სისტემამ მოაქცია ადამიანები. ქართველ “სამოციანელებს”, მიაჩნდათ, რომ “ვნების სიმძაფრე შენებაშია” და არა ნგრევაში. ესაა ამ ფილმის გამოძახილიც…

med_1488801190_image

მიხეილ კალატოზიშვილის ფილმი “ჯიმ შვანთე” გადაღებულია უშგულში. რეჟისორი ეხება სვანეთში არსებულ მკაცრ და აუტანელ პირობებს, რომლის ატანაც უწევთ მოსახლეობას, მათ შორისაა მარილის უქონლობა და დეფიციტი. მარილის შესაძენად წასული მოსახლეობა გზად იღუპება. საბჭოთა ხელისუფლებას მოსახლეობის დასახმარებლად სვანეთში გზა გაჰყავს. „ჯიმ შვანთეს“ გადაღებამდე ერთი წლით ადრე კალატოზიშვილის გადამღები ჯგუფი გაემგზავრა სვანეთში, სადაც გადაიღო მასალა მხატვრულ-აგიტაციური ფილმისთვის „ბრმა“. გადამღებ ჯგუფს უსიამოვნება მოუვიდა ადგილობრივ მოსახლეობასთან, რის გამოც სახკინმრეწვის ერთი თანამშრომელი მოკლეს. თბილისში დაბრუნებულებმა მასალა დაამონტაჟეს, მაგრამ ნაწარმოები დაწუნებული იქნა კონსტრუქციული წყობის და არა ნაწარმოების იდეის გამო. გამოუყენებელი ზღვა მასალისგან, რომელიც დაამუშავა და ხელახლა დაამონტაჟა შექმნა „ჯიმ შვანთე“. ფილმმა მაყურებელში არაერთგვარი დამოკიდებულება გამოიწვია. ჯიმ-შვანთეში“ კამერა ძალიან ექსპრესიულია. კამერის მოუსვენარი მოძრაობით რეჟისორი მუდმივ დაძაბულობას ქმნის. ფილმი ოპერატორთათვის დღემდე მნიშვნელოვან სასწავლო ნიმუშად ითვლება სწორედ კამერის მოქნილობის თვალსაზრისით.
ზემოთხსენებული ყველა ფილმი მნიშვნელოვან ადგილს იკავებს ქართული კინოს ისტორიაში.
images

FC- BIAFF

f916ab4f91594714db3a3df3e5d5ed24
საფესტივალო სეანსების ჩამონათვალში ყოველთვის დიდ ყურადღებას იპყრობს მხატვრული კინოს საკონკურსო სექციის ფილმები. სწორედ ამ სექციის ორ ფილმზე ვისაუბრებ ამ ბლოგპოსტში. ესენია ივან ტვერდოვსკის “შეხტომა” (2018) და სემიჰ კაპლანოღლუს “მარცვალი” (2017). პირველი ფილმი უმიზეზოდ, მეორე კი თურქული კინოს თემებით დაინტერესებულმა შევარჩიე, თუმცა სამწუხაროდ ორივე შემთხვევაში ვერაფერი ვიპოვე ისეთი, რაც ჩემს კინემატოგრაფიულ გემოვნებას ოდნავ მაინც დააკმაყოფილებდა. შარშანდელი ბიაფფის სიიდან ერთ-ერთი საინტერესო სურათის რეჟისორმა მაყურებელი წელს გააწბილა, ყოველშემთხვევაში ის მაყურებელი მაინც, რომელთანაც სეანსიდან გამოსვლის შემდეგ აზრთა გაცვლა-გამოცვლა მქონდა. ფილმის სინოფსისი ასეთია – ახალგაზრდა ოქსანა თავის შვილს დენისს ტოვებს ე.წ “ბავშვთა ყუთში”. 16 წლის შემდეგ, ის აკითხავს შვილს და აპარებს თავშესაფრიდან, რითიც აბსოლუტურად იცვლება ბიჭის ცხოვრება, რომელსაც დედა თავის მოაზრეებთან ერთად მანქანებზე შეხტომით ფულის შოვნისკენ უბიძგებს, რაც ერთგვარად იქცევა კორუფციის ლეგალურ გზად, რომელშიც ჩართული არიან სამართალდამცავებიც.
MV5BMDBiZWUwZjEtZDE1Yi00OGNiLWI5YTktNmNhYjhlYTFmZmI3XkEyXkFqcGdeQXVyMjM0ODYwMjY@._V1_.jpg

თითქმის ყველა ფილმის ნახვის შემდეგ მრჩება ჩემეული ხედვა იმის შესახებ თუ, რატომ გადაიღო ფილმი რეჟისორმა, ან რის თქმა სურდა. “შეხტომა” სწორედ ამ კუთხით ცოტათი ბუნდოვან იდეას ატარებს. მართალია ფილმი არც ისე პოპულარულ თემას ეხება (კინემატოგრაფისთვის პოპულარულს ვგულისხმობ), შესაბამისად ამ კუთხით ის საინტერესოც შეიძლება იყოს, თუმცა საკმაოდ გაუგებარი?
ფილმი აშუქებს არშემდგარი “დედის” და შვილის არაორდინალურ ურთიერთობას, სადაც დედას შეუძლია შვილს უბიძგოს ცუდი ცხოვრებისკენ, ფაქტიურად დედა განაპირობებს შვილის ჭაობში ჩათრევას, მისთვის მიტოვებული ბიჭი ხდება ფულის შოვნის გზა. როცა წლების განმავლობაში მას არც ახსოვდა ის, ახლა ის მისგან სარგებლის მიღების გზებს სახავს. ეს არაა ტიპიური მშობლის სახე? თუმცა რეჟისორი აშკარად ცენტრში აქცევს ამ თარგს ფილმში, რომელშიც შვილისა და დედის ხაზი უფრო გამოკვეთილია. ყურადსაღებია, ასევე “უსამართლო” სამართლის თემა, პოლიციის ინსტიტუტის “გამსახარავება”, სადაც მათ მხოლოდ შეუძლიათ მათ მიერ “შეკერილი” საქმეები განიხილონ. ამ ფილმში ყველა კარგავს თავის ბუნებრივ ფუნქციას, იმ სტატუსის ქვეშ, რომელიც აქვს. პოლიციელი არ იცავს სამართალს, ადვოკატი თავისი დაცვის ქვეშ მყოფი ბრალდებულის მოწინააღმდეგედ გვევლინება, დედა შვილის მტრად. ყველაფერი პირიქითაა, ფუნქციებ და მნიშვნელობა დაკარგულია ყველას როლი, რადგან ირგვლივ ყველაფერი მატერიალიზებულია და მნიშვნელოვანი მხოლოდ ფულის შოვნის გზა ხდება. როგორც კი ბიჭის მანქანაზე შეხტომის მცდელობა კრახით მთავრდება, ის აგრესიას იმსახურებს ყველა თანამზრახველის მხრიდან, ამიტომაც ის თავის ჯავრს მანქანებზე იყრის ახტება მანქანებს და ტირის. აქედან სწორედ იმ მანქანის პატრონს მიჰყავს, რომელთანაც კრახით დასრულდა საავარიო სიტუაციის შექმნა. აგრესია, სიცივე, ცუდი დამოკიდებულებები უკან აბრუნებს ბიჭს თავშესაფარში, სადაც უფროა მისი ადგილი, ვიდრე იმ რეალობაში, რომელშიც მოულოდნელად მოხვდა და რომლისგანაც თავისი ნებით გაიქცა. ის უბრუნდება ერთგვარ ჩაკეტილ, შემოსაზღვრულ სივრცეს, რომელშიც მან უფრო მეტი თავისუფლება იპოვა და თავისი ადგილი, ვიდრე იქ სადაც მისი მშობელია…
ფილმი არის პროექცია მოზარდის ცხოვრებაში საზოგადოების გავლენაზე, აქცენტირებულია გარემოს მნიშვნელოვნება და დამოკიდებულებების როლი.

MV5BYWEzNDcxNzgtZjkyOS00YzcwLThkMzUtMDFlNTc0ZWQ4NzI1XkEyXkFqcGdeQXVyMTkyOTIwMTU@._V1_

რაც შეეხება ფილმს “მარცვალი” – ეს გახლავთ 123 წუთიანი კინემატოგრაფიული დროის ფლანგვა, ჩემი აზრით, ფილმი იმდენად ღრმად ჩაიმარხება კინოს ისტორიაში, რამდენადაც ფილმის ბოლო სცენაში იყო ჩამარხული ხორბალი მიწაში, თუმცა ამ შემთხვევაში “მარცვალის” ამოჩიჩქვნას არავინ შეეცდება და ზედაპირზე ამოტანას. ამ ფილმისთვის სათქმელთან შედარებით ძალიან ბევრი დროა გამოყოფილი და შესაბამისად ფუჭად დახარჯულიც. უკიდეგანოდ გაწელილი არაფრისმთქმელი კადრები მხოლოდ მოწყენილობას თუ გამოიწვევდა მაყურებელში. მაგნიტური ფარებით დაცულ ქალაქში ორი ადამიანის მიერ მოსავლის შექმნა ძალიან ყალბ ფონზე ვითარდება, ამიტომაც ფილმი ვერ ქმნის განცდას, რომ მასში არსებობს რეალური პრობლემა, ან მიზანი, რომელსაც შეიძლება მაყურებელი მიჰყვეს ფილმის ბოლომდე. რეალურად მარცვლის ძიება იმდენად არადამაჯერებელ ფონზე ვითარდება, რომ ძნელია იგრძნო პერსონაჟების გვერდით თავი ამ ისტორიაში და მოირგო შენი როლი, როგორც მაყურებელმა, რომელსაც შეგწევს უნარი უთანაგრძნო პერსონაჟს, ან განიცადო მასთან ერთად, თუმცა ეს სურვილები აქ სრულიად უადგილოა, რადგანაც მაყურებელს ის განცდა, რომ ამ ისტორიას გრძნობ აბსოლუტურად არ უჩნდება, რადგანაც ყველაფერი ყალბ (კინემატოგრაფიულ) ნიადაგზე ვითარდება…

grain-1-h_2017

BIAFF 2018

IMG_6535.JPG

დღეს ბათუმის ხელოვნების ცენტრში ბიაფფმა სტარტი აიღო…
ფესტივალის გახსნაზე, ტრადიციულ კინემატოგრაფიულ ვიდეო კოლაჟსა და მთავრობის წარმომადგენლების მისასალმებელ სიტყვებს მოჰყვა საპატიო ჯილდოს გადაცემა, რომლითაც ქართულ კინოში შეტანილი წვლილისათვის დააჯილდოვეს ქართველი ოპერატორი ლომერ ახვლედიანი, რომელსაც ჯილდო პირადად ფესტივალის ორგანიზატორებმა გადასცეს…
Без названия.jpg
სპეციალურად ფესტივალის გახსნის ღონისძიებისათვის მოწვეული გერმანიაში მოღვაწე პიანისტი დუდანა მაზმანიშვილი აკომპანიმენტს უკეთებდა ერთ-ერთი ძველ და ქართული კინემატოგრაფის ისტორიაში საკმაოდ გამორჩეულ კინოფილმს “ჩემი ბებია”. ტაპიორის როლი ფილმის ემოციურ განწყობას ერგებოდა და ერთგვარ მუსიკალურ, ხმოვან დრამატურგიას ქმნიდა, იმ ისტორიისა, რომელიც საკმაოდ ნათლად და მკაფიოდ (ხშირად ტექსტუალურად ტიტრებით) გამოხატულია ვიზუალურად.
maxresdefault
ფილმი გადაღებულია 1929 წელს კოტე მიქაბერიძის მიერ. კინემატოგრაფში მოღვაწეობა მსახიობობით დაიწყო, თუმცა მისი როლი ქართული კინოს ისტორიაში, როგორც რეჟისორის უფრო დიდია, ვიდრე მსახიობის. ამის თქმის საფუძველს მისი უკვდავი ფილმი „ჩემი ბებია“ იძლევა. კოტე მიქაბერიძემ სადებიუტო ნამუშევრით საბჭოთა სივრცეში კრიტიკისა და განსჯის გარდა დიდი სკანდალიც გამოიწვია და ფილმი 38 წლის განმავლობაში ე.წ თაროზე შემოდებულ უამრავ ფილმთა შორის აღმოჩნდა. იმ დროინდელი საზოგადოებრივი თუ პოლიტიკური მდგომარეობის გათვალისწინებით ეს გასაკვირი არცაა, პირიქით საკმაოდ მოსალოდნელი რეაქცია იმ ბიუროკრატთა მხრიდან, რომლებსაც ფილმში მიქაბერიძე ოსტატურად „აშარჟებს“.
შავ-თეთრი, ანიმაციური, პლასტიკური გამომსახველობითი ელემენტებით რეჟისორი საოცარ დინამიკასა და რიტმულობას ქმნის. გროტესკული სახეები და მათი ვიზუალიზაციის ფორმა ფილმს კომიკურ ელფერს სძენს და მასში ერთ-ერთი საინტერესო კინემატოგრაფიული ჟანრის კომედიის ნიშნებს ავლენს. მხიარულ სცენებს, ანიმაციებს, მოძრაობას საოცარი ენერგეტიკა და საინტერესო მუხტი შემოაქვს კინოსურათში.
ერთი შეხედვით ფილმის ფაბულა შეიძლება მარტივ ამბამდე დავიყვანოთ თუმცა მისი გამოსახულება ნაკლებად ექვემდებარება თხრობით (სიტყვიერ) საშუალებებს. ერთ-ერთ დაწესებულებიდან დაითხოვენ თანამდებობის პირს ბიუროკრატს, რომელსაც ცოლი გაყრით ემუქრება, თუ სამსახურს არ იპოვის. კაცი ძლივს პოულობს „ბებიას“ ე.ი პროტექტორს და ცდილობს მისი მეშვეობით მოიგვაროს პრობლემები. „ბებია“ უწერს მას წერილს, სადაც მიმღებს მიმართავს, რომ ეს კაცი არავითარ შემთხვევაში არ მიიღოს სამსახურში, რითიც ანტირეკლამას აკეთებინებს ადამიანს საკუთარი ხელით საკუთარ თავზე, რომელზეც თვითონ არაფერი იცის. ამ მოკლე სინოფსის მიღმა ტექნიკური გამომსახველობითი საშუალებებით იქმნება კინოსურათის დრამატურგია და ვრცელი გროტესკული ატმოსფერო. მთელი ფილმი სავსეა ისეთი ეპიზოდებით, რომლებიც ცენზურის ქვეშ უსათუოდ მოექცეოდა.მათ შორისაა მაგალითად სცენა, როდესაც ერთ-ერთ კარზე აწერია: თათბირია, მიღება არ შეიძლება, კარს მიღმა კი თანამდებობის პირი საბავშვო მანქანით თამაშობს მეტიც, ამ სათამაშოს ის არ უყოფს აცრემლებულ თანამშრომელს.
ფილმში რეჟისორი თანამდებობის პირებს, სახავს არა როგორც ადამიანებს პიროვნული ნიშნებით, არამედ როგორც თანამდებობებს, რომლებიც სწორედ თანამდებობათა სახელებით გვევლინებიან და არა საკუთარი ადამიანის სახელებით, ეს ერთმნიშვნელოვნად ხაზს უსვამს რეჟისორის დამოკიდებულებას მათ მიმართ, რომლებსაც ის ადამიანურ ღირსებებს აცლის და მათ მხოლოდ სამსახურეობრივი პოზიციებისა და წოდებების ანაბარა ტოვებს. ფილმის გამოსვლიდან მალე მან დიდი ყურადღება მიიპყრო. ხშირად საუბრობდნენ ჟანრის განსაზღვრასთან დაკავშირებითაც . ფილმი კომედიისა და დრამის ჟანრის პირდაპირი ნიმუშია.

031
ფილმში გაჟღერებული ფრაზები აბსოლუტურად გამოხატავს საქმისა და უსაქმურობის დაპირისპირებას. ფილმი გვახედებს მაღალ პოზიციაზე მყოფი ადამიანის დაბალი ხარისხის შინაგან მდგომარეობაში. საინტერესოდ ისახება ადამიანის ზეაწეული მდგომარეობის გარეგნული ნიღაბი და ნიღბის მიღმა არსებული საცოდავი „მწერი“. აღსანიშნავია კარდებს შორის არსებული სვლების კონტრაქუნქტულობა, თემები ერთმანეთს ენაცვლება დიდი წინააღმდეგობრივი ხასიათით. რეჟისორთან ერთად ფილმში იგრძნობა კინო მხატვრის დეკორატორებისა თუ ოპერატორის ოსტატობა. პერსონაჟები გრიმის საშალებით მეტისმეტად უშნოდ არიან წარმოჩენილები, რითიც მათი შინაგანი სიმახინჯის იდეის ფარული გაჟღერება ხდება. ფილმი საინტერესო ნიმუშს წარმოადგენს „მხილების“, გამოაშკარავების მხატვრული ფარული გზების ძიების კუთხით. 1967 წელს ის კინო ეკრანებს დაუბრუნდა , რასაც საბედნიეროდ რეჟისორიც მოესწრო. 2018 წლის ბიაფფის გახსნაზე კი ფილმი მუსიკალური თანხლებით კვლავ იხილა მაყურებელმა დიდ ეკრანზე.
untitled-678x381.jpg

ხვალიდან მაყურებელი კინოთეატრ “აპოლოს” ეკრანზე იხილავს სხვადასხვა ქართულ და უცხოურ კინოსურათებს…

B-I-A-F-F

Image

images (1)

ისე არაფერი არ უხდება ჩემს ქალაქს როგორც ზაფხულში მზე და ზღვა, შემოდგომის ბათუმს კი კინოფესტივალი, როცა სინთეზური ხელოვნება და ზღვის სუნი ერწყმის ერთმანეთს… ყველაფერი განსაკუთრებულია ჩემთვის რაც ბათუმს უკავშირდება და კინემატოგრაფს, მითუმეტეს სასიამოვნოა როცა ორივე ერთმანეთთან კავშირშია.
” ბარხატის სეზონს ” მრავალფეროვან ფონს უქმნის კინოთეატრის წინ შეკრებილი საინტერესო სიახლეების მომლოდინე მაყურებლები, რომლებიც სეანსებს შორის შიგადაშიგ ახერხებენ ზღვაზე გასვლას, გარუჯვას და უკან დაბრუნებასაც…

images

ბათუმი, ზღვა, მზე და კინო საოცარი ტანდემია, რომელიც კომბინირებული სიამოვნებას სთავაზობს ქალაქში ჩამოსულ დამსვენელსა თუ ადგილობრივებს. წლების განმავლობაში სექტემბერს თან ახლავს გაუცნობიერებელი მოლოდინი საინტერესო სანახაობისა, რომელსაც ახალი კინო კვირეული გთავაზობს, მისაღები ემოციით (რომელიც როგორც მინიმუმ მთელი თვე გაგყვება ) ინფორმაციით, სიამოვნებით, სიახლეებით და ა.შ. წელსაც ასეთივეა ბიაფფ-ისადმი მოლოდინი სიახლეებით და საინტერესო მოვლენებით სავსე, სადაც იქნება დიდი დოზით კინემატოგრაფი, ბევრი საინტერესო კინო სიახლე თუ კინო სახე…

ბიაფფ- 2018 16-23 სექტებრის განმავლობაში შემოგვთავაზებს საინტერესო კინო სიახლეებს, მასტერკლასებს…